ขยายอาณาจักรไร่สมุนไพร

เสียงกระแทกของโฉนดที่ดินกระทบลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า ดังสนั่นจนถ้วยชาเซรามิกสะเทือนจนน้ำชาสีอำพันกระฉอกออกมาเล็กน้อย "ลงชื่อซะ แล้วหนี้สินระหว่างบ้านรองกับพวกเราถือเป็นอันสิ้นสุด... อย่าหาว่าฉันเอาเปรียบก็แล้วกัน ที่ดินผืนริมหุบเขาด้านตะวันตกห้าหมื่นตารางเมตรนั้น ถึงจะดินไม่ดีและแห้งแล้ง แต่ก็นับว่าเป็นทรัพย์สินที่มีค่าพอดูสำหรับคนทำไร่อย่างพวกเธอ" น้ำเสียงของป้าสะใภ้ใหญ่จางเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและริษยา นางใช้ปลายนิ้วเล็บยาวทาชาดสีแดงสดเคาะลงบนเอกสารสิทธิ์อย่างถือดี ดวงตาหรี่มองหลี่จินเหยาด้วยความหมั่นไส้ระคนขัดเคืองใจ เหตุการณ์ฉ้อโกงค่าเสียหายจากการทุจริตในตลาดมืดเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้ตระกูลใหญ่ฝั่งนั้นจนมุมจนต้องจำยอมตัดขายที่ดินผืนใหญ่ชดใช้ให้แก่บ้านของหลี่จินเหยาและหันเฟิง หลี่จินเหยาโน้มตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองเอกสารในมืออย่างพินิจพิเคราะห์ มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่รู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไร้สาเหตุ "ที่ดินรกร้างริมหุบเขาที่ท่านป้าพูดถึง... ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นพื้นที่ที่พวกท่านพยายามถมดินกลบซากปุ๋ยเคมีเน่าเสียเมื่อสองปีก่อน จนชาวบ้านละแวกนั้นไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าไปทำกินเพราะเกรงกลัวพิษตกค้างสินะครับ?" จินเหยาเอ่ยทวนความจำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังหน้าถอดสี "เหลวไหล! นั่นมันดินดี แค่แดดมันแรงไปหน่อยเท่านั้นเอง!" ป้าสะใภ้ใหญ่ขึ้นเสียงกลบเกลื่อนความพิรุธ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม หันเฟิง สามีนายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ด้านหลังภรรยา ปรายตามองหญิงสูงวัยด้วยแววตาเยียบเย็นราวกับมองมดปลวก ฝ่ามือหนาวางลงบนไหล่บางของภรรยาเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณสนับสนุนอย่างไร้เงื่อนไข เขารู้ดีว่าภรรยาคนสวยของเขามีแผนการลึกล้ำอยู่ในใจเสมอ และไม่มีวันยอมเสียเปรียบใครหน้าไหนทั้งสิ้น "ดีครับ... ในเมื่อท่านป้าใจกว้างมอบสมบัติชิ้นใหญ่ให้เราถึงมือขนาดนี้ ผมกับภรรยาคงต้องรับไว้ด้วยความเต็มใจ" จินเหยาจรดพู่กันลงนามในสัญญาอย่างคล่องแคล่ว เสียงกระดาษแผ่นบางกรีดกรายตามแรงมือ เปรียบเสมือนเสียงระฆังประกาศชัย.ก.้าวแรกของการขยายอาณาจักร เมื่อร่างของป้าสะใภ้ใหญ่เดินฮึดฮัดจากไปด้วยความแค้นเคือง บรรยากาศภายในห้องโถงของบ้านพักก็กลับมาอบอุ่นและผ่อนคลายอีกครั้ง "จินเหยา... ที่ดินแปลงนั้นดินเสื่อมโทรมและปนเปื้อนสารเคมีจริงๆ เธอแน่ใจนะว่าจะฟื้นฟูมันไหว?" หันเฟิงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย ดวงตาคมเข้มทอดมองภรรยาด้วยความรักใคร่ระคนทึ่ง "สามีที่รัก..." จินเหยาลุกขึ้นยืน หมุนตัวเข้าไปประชิดร่างสูง มือเรียวเรียงกระดุมเสื้อเครื่องแบบทหารของสามีเล่นเบาๆ พลางส่งยิ้มพราวเสน่ห์ "สำหรับคนอื่น มันคือดินแดนรกร้างไร้ค่า แต่สำหรับเชฟและนักพฤกษศาสตร์อย่างฉัน... ที่ดินตรงนั้นคือห้องทดลองชั้นดีเชียวล่ะครับ" นางไม่ได้พูดเกินจริงเลยแม้แต่น้อย ลึกลงไปในจิตใจของจินเหยามี "มิติลับ" แห่งพฤกษาสวรรค์ ที่อุดมไปด้วยน้ำทิพย์บริสุทธิ์และเมล็ดพันธุ์โสมโบราณอายุกับร้อยปี การนำที่ดินแปลงใหญ่ภายนอกมาเชื่อมโยงกับระบบนิเวศในมิติ จะทำให้ผลผลิตที่ได้เติบโตเร็วกว่าปกติถึงสิบเท่า แถมยังเป็นการล้างพิษในดินได้อย่างหมดจดโดยไม่ต้องพึ่งสารเคมีสังเคราะห์แม้แต่น้อย บ่ายวันเดียวกันนั้นเอง อาเฉิน ลูกมือหนุ่มหัวไวก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในไร่ พร้อมกับหอบห่อผ้าใบใหญ่ในมือเข้ามาด้วย "พี่จินเหยา! พี่หันเฟิง! แย่แล้วครับ... พ่อค้าคนกลางจากเมืองหลวงที่สั่งจองโสมป่าลอตแรกของเรา พวกเขาส่งคนมาเช็คสินค้าที่โกดังแล้ว และกำลังโวยวายใหญ่โตว่าเราส่งของให้ไม่ทันตามกำหนด เพราะความต้องการในตลาดมืดพุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจครับ!" หันเฟิงขมวดคิ้วมุ่นเตรียมก้าวออกไปจัดการความวุ่นวาย แต่จินเหยากลับยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น "ปล่อยให้พวกเขาโวยวายไปก่อนครับอาเฉิน..." จินเหยาแย้มยิ้มอย่างอารมณ์ดี นางเดินไปหยิบตะกร้าไม้สานที่บรรจุหัวโสมป่าอวบออ่น ลำต้นสีเขียวสดใส แผ่ไอหมอกจางๆ ออกมาจากตัวรากจนส่งกลิ่นหอมหวานล้ำลึกอบอวลไปทั่วห้องโถง "เพราะนั่นหมายความว่า... โสมเศรษฐกิจที่เรากำลังจะเพาะปลูกในที่ดินแปลงใหม่ จะกลายเป็นสินค้าผูกขาดที่ทำกำไรมหาศาลจนพวกมันต้องยอมกราบกรานขอซื้อเราด้วยซ้ำ" นางวางตะกร้าโสมลงบนโต๊ะไม้ กลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรล้ำค่ากระจายตัวไปในอากาศ กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนในบริเวณนั้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างเปี่ยมความหวัง เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! หลี่จินเหยา! แกกล้าดียังไงถึงส่งคนไปกว้านซื้อปุ๋ยอินทรีย์ทั้งหมดในตลาดจนเกลี้ยง ทำให้ไร่ฝั่งเราไม่มีปุ๋ยใช้!" เสียงแหลมสูงของลูกพี่ลูกน้องตระกูลจางดังแผดลอดเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของคนหลายคนเงาตะคุ่มที่รายล้อมอยู่หน้าประตูรั้ว หันเฟิงแค่น "ฮึ" ในลำคอ ดวงตาดำสนิทวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ขยับกายเตรียมก้าวออกไปสั่งสอนคนพวกนั้นให้หลาบจำ แต่จินเหยากลับคว้าแขนสามีไว้เบาๆ นางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนานราวกับแมวตัวน้อยที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อในกำมือ "ใจเย็นก่อนครับสามี..." จินเหยาเอ่ยกระซิบข้างหูชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อมแต่แฝงด้วยความเฉียบขาด "ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาเถอะครับ... ฉันกำลังคิดเมนูต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้พอดี รับรองว่าอาหารมื้อนี้ จะทำให้พวกเขาลืมไม่ลงไปตลอดชีวิตเลยทีเดียว" นางหันหลังเดินกลับเข้าห้องครัว ปล่อยให้เสียงทุบประตูหน้าบ้านดังระรัวยิ่งขึ้น โดยไม่รู้เลยว่า... เบื้องหลังเงาร่างของญาติจอมละโมบที่ยืนอยู่หน้าประตูนั้น กำลังมีบุคคลลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากมุมมืด พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมศีรษะ... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — **ลมทะเลพัดรัก**