ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

"ถ้าคุณคิดว่าลายเซ็นบนเอกสารบ้าๆ นี่จะช่วยให้คุณรอดพ้นจากกองหนี้สามล้านบาทได้... คุณก็คงประเมินความไร้เดียงสาของตัวเองสูงเกินไปแล้วครับ, คุณรินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบกริบ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบใบหน้าคมคายของคินน์ ประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นกำลังจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังรอขย้ำเหยื่อในกรงเล็บ รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทาในอก มือเรียวที่กำแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือดเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ความอ่อนแอเล็ดลอดออกไปต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้ "ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วย ฉันแค่... ขอเวลาเคลียร์หนี้ของครอบครัวตามกำลังที่ฉันหาได้ ไม่ใช่การเอาชีวิตทั้งชีวิตมาจำ당ไว้กับสัญญาบ้าๆ นี่!" น้ำเสียงของเลขาวยสาวสั่นพร่าเล็กน้อย แต่ยังคงไว้ซึ่งความพยศที่ฉายชัดในแววตาคู่สวย คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูกจนรินทร์ต้องเผลอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ติดที่พนักเก้าอี้ทำให้เธอหนีไปไหนไม่ได้ "เวลา? สามปีที่คุณรับหน้าที่เป็นเลขาหน้าห้องผม คุณยังใช้หนี้ดอกเบี้ยพวกนั้นหมดไปไม่ถึงเสี้ยววินาทีเลยด้วยซ้ำ รินทร์... คนอย่างคุณไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งนั้นในโลกธุรกิจ" คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของเขาไม่ได้มีร่องรอยของความปรานีเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความดุดันและการควบคุมที่พยายามกดทับความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกใต้ก้นบึ้งของหัวใจ "ถ้าอย่างนั้น คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่? อยากให้ฉันคุกเข่าอ้อนวอน หรืออยากได้วิญญาณของฉันไปเลยล่ะ ถึงจะยอมปล่อยพี่ชายฉันออกจากคุกหนี้นรกนั่น!" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หยดน้ำตาจะเอ่อคลอเบ้าจนรื้นขอบตา แต่เธอก็เลือกที่จะกลืนมันกลับลงไป ความเกลียดชังและการถูกบีบคั้นทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความโกรธ คินน์ชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อเห็นประกายความเจ็บปวดในดวงตาส่งตรงมาถึงเขา ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความโกรธขึงในทีแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้เมื่อเห็นผู้หญิงตรงนี้ดื้อรั้นใส่เขาไม่เลิกรา "ผมไม่ได้อยากได้วิญญาณของคุณ..." คินน์กระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนจนรินทร์รู้สึกวูบวาบอย่างประหลาด "...ผมแค่อยากได้ *'ตัว'* และ *'หัวใจ'* ของคุณมาขัดดอกแทนเงินสามล้านนั้นต่างหากล่ะ" รินทร์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตแล่นพล่านไปทั่วร่าง คำพูดหน้าไม่อายแต่จริงจังจนน่ากลัวนั้นทำเอาเธอกลืนน้ำลายไม่ลง คลื่นความรู้สึกปั่นป่วนตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งโกรธ ทั้งตกใจ และ... หวั่นไหวอย่างน่าประณาม "คุณ... คุณมันบ้าไปแล้ว คินน์! ฉันเป็นเลขาของคุณนะ ไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการ!" รินทร์ตวาดกลับเสียงสั่น พยายามใช้สองมือดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่าง แต่ทว่าร่างกายของคินน์กลับมั่นคงราวกำแพงหิน ไร้ซึ่งการสะทกสะท้าน "ใช่ ผมมันบ้า... บ้าจนยอมเอาเงินสามล้านไปโปะหนี้ให้ครอบครัวเฮงซวยของคุณ เพื่อแลกกับการให้คุณมาอยู่ภายใต้การควบคุมของผมตลอด 24 ชั่วโมงไงล่ะ" คินน์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และอำนาจเหนือกว่า "นี่คือข้อเสนอที่คุณปฏิเสธไม่ได้ รินทร์... เซ็นซะ แล้วคุณจะรอด หรือจะปล่อยให้พี่ชายคุณโดนพวกมันเก็บ แล้วคุณค่อยตามไปเป็นศพทีหลัง เลือกเอา" กระดาษแผ่นบางในแฟ้มถูกเลื่อนเข้ามาตรงหน้า น้ำหนักของมันช่างมหาศาลราวกับทับถมร่างของเธอทั้งร่าง รินทร์มองลายเซ็นที่ร่างไว้ล่วงหน้าด้วยความคับแค้นใจ มือสั่นเทาเอื้อมไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมา ความลังเลฉายชัดในแววตา เธอกลัวการผูกมัด เธอกลัวการตกเป็นทาสทางอารมณ์ของผู้ชายเผด็จการคนนี้ แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วในชีวิต ในขณะที่ปลายปากกาจดจ่อลงบนกระดาษสีขาว และหัวใจของรินทร์กำลังจะยอมจำนนต่อโชคชะตาอันโหดร้ายนั้นเอง... *ปัง!* เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่คิดจะเคาะขออนุญาต ร่างโปร่งของพาย เพื่อนสนิทและผู้ช่วยฝ่ายการตลาดพุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่สั่นระริก "รินทร์! คินน์! พวกแกหยุดก่อน... ชิบหายแล้ว! ตอนนี้ข่าวเรื่องสัญญาปลอมแปลงหนี้ของบริษัทเรากำลังหลุดว่อนโซเชียล และคนที่ปล่อยคลิปเสียงเมื่อกี้... คือท่านประธานใหญ่ พ่อของคินน์เอง!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์อันดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ