รับสมัครลูกมือคนแรก

เสียงเหรียญทองแดงกระทบกันดังกรุ๊งกริ้งในถุงผ้าดิบ คือเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดสำหรับผู้หญิงที่เข้าใจโลกอย่างหลี่จินเหยา ในยุคสมัยที่ความอดอยากและสายตาริษยาของผู้คนรายล้อมรอบตัว การก้มหน้าก้มตาปลูกผักไปวันๆ ย่อมเป็นหนทางสู่ความหายนะ เธอไม่เคยเชื่อในคำสอนที่ว่า "ความอดทนจะนำมาซึ่งความสุข" หากความอดทนนั้นไม่ได้มาพร้อมกับกลยุทธ์การตลาดที่เฉียบคมและกำไรที่ไม่ต่ำกว่าสามเท่าตัว "อาเฉิน เจ้าอย่าเพิ่งนับเหรียญพวกนั้นด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มเช่นนั้นสครับ เก็บแรงไว้แบกกระสอบปุ๋ยหมักดีกว่า เพราะงานหนักเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในวันนี้" จินเหยาเอ่ยเตือนด้วยรอยยิ้มมุมปาก พลางวางตะหลิวไม้ลงบนขอบกระทะเหล็กหล่อ กลิ่นหอมฉุยของสมุนไพรจีนตุ๋นกับเนื้อไก่บ้านลอยตลบอบอวลไปทั่วเรือนครัว นี่คืออาหารมื้อแรกที่เธอตั้งใจทำให้เด็กหนุ่มผู้มารับจ้างเป็นลูกมือคนแรกของไร่ หลังจากที่เธอแอบสังเกตการณ์ความขยันขันแข็งและความซื่อสัตย์ของเขามาหลายวัน อาเฉิน เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีผู้มีใบหน้ามอมแมมแต่แววตาสุกใสเป็นประกายรีบเก็บเหรียญเงินเข้าอกเสื้ออย่างระมัดระวัง เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อกลิ่นหอมเย้ายวนนั้นเตะจมูก "คุณนาย... เอ่อ คุณจินเหยาครับ ข้าน้อยเพียงแต่ไม่เคยเห็นเงินมากมายเช่นนี้มาก่อนในชีวิต การขายสมุนไพรแปรรูปในตลาดมืดเมื่อวานนี้ ทำให้พวกเราได้กำไรมามากกว่าที่ครอบครัวข้าหาได้ทั้งปีเสียอีกครับ!" "นั่นเพราะเจ้ายังมองไม่เห็นภาพที่ใหญ่กว่านี้" จินเหยาหันมาใช้ผ้าสะอาดเช็ดมือ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้ "การค้าขายไม่ใช่แค่การซื้อมาขายไป อาเฉิน แต่คือการควบคุมห่วงโซ่อุปทานและสร้างความต้องการที่ลูกค้าไม่รู้ตัวว่าพวกเขากำลังต้องการมัน จงจำไว้ว่า หากเจ้าขายผักสด เจ้าจะได้ราคาตามฤดูกาล แต่หากเจ้าขาย 'สุขภาพและความงาม' ที่คนรวยโหยหา เจ้าจะเป็นผู้กำหนดราคาเองทั้งหมด" เด็กหนุ่มพยักหน้ารัวๆ แม้จะยังไม่เข้าใจความหมายลึกซึ้งของคำว่าห่วงโซ่อุปทานทั้งหมด แต่ความฉลาดเฉลียวทำให้เขาซึมซับทุกคำสอนราวกับฟองน้ำที่ดูดซับน้ำ ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ผู้กองหันเฟิง สามีหนุ่มนายทหารของเธอก้าวเข้ามาในเรือนร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมตามแบบฉบับชายชาติทหาร แต่ดวงตาที่มองภรรยาสาวกลับทอประกายอ่อนโยนอย่างยิ่ง เขาวางไม้เท้าคู่ใจพิงไว้ที่มุมห้อง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "กลิ่นหอมไปไกลถึงปากทางเข้าหมู่บ้านแล้ว... วันนี้เจ้าวางแผนจะใช้เด็กนี่ไปทำอะไรอีกเล่า จินเหยา" หันเฟิงเหลือบมองอาเฉินด้วยสายตาดุดันตามสัญชาตญาณของนายทหารผู้ผ่านสนามรบ จนเด็กหนุ่มตัวสั่นเทาด้วยความเกรงกลัว แต่จินเหยาเพียงแค่หัวเราะเบาๆ เดินเข้าไปหยิบผ้าขนหนูมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้สามีอย่างเป็นธรรมชาติ "อย่าไปขู่เด็กเขาสิครับพี่หัน วันนี้ฉันจะพาอาเฉินไปสำรวจแปลงเพาะปลูกลับในมิติ และเริ่มต้นถ่ายทอดเคล็ดลับการคัดแยกสมุนไพรเกรดพรีเมียม เพื่อเตรียมส่งให้พ่อค้าคนกลางจากเมืองหลวงในสัปดาห์หน้า" จินเหยาเอ่ยตอบพลางส่งชามซุปไก่ตุ๋นร้อนๆ ให้สามี "ส่วนคุณ มีหน้าที่กินให้อิ่ม แล้วนั่งเฝ้าระวังแถวรั้วบ้านให้ดี เพราะฉันสังเกตเห็นสายตาของป้าสะใภ้ใหญ่จางแอบมองลอดรั้วบ้านเรามาตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว" รอยยิ้มของหันเฟิงหายวับไปทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น ใบหน้าคร่ำเคร่งขึ้นมาทันตาเห็น "นางแก่ตัณหากลับคนนั้นยังไม่เข็ดอีกหรือ? คราวที่แล้วที่มาหาเรื่องหน้าบ้าน ข้าเกือบจะใช้กฎทหารจัดการเสียให้เข็ด" "ใจเย็นก่อนครับคุณสามี การใช้กำลังรังแกคนแก่ แม้จะเป็นคนแก่ที่น่ารังเกียจอย่างป้าสะใภ้ มันไม่สง่างามและไม่ได้กำไร..." จินเหยาหรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มของเธองดงามราวกับปีศาจสาวพราวเสน่ห์ในคราบภรรยาผู้เรียบร้อย "ปล่อยให้นางเข้ามาเถอะครับ วันนี้ฉันเตรียม 'ของขวัญชิ้นพิเศษ' ไว้ต้อนรับนางโดยเฉพาะ รับรองว่านางจะกลับออกไปพร้อมกับความแค้นใจจนกินข้าวไม่ลงไปอีกหลายวันเลยทีเดียว" อาเฉินที่ยืนฟังอยู่ถึงกับกลืนน้ำลายอีกรอบ เขารู้สึกว่าการทำงานในไร่แห่งนี้ นอกจากจะได้เงินดีและกินอาหารอร่อยแล้ว บรรยากาศรอบตัวยังเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ ราวกับกำลังยืนอยู่บนปากเหวระหว่างความมั่งคั่งกับความหายนะ หลังจากจัดการมื้อเช้าอันโอชะเรียบร้อย จินเหยาก็พาอาเฉินเดินไปยังแปลงเพาะปลูกหลังบ้าน ท่ามกลางหมอกจางๆ ที่ปกคลุมยอดเขา หันเฟิงนั่งเฝ้าอยู่ที่ระเบียงบ้านพร้อมกับดาบประจำกาย ขณะที่สองมือของนางเอกสาวกำลังพลิกดินร่วนซุยอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นอายของสมุนไพรวิเศษในมิติลับเริ่มส่งกลิ่นหอมอบอวลทะลุมิติออกมาทีละน้อย "อาเฉิน มองมือฉันให้ดีนะ..." จินเหยาหยิบเมล็ดพันธุ์โสมป่าอายุร้อยปีที่เปล่งแสงเรืองรองจางๆ ออกมาจากถุงผ้า "นี่ไม่ใช่เมล็ดพันธุ์ธรรมดา แต่มันคือต้นทุนชีวิตของพวกเรา จงจำวิธีสัมผัสดิน วิธีรดน้ำด้วยน้ำค้างยามเช้า และที่สำคัญที่สุด... จงจำสายตาของคนที่เคยดูถูกเราเอาไว้" เด็กหนุ่มรับเมล็ดพันธุ์นั้นด้วยมือที่สั่นเทา ความมุ่งมั่นฉายชัดขึ้นในแววตา เขาพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น แต่ทว่า ในจังหวะที่จินเหยากำลังจะสอนขั้นตอนการผสมปุ๋ยสูตรลับเฉพาะ เสียงเคาะประตูกรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่ารำคาญของป้าสะใภ้ใหญ่จาง "หลี่จินเหยา! นังตัวดี! แกหลบหัวอยู่ข้างในใช่ไหม? เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกแอบซ่อนของดีเอาไว้ในบ้าน ทำไม? รวยขึ้นมาแล้วทำเป็นลืมญาติผู้ใหญ่หรือไงวะ!" อาเฉินสะดุ้งสุดตัว หันไปมองหน้าจินเหยาด้วยความตกใจ แต่หญิงสาวกลับนิ่งสงบ นางค่อยๆ ปัดเศษดินออกจากมือ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "มาตามนัดเป๊ะเลยสินะครับ..." จินเหยาพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันไปสั่งอาเฉิน "ไป... เปิดประตูต้อนรับท่านป้าผู้แสนดีของเรากันเถอะ" เมื่ออาเฉินเดินไปดึงสลักไม้ออก ประตูรั้วก็ถูกผลักกระแทกเปิดผางอย่างแรง ป้าสะใภ้ใหญ่จางก้าวเข้ามาด้วยท่าทางวางโต ใบหน้าอ้วนท้วนเต็มไปด้วยความโลภและริษยา นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ไร่สมุนไพรที่เขียวขจีผิดธรรมชาติ ก่อนจะอ้าปากเตรียมพ่นคำด่าทอใส่หน้าเจ้าของบ้าน ทว่า... สายตาของป้าสะใภ้ใหญ่กลับไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่วางอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใกล้แปลงเพาะปลูก—กล่องไม้ประดับลวดลายประณีตที่เปิดฝาแง้มไว้ เผยให้เห็นสมุนไพรล้ำค่าชนิดหนึ่งที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต แต่สัญชาตญาณของคนโลภบอกทันทีว่ามันมีมูลค่ามหาศาล ป้าสะใภ้ใหญ่ลืมตัว พุ่งพรวดเข้าไปหมายจะคว้ากล่องไม้นั้นทันทีโดยไม่ฟังเสียงห้ามของใครทั้งสิ้น! "ห้ามแตะต้องนะ!" อาเฉินร้องห้ามเสียงหลง แต่สายเกินไปแล้ว ปลายนิ้วอวบอูมของป้าสะใภ้ใหญ่สัมผัสลงบนผิวกล่องไม้สนสีเข้ม ทันใดนั้นเอง... ไอหมอกสีขาวจัดก็พวยพุ่งทะลักออกมาจากตัวกล่องอย่างไร้ที่มา เสียงหัวเราะแหลมเล็กราวกับเสียงกระดิ่งเงินดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ร่างของป้าสะใภ้ใหญ่จะแข็งค้าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดินอย่างไร้เรี่ยวแรง! จินเหยาเดินเข้าไปยืนค้ำหัวร่างที่สั่นเทาของป้าสะใภ้ใหญ่ นางก้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่น่าขนลุก "ยินดีต้อนรับสู่ไร่สมุนไพรของฉันนะครับ... ท่านป้าผู้ประเสริฐ" และแล้ว ภาพตรงหน้าก็ตัดวูบลงในความเงียบงัน... --- แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — **ลมทะเลพัดรัก**