ฟื้นคืนจากความตายในคราบตัวร้าย

"เซ็นใบถอนหมั้นเสีย รินรดา... อย่าให้งานมงคลในวันนี้ต้องกลายเป็นงานศพของตระกูลเธอเพียงเพราะความดื้อรั้น" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเอ่ยคำหวานหู กลับกลายเป็นมีดโกนอาบน้ำผึ้งที่กรีดลงบนหัวใจของ 'รินรดา' อย่างเลือดเย็น เธอไม่ได้ฟื้นขึ้นมาบนเตียงนุ่มหรูหราพร้อมกลิ่นหอมของดอกไม้ แต่เธอกลับมายืนอยู่ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของแขกเหรื่อในงานหมั้นที่กำลังจะกลายเป็นงานประจาน รินรดากะพริบตาถี่ๆ ความรู้สึกหนาวเหน็บที่เคยแล่นผ่านร่างตอนลมหายใจสุดท้ายดับวูบไป บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยสัมผัสของเนื้อผ้าลูกไม้ราคาแพงบนผิวหนัง เธอสูดลมหายใจลึก กลิ่นน้ำหอมราคาถูกของหญิงสาวที่ยืนเกาะแขนกวินทร์อยู่ข้างๆ ทำให้เธอคลื่นไส้ รินรดาปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกจากชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองใบหน้าของกวินทร์—อดีตคู่หมั้นผู้โง่เขลาที่คิดจะฮุบสมบัติของตระกูลเธอด้วยวิธีการสกปรก "ตายแล้ว... กวินทร์คะ ฉันว่ารินรดาคงช็อกจนสติหลุดไปแล้วล่ะมั้งคะ ดูสายตานั่นสิ น่ากลัวจัง" เสียงหวานเลี่ยนของ 'พิมพิกา' ดังขึ้น หญิงสาวในชุดสีชมพูอ่อนปรายตามองรินรดาด้วยความสมเพช รินรดาไม่ได้โต้ตอบทันที เธอแค่เหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้กวินทร์ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกเหมือนถูกสัตว์ร้ายจ้องมองผ่านร่างของผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าควบคุมได้ง่ายดายเหมือนตุ๊กตา "สติหลุดหรือคะ?" รินรดาทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง "คนที่มีสติเขาไม่เอาชื่อเสียงวงศ์ตระกูลมาแลกกับเศษเงินของพวกกาฝากหรอกค่ะ กวินทร์... คุณมั่นใจแล้วใช่ไหมว่า การยกเลิกหมั้นครั้งนี้ คือการตัดสินใจที่ 'คุ้มค่า' ที่สุดในชีวิตคุณ?" กวินทร์หน้าเสียเล็กน้อย เขาขยับเนกไทอย่างประหม่า "รินรดา! อย่ามาทำเป็นปากดี คนอย่างเธอไม่มีอะไรเหลือแล้ว หุ้นบริษัทเธอกำลังดิ่งเหว และพ่อเธอก็ไม่อยู่ให้ท้ายแล้วด้วย เซ็นซะ! ก่อนที่ฉันจะฟ้องล้มละลายเธอถึงที่นี่!" รินรดาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะของเธอก้องกังวานไปทั่วโถงงาน แขกเหรื่อต่างพากันเงียบกริบ ความสง่างามที่แผ่ออกมาจากร่างบอบบางนั้นช่างผิดแผกจากรินรดาคนเดิมที่อ่อนแอและขี้แยอย่างสิ้นเชิง ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารในกระเป๋าคลัตช์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นระบบ 'บริหารจัดการสินทรัพย์เหนือมิติ' ที่ฝังอยู่ในจิตใต้สำนึกของเธอตั้งแต่การเกิดใหม่ ตัวเลขมหาศาลที่ถูกโอนเข้าบัญชีลับพุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัดที่มนุษย์ทั่วไปจะจินตนาการได้ เธอไม่จำเป็นต้องง้อใคร และเธอก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอยื้อความรักที่เน่าเฟะนี่ "ศิลา" รินรดาเรียกชื่อหนึ่งคำสั้นๆ ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มที่มีนัยน์ตาเย็นชาดุจน้ำแข็งเดินฝ่ากลุ่มคนเข้ามา เขาคือศิลา มือขวาผู้ภักดีที่ทุกคนต่างเกรงกลัว เขาโน้มตัวลงก้มหัวให้เธออย่างนอบน้อมผิดกับท่าทีที่เขามีต่อกวินทร์อย่างชัดเจน "ครับคุณหนู เอกสารเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ ทั้งเรื่องการดึงเงินทุนคืนจากทุกโปรเจกต์ของบริษัทตระกูลกวินทร์ และคำสั่งฟ้องร้องฐานฉ้อโกงฉบับล่าสุด" ศิลากล่าวเสียงเรียบพลางยื่นแฟ้มหนังสีดำให้ กวินทร์หัวเราะลั่น "ฟ้องร้อง? เธอเอาเงินที่ไหนมาจ้างทนายฝีมือดี! บริษัทเธอกำลังจะถูกยึดพรุ่งนี้แล้ว!" รินรดารับแฟ้มมาถือไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปหากวินทร์จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ เธอโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก "ใครบอกคุณคะว่าบริษัทจะถูกยึด? คุณอาจจะลืมไปว่า... เกมที่เล่นด้วยเงิน คนที่มีเงินมากกว่า ย่อมเป็นผู้กำหนดกฎกติกาเสมอ" เธอหันกลับไปหาฝูงชนที่กำลังมุงดู ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไม่มีแถบแม่เหล็กออกมา—บัตรระดับที่ธนาคารโลกต้องสั่นสะเทือนเมื่อมีการรูดใช้จ่าย "ในเมื่ออยากเลิกหมั้นนัก ฉันก็จัดให้ค่ะ แต่ก่อนจะไป... มีใครอยากเห็นไหมคะว่า การล้มละลายที่แท้จริงน่ะ เขาทำกันยังไง?" ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่ยักษ์ก็ดังกระหึ่มขึ้นเหนือเพดานโถงกระจกของโรงแรม แสงไฟจากสปอตไลต์ของเฮลิคอปเตอร์ส่องสว่างจ้าลงมายังใจกลางงานราวกับเวทีละครที่ถูกเซตไว้เพื่อเธอผู้เดียว เสียงลมกระโชกแรงพัดพาชุดของพิมพิกาจนกระจัดกระจายและล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความอับอาย กวินทร์หน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสัญลักษณ์บนเฮลิคอปเตอร์... นั่นมันตราสัญลักษณ์ของ 'กองทุนการเงินไร้พรมแดน' ที่เขาเพิ่งกู้ยืมเงินมาเพื่อทำโปรเจกต์นี้ "คุณหนูครับ ยานพาหนะพร้อมแล้ว และคำสั่งอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลกวินทร์ได้รับการอนุมัติภายใน 3 วินาทีที่ผ่านมาครับ" ศิลารายงานพร้อมกับยื่นแท็บเล็ตให้ดูตัวเลขบัญชีที่กลายเป็นศูนย์ในพริบตา รินรดาเดินผ่านกวินทร์ที่ยืนตัวสั่นเทาไปอย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมาส่งยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย "ยินดีด้วยนะคะกวินทร์... งานหมั้นของคุณจบลงแล้ว และชีวิตที่เหลือของคุณ... เพิ่งจะเริ่มต้นความนรก" เสียงฝีเท้าของเธอดังไปตามทางเดินสู่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวและเศษซากของความเย่อหยิ่งที่ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาในบทเริ่มต้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ กุหลาบหนามเงินพร้อมจะพาคุณไปฟาดฟันต่อในตอนถัดไปค่ะ