เผชิญหน้ากลางงานกาล่า

“ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้ พิน! เธอจะลากฉันมาตายกลางงานกาล่าบ้าบอคอแตกนี่ไม่ได้!” เรย์สะบัดข้อมือออกจากการกอบกุมของหญิงสาวข้างกายอย่างแรง ส้นสูงของเธอจิกแน่นลงบนพรมสีแดงกำมะหยี่กลางโถงงานกาล่าการกุศลที่เต็มไปด้วยเซเลบริตี้และนักข่าวบันเทิง เสียงเพลงแจ๊สคลาสสิกที่เคยฟังสบายหูกลายเป็นเสียงหนวกหูในวินาทีที่สายตาทุกคู่ในงานหันมาจับจ้องพวกเธอสองคนเป็นตาเดียว พินหอบหายใจถี่ ใบหน้าเรียวสวยที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบรนด์เนมดูตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงทอประกายดื้อรั้นเหมือนเช่นเคย เธอไม่ตอบคำถามของเรย์ แต่กลับใช้มือปัดปอยผมที่ปรกหน้าออกอย่างลวกๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากที่ดูยั่วโมโหที่สุดเท่าที่เรย์เคยเห็นมา “ตายเหรอ? ใครตายไม่ทราบคะเชฟเรย์” พินเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ “ดูสภาพตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ข้างหลังนั่นสิคะ ชุดเดรสสีดำสนิทที่ดูเย็นชาเหมือนน้ำแข็งขั้วโลกกับดวงตาที่พร้อมจะเชือดทุกคนที่เดินเข้าใกล้... งานนี้แหละคือที่ที่เธอต้องมาสะสางเรื่อง ‘ข่าวลือ’ ที่คนกำลังกุขึ้นมาทำลายร้านของเธอน่ะ” “ฉันจัดการเรื่องนั้นเองได้ โดยไม่ต้องพึ่งฟู้ดบล็อกเกอร์ที่ชอบเรียกร้องความสนใจอย่างเธอ!” เรย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวพิน รัศมีอำนาจของเชฟมือโปรที่คุมคนในครัวนับสิบชีวิตกดดันจนคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ต้องถอยห่าง “ทำไม? อยากได้คอนเทนต์ใหม่เหรอ ถึงได้ลากฉันมากลางดงศัตรูแบบนี้ ถ้าพวกนั้นรู้ว่าร้านฉันโดนแกล้งจนเกือบพังเพราะฝีมือใครบางคนในงานนี้ เธอคิดเหรอว่าเราสองคนจะรอดออกไปได้ง่ายๆ?” พินไม่ถอยหลัง เธอเลือกที่จะขยับเข้าไปใกล้เรย์จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเรย์ที่ผสมกับกลิ่นไอความเครียดปะทะเข้ากับโสตประสาทของพิน มันเป็นกลิ่นที่เรย์มักจะเผลอปล่อยออกมาเสมอเวลาที่รู้สึกไม่ปลอดภัย “เรย์... ฟังนะ” พินลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน “ในนี้ไม่มีมิตรแท้หรอก มีแต่คนจ้องจะเหยียบหัวพวกเราขึ้นไป ถ้าเธออยากรู้ว่าใครเป็นคนส่งจดหมายขู่และทำลายวัตถุดิบในร้านเธอก่อนที่ครัวจะเปิดคืนนี้... ก็ต้องยอมเล่นตามเกมของฉัน” “เกมงั้นเหรอ?” เรย์แค่นยิ้ม ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหรี่ลง “เธอรู้ดีนี่ว่าใครเป็นคนทำ” “ฉันรู้แค่ว่า... ถ้าเธอไม่หยุดโวยวายแล้วยิ้มให้กล้องนั่นซะ เรื่องนี้ก็จบแค่นี้ค่ะ” พินพยักพเยิดไปทางนักข่าวที่เริ่มขยับเข้ามาใกล้ด้วยแววตาหิวกระหายข่าว บรรยากาศรอบข้างเริ่มบีบคั้น แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสาดส่องเข้ามาเป็นระยะ ความเงียบที่แผ่ขยายออกไปทำให้คนในงานเริ่มหันมาซุบซิบกัน เรย์รู้ดีว่าหากเธอเดินหนีตอนนี้ เธอจะกลายเป็นผู้แพ้ทันที แต่หากเธออยู่นี่ เธอจะต้องยอมรับการมีอยู่ของ ‘พิน’ ในฐานะส่วนหนึ่งของปัญหาที่เธอเกลียดชัง “ฉันเกลียดเธอนะ พิน” เรย์พึมพำผ่านไรฟัน “รู้ค่ะ แต่ในสถานการณ์แบบนี้... เกลียดกันไปก่อนก็ได้ แต่ขอให้ร่วมมือกันให้รอดก่อนนะคะ” พินเอื้อมมือไปคว้าฝ่ามือที่สั่นเทาเล็กน้อยของเรย์ขึ้นมาจับไว้แน่น สัมผัสที่เย็นเยียบของเรย์ตัดกับความร้อนแรงจากฝ่ามือของพินอย่างน่าประหลาด ก่อนที่เรย์จะได้โต้ตอบอะไรกลับไป ชายร่างสูงในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ดูคุ้นตาก็เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขาคนนั้นคือ ‘นนท์’ ที่เดินแยกมาจากโซนวีไอพี สีหน้าของเขาเรียบเฉยจนน่ากลัว แต่ในดวงตาที่มองมาที่มือของพวกเธอที่จับกันอยู่กลับมีความหมายบางอย่างที่ทำให้เรย์ใจกระตุก “ดูเหมือนว่าพวกคุณจะมาช้ากว่าที่ผมคิดนะครับ” นนท์พูดพลางมองไปรอบๆ งานด้วยสายตาเย็นชา “งานนี้ไม่ได้มีแค่แขกธรรมดาหรอกครับ... แต่คนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ‘เหตุการณ์หลังร้าน’ เมื่อตอนเย็น ก็อยู่ในงานนี้ด้วย” เรย์ชะงัก เธอหันขวับไปมองพินที่ยังคงจับมือเธอไว้แน่น คราวนี้สีหน้าของพินไม่ได้กวนประสาทอย่างที่เคย แต่กลับมีความกังวลฉายชัดอยู่ลึกๆ “ที่ไหน?” เรย์ถามเสียงแข็ง พินมองไปทางระเบียงด้านหลังของห้องจัดเลี้ยงที่มืดสนิท ก่อนจะหันกลับมาสบตาเรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลับ “อยู่ข้างนอกนั่นค่ะ... คนที่ตั้งใจจะปิดตำนานร้านของเธอให้หายไปตลอดกาล” ทันใดนั้น ไฟในงานกาล่าก็ดับลงพรึ่บจนมืดสนิท เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วโถงใหญ่ ในความมืดมิดนั้น พินกระชากมือเรย์ให้วิ่งไปทางทางออกฉุกเฉิน ทว่าในวินาทีที่พวกเธอจะพ้นประตู สัมผัสเย็นเยียบจากมือของใครบางคนก็คว้าเข้าที่ต้นแขนของเรย์จากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกจนขนลุกไปทั่วทั้งร่าง “นึกว่าจะหนีพ้นเหรอคะ... เชฟเรย์” พินชะงักกึกทันที เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่ว่างเปล่า ก่อนจะพบว่าเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังก้าวออกมาจากมุมเสา ในมือของเขามีบางสิ่งที่ส่องประกายวาววับภายใต้แสงไฟฉุกเฉินที่เริ่มติดๆ ดับๆ... มันคือมีดทำครัวเล่มที่เรย์เคยทำหายไปจากร้านเมื่อสามวันก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและติดตามการปะทะสุดร้อนแรงของยัยตัวแสบและเชฟปากแจ๋วในตอนนี้นะคะ!