แม่ทัพผู้หลงทางในสวนผัก

"หากเจ้ากล้าขยับอีกเพียงนิดเดียว กระบี่เล่มนี้จะไม่เพียงแค่เฉือนชายเสื้อของเจ้าทิ้งแน่..." น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินบดขยี้กันดังลอดไรฟัน ประโยคคาดโทษที่เต็มไปด้วยไอสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างใหญ่โตที่ทรุดฮวบลงพิงกับแปลงผักกาดขาวของฉัน ใบหน้าครึ่งบนที่ถูกบดบังด้วยหน้ากากเหล็กชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬและคราบโลหิตสีเข้ม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินชื้นหลังฝนตกจนน่าสะอิดสะเอียน ให้ตายสิ! นี่ฉันทะลุมิติมาอยู่ในร่างสะใภ้ไร้ค่าที่ถูกครอบครัวสามีใจร้ายเนรเทศมาอยู่กระท่อมปลายนา แล้วยังต้องมาเจอผู้ชายอันตรายที่หิ้วกระบี่เปื้อนเลือดมานอนพะงาบๆ อยู่ในสวนผักอินทรีย์ที่ฉันเพิ่งลงแรงปลูกด้วยหยาดเหงื่ออีกรึเนี่ย? ฉัน—หลินอิงอิง เชฟอัจฉริยะผู้ครอบครองมิติวิเศษ สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ดวงตาเรียวรีหรี่ลงมองบุรุษเบื้องหน้าอย่างพิจารณา แม้เขาจะบาดเจ็บสาหัสจนแทบยืนไม่ไหว แต่สัญชาตญาณนักรบของเขายังคงตื่นตัวและอันตรายยิ่งกว่าสัตว์ป่าหิวโซ "นี่ท่าน! จะขู่ฉันก็ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะค่ะ" ฉันเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วมองเขาอย่างไม่เกรงกลัวแม้ในมือเขาจะมีกระบี่คมกริบ "นี่มันเขตทำกินของฉัน ท่านบุกรุกเข้ามาทำลายแปลงผักกาดขาวราคาแพงแถมยังทำท่าจะตายตรงนี้ ถ้าท่านตายขึ้นมาจริงๆ ใครจะรับผิดชอบค่าเสียหายและต้นกล้าพวกนี้ล่ะคะ?" มู่หรงเซียวขมวดคิ้วแน่นภายใต้หน้ากากเหล็ก นัยน์ตาคมกริบราวเหยี่ยวตวัดมองสตรีตรงหน้าที่ไม่มีท่าทีหวาดกลัวเขาเลยแม้แต่น้อย นางแต่งกายด้วยชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ ซومซ่อ แต่ท่าทางกลับผึ่งผายและวาจาฉะฉานผิดกับชาวบ้านทั่วไปลิบลับ ความเจ็บปวดจากพิษบาดแผลและลูกธนูอาบยาพิษที่หัวไหล่เริ่มเล่นงานจนสติของเขาพร่าเลือน แต่สัญชาตญาณกลับบอกว่าสตรีตรงหน้า... ไม่ใช่คนธรรมดา "หุบปาก..." เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดินเนื่องจากทนพิษบาดแผลไม่ไหว กระบี่ในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นเสียงดังเคร้ง ฉันถอนหายใจยาวเหยียดอย่างระอาใจ จะปล่อยให้เขาตายอยู่ตรงนี้ก็คงเป็นลางไม่ดีแถมยังสกปรกแปลงผักสวยๆ ของฉันอีก แต่อย่างน้อย... บุรุษผู้นี้ก็คือ "มู่หรงเซียว" สามีในนามที่ทางการเพิ่งส่งป้ายไว้อาลัยมาให้เมื่อวานซืน! สามีตัวโตที่ชาวบ้านลือกันนักลือกันหนาว่าตายในสนามรบ กลายมาเป็นศพไร้ญาติ แต่ตอนนี้เขากลับมานอนเลือดท่วมตัวอยู่ในสวนหลังบ้านของฉันเสียได้ "ให้ตายเถอะ ชาติก่อนฉันคงไปทำกรรมร่วมกับท่านไว้สินะคะ" ฉันบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางย่อกายลงใช้มือเรียวแตะที่หัวไหล่หนาของเขาเพื่อประเมินอาการ บาดแผลฉกรรจ์และพิษสีดำที่เริ่มลุกลามทำให้ฉันรู้ทันทีว่า หากปล่อยไว้ไม่เกินหนึ่งชั่วยาม (สองชั่วโมง) วิญญาณของท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรผู้นี้คงได้ไปรายงานตัวกับท่านพญายมราชแน่นอน วูบ! ฉันใช้วิธีตบตาโดยการแกล้งทำเป็นไปหยิบกล่องยาในเพิงพัก แต่แท้จริงแล้วแอบดึง "ชุดปฐมพยาบาลฉุกเฉินและสมุนไพรล้างพิษเกรดพรีเมียม" ออกมาจากมิติเก็บของวิเศษในพริบตา เมื่อกลับมาถึงร่างสูงที่นอนหมดสติไปแล้ว ฉันไม่รอช้า ใช้กรรไกรคมกริบตัดชุดเกราะและเสื้อผ้าบริเวณหัวไหล่ออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแกร่งสมชายชาตรีที่มีรอยแผลเป็นจากการศึกประปราย แต่ตอนนี้มันกลับถูกย้อมด้วยสีดำน่ากลัวของพิษร้าย "อึก..." มู่หรงเซียวส่งเสียงครางต่ำในลำคอด้วยความเจ็บปวด แม้จะหมดสติไปแล้วแต่กล้ามเนื้อยังคงเกร็งแน่นด้วยสัญชาตญาณระวังภัย "อดทนหน่อยก็แล้วกันนะคะท่านสามี ถึงหน้าตาใต้หน้ากากนั่นจะยังไม่ได้เห็น แต่หุ่นแบบนี้... ก็พอจะคุ้มค่ากับค่ารักษาอยู่บ้างล่ะนะ" ฉันพึมพำพลางใช้มีดผ่าตัดขนาดเล็กเขี่ยหัวลูกธนูอาบยาพิษออกอย่างรวดเร็วและแม่นยำ พร้อมกับหยด "น้ำทิพย์สวรรค์" จากมิติลับลงไปบนแผลเพื่อขับพิษและสมานเนื้อเยื่อทันที กลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรวิเศษลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ แผลที่เคยดำคล้ำและมีเลือดไหลไม่หยุดค่อยๆ ปิดสนิทลงอย่างน่าอัศจรรย์ ความร้อนรุ่มจากพิษร้ายบรรเทาลงจนลมหายใจของมู่หรงเซียวเริ่มกลับมาสม่ำเสมอและเป็นปกติอีกครั้ง เมื่อจัดการเรื่องแผลเสร็จสรรพ ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง ดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า อากาศยามเย็นพัดโชยความหนาวเย็นเข้ามาปะทะผิวกาย ทำให้ฉันนึกถึงเมนูอาหารที่จะช่วยฟื้นฟูร่างกายให้อ่อนแอของท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ได้เป็นอย่างดี ในมิติของฉันมีทั้งโสมภูเขาอายุร้อยปี ไก่ปั้นสดๆ และเครื่องเทศชั้นเลิศ... ครึ่งชั่วยามต่อมา ภายในกระท่อมหลังน้อย กลิ่นหอมเย้ายวนใจของ "ซุปไก่ตุ๋นโสมยาจีนสูตรเข้มข้น" ก็โชยขจรขจายไปทั่วบริเวณ น้ำซุปสีทองใสเคี่ยวจนเค็มกลมกล่อมด้วยเนื้อไก่ตุ๋นเปื่อยนุ่มละลายในปาก ผสานกับกลิ่นหอมอุ่นๆ ของโสมและพุทราจีนที่ช่วยบำรุงเลือดและลมปราณ กลิ่นนี้รุนแรงและหอมหวนจนปลุกให้คนที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงไม้ไผ่ต้องขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ มู่หรงเซียวขยับตัวด้วยความยากลำบาก ความเจ็บปวดที่หัวไหล่หายไปเกือบปลิดทิ้ง เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาจาที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารเตะเข้าที่จมูกจนท้องไส้ที่ว่างเปล่ามาหลายวันส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เขากวาดสายตาคมกริบมองไปรอบห้อง เล็กแคบแต่สะอาดสะอ้าน และที่โต๊ะไม้ตัวเก่า... ร่างบอบบางของสตรีที่เพิ่งผ่าตัดให้เขาเมื่อครู่ กำลังตักซุปไก่ร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องด้วยท่าทางคล่องแคล่ว แผ่นหลังบางนั้นดูน่าทะนุถนอม แต่ในขณะเดียวกันก็แผ่บรรยากาศอบอุ่นเหมือนบ้านอย่างน่าประหลาด "ฟื้นแล้วเหรอคะ?" ฉันหันกลับมาสบตากับเขาพอดี รอยยิ้มพรายปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างอารมณ์ดี "ตื่นได้จังหวะพอดีเลยค่ะ ซุปไก่ตุ๋นโสมหม้อนี้ฉันตั้งใจเคี่ยวให้ท่านเป็นพิเศษเพื่อขับพิษและเรียกพละกำลัง... หวังว่าท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ จะไม่รังเกียจฝีมือของสะใภ้ตกอับคนนี้หรอกกระมังคะ?" มู่หรงเซียวมองชามซุปควันกรุ่นตรงหน้า สลับกับใบเนียนใสที่ประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กๆ ของภรรยาที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตนอยู่จริง ดวงตาคมกริบฉายแววซับซ้อนยากจะคาดเดา เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ ประตูไม้หน้ากระท่อมก็ถูกถีบกระเด็นเสียงดังโครมคราม! "หลินอิงอิง นังสารเลว! ส่งเสียงกลิ่นหอมชวนกินขนาดนี้ ซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินคนเดียวอีกแล้วสินะ คายออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมแสบแก้วของแม่สามีใจร้ายดังแผดขึ้น พร้อมกับร่างอ้วนท้วมของนางหลิวและสะใภ้รองที่ถือไม้พลองบุกเข้ามาในห้องด้วยความโลภโมโทสสัน โดยมีสายตาสอดรู้สอดเห็นของชาวบ้านที่ตามมามุงดูอยู่หน้าบ้านไม่ต่ำกว่าสิบคน! ฉันหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาเย็นเยียบที่พร้อมจะฟาดฟันทุกตัวที่บังมาขัดขวางความสงบสุขของฉัน... แต่ทว่า ก่อนที่ฉันจะได้ก้าวออกไปซัดหน้าแม่สามีจอมโลภ มือหนาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับดาบ ก็เอื้อมมาคว้าชายเสื้อของฉันไว้เบาๆ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกจนสันหลังวาบ: "ภรรยา... ดูเหมือนบ้านหลังนี้ จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาสร้างความรำคาญให้เจ้าเสียแล้ว ปล่อยให้ขจัดการ "ต้อนรับ" พวกมันเองเถอะ..." (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาลิ้มรสความอร่อยและความสะใจไปด้วยกันนะคะ - สวนส้มปลายฟ้า)