ท้าพิสูจน์รสชาติ

ปลายมีดสเตนเลสคมกริบสะท้อนแสงไฟสลัวจนเกิดเป็นลำแสงเยือกเย็นตัดผ่านความมืด พินชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกะทันหันขณะจ้องมองเงาร่างสูงโปร่งของเรย์ที่ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้องครัวราวกับผีร้ายที่หลุดออกมาจากนิยายกอธิค “ขโมยของคนอื่นมาคืนที่เดิมแบบนี้... กะจะเล่นบทนางเอกผู้กอบกู้ หรือแค่อยากประกาศศักดาว่าตัวเองมือไวกันแน่คะ?” เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์ที่เปล่งออกมากลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เธอไม่ได้โกรธจนสั่น แต่ความนิ่งเงียบของเธอนั่นแหละที่น่ากลัวยิ่งกว่าพายุ พินตั้งสติ กระชับมือที่ถือมีดเล่มนั้นไว้แน่นก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะสเตนเลสตัวกลาง เสียงโลหะกระทบพื้นผิวเย็นเยียบดังเคร้ง กังวานไปทั่วห้องครัวที่เงียบสงัด “ฉันไม่ได้ขโมย ฉันแค่เห็นว่ามันวางทิ้งไว้ตรงเคาน์เตอร์บาร์ตอนร้านปิด เลยกะจะเอามาเก็บให้ตามประสาคนมีมารยาท... หรือคุณจะบอกว่าเชฟผู้สมบูรณ์แบบอย่างคุณสะเพร่าจนลืมของมีคมไว้ในที่ที่แขกจะหยิบได้ง่ายๆ คะ?” พินเชิดหน้าขึ้น สายตาของเธอปะทะกับแววตาเย็นชาของคนตรงหน้าอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีที่ฟาดฟันกันกลางอากาศดูเหมือนจะทำให้บรรยากาศรอบข้างร้อนระอุขึ้นมาทันตา เรย์ก้าวเข้ามาประชิดตัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศจางๆ บนตัวเชฟสาวทำให้พินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “ปากดีนักนะ” เรย์โน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากพินเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับแก้มเนียนของบล็อกเกอร์สาว “ในเมื่อมั่นใจในฝีปากนัก ก็มาพิสูจน์ฝีมือให้ดูหน่อยเป็นไงคะ?” “พิสูจน์?” พินเลิกคิ้ว “ใช่ค่ะ” เรย์ยืดตัวตรง มือเรียวสวยหยิบผ้ากันเปื้อนสีดำสนิทขึ้นมาสะบัดออกเบาๆ “มาเป็นผู้ช่วยในครัวของฉัน 1 เดือน ถ้าอาหารที่คุณทำไม่สามารถทำให้ฉันพยักหน้ายอมรับได้ หรือแม้แต่ทำครัวให้วุ่นวายแม้แต่นิดเดียว... คุณต้องกราบขอโทษฉันกลางไลฟ์สดให้โลกโซเชียลเห็นว่า ‘ฟู้ดบล็อกเกอร์ปากแจ๋ว’ คนนี้มันก็แค่พวกดีแต่พูด” นนท์ที่ยืนแอบฟังอยู่มุมหนึ่งถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ เขาเกือบจะก้าวออกมาห้ามทัพ แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายของทั้งสองคน เขาก็ได้แต่ถอยกลับไปอยู่ในเงามืด... ความบันเทิงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว พินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาเป็นประกายวับด้วยความคึกคะนอง เธอไม่เคยหนีการท้าทาย และครั้งนี้มันก็ดึงสัญชาตญาณนักสู้ในตัวเธอออกมาจนหมดสิ้น “ได้ค่ะเชฟเรย์” พินก้าวเข้าไปใกล้จนอกแทบจะชิดกัน “แต่ถ้าฉันทำสำเร็จ... คุณต้องเลิกทำหน้าเป็นยักษ์เป็นมารใส่ฉัน แล้วก็ยอมรับว่า ‘ปากแจ๋วๆ’ ของฉันเนี่ยแหละ ที่จะมาเปลี่ยนร้านเงียบเหงาแบบหลุมฝังศพของคุณให้กลายเป็นที่ที่คนอยากเข้ามานั่งกินจนลืมทางกลับบ้าน!” “หึ... มั่นใจให้ได้ตลอดรอดฝั่งแล้วกันค่ะ” เรย์กระตุกยิ้มมุมปาก เผยให้เห็นเสน่ห์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา “พรุ่งนี้หกโมงเช้า ห้ามสาย ห้ามแต่งหน้าจัด และห้ามเรียกร้องความสะดวกสบาย... เพราะถ้าคุณเหยียบเข้ามาในเขตแดนของฉันแล้ว คุณก็เป็นแค่ ‘เด็กล้างจาน’ ที่รอการถูกเขี่ยทิ้งเท่านั้น” เรย์หมุนตัวเดินออกไปทิ้งให้พินยืนนิ่งอยู่กับความเงียบ แต่ทว่า ก่อนที่พินจะหันหลังกลับ ประตูห้องครัวด้านหลังก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน คนคนนั้นคือเลขาส่วนตัวของหุ้นส่วนร้านที่หายตัวไปนาน พินหรี่ตามองซองเอกสารในมือเขา ก่อนจะเหลือบไปเห็นรอยยิ้มแปลกๆ ที่มุมปากของเรย์ที่หันกลับมามองสถานการณ์นี้อีกครั้ง “พิน...” เรย์เรียกชื่อเธอเสียงต่ำ “ถ้าคุณรู้ว่าข้างในซองนั่นคืออะไร คุณอาจจะอยากถอนคำท้าเมื่อกี้นี้ทิ้งไปซะ เดี๋ยวนี้เลย” พินขมวดคิ้วแน่น เธอขยับเข้าไปใกล้เรย์มากขึ้นหมายจะถาม แต่เรย์กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นส่งผ่านความกังวลบางอย่างที่ปิดไม่มิด พินมองไปที่ซองเอกสารที่ค่อยๆ ถูกฉีกออก... และวินาทีที่กระดาษแผ่นนั้นหลุดออกมา พินก็รู้ทันทีว่าชีวิตในครัว 1 เดือนที่เธอตอบตกลงไปนั้น ไม่ใช่แค่เรื่องของการทำอาหาร แต่มันคือนรกที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้ในทุกตอนนะคะ บลัดดี้แมรี่สัญญาว่าจะเสิร์ฟความแซ่บให้ถึงใจแน่นอนค่ะ!