คนขี้หึงที่ไร้เหตุผล

"ถ้าพายยังไม่ออกไปจากห้องนี้ภายในสามวินาที... ผมจะหักเงินเดือนคุณรินทร์ข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับบุคคลภายนอกบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวนะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้มีความล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ของคินน์ขยับตัวบังหน้าผมไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนาข้างหนึ่งยังคงค้างอยู่บนพนักพิงเก้าอี้หนังแท้ ราวกับต้องการประกาศอาณาเขตกลาย ๆ ว่าตรงนี้คือพื้นที่หวงห้าม พายที่ยืนถือแฟ้มค้างอยู่หน้าประตูสะดุ้งโหยง แต่ริมฝีปากบางเฉียบของเพื่อนสนิทตัวดีกลับแย้มยิ้มกว้างขึ้นไปอีก ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานแบบไม่ต้องปิดบัง "อุ๊ย! ตายจริงคะ... เอ๊ย! ตายจริงครับท่านประธาน ดิฉัน—กระผมแค่เอาเอกสารสรุปยอดงบประมาณไตรมาสนี้มาให้คุณรินทร์ตรวจสอบตามหน้าที่นะคะ—เอ๊ย! ตามหน้าที่ครับ!" พายแกล้งทำเป็นดัดเสียงทุ้มเลียนแบบผู้ชายเพื่อกวนประสาทคนตัวโตที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียด ดวงตาคมกริบของคินน์หรี่ลงอย่างอันตรายจนผมต้องรีบยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่างจากตัว "พาย แกพอเลย รีบไสหัวออกไปก่อนที่เจ้านายจอมเผด็จการคนนี้จะสติหลุดไล่เราออกจริง ๆ" ผมเอ่ยเสียงเขียว พยายามจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่เข้าทางท่ามกลางสายตาคาดโทษของคนด้านข้าง "จ้า ๆ รู้แล้วน่า คนเขากำลังสวีท เอ๊ย! กำลังทำงานกันอยู่ แหม... ประธานคินน์ก็ใจร้อนจริง ๆ นะครับ แค่มีคนเปิดประตูเข้ามาหน่อยทำเป็นหวงก้างไปได้" พายแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นยอมแพ้แล้วหมุนตัวเดินถอยหลังออกไป พร้อมกับทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำเอาอุณหภูมิบนใบหน้าผมพุ่งปรี๊ด "เคลียร์กันดี ๆ ล่ะแก ระวังเจ้านายเขาจะกินหัวเอานะ!" *ปัง!* บานประตูห้องทำงานปิดสนิทลงพร้อมกับการหายตัวไปของเพื่อนสนิทตัวแสบ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ผมหันกลับมามองหน้าคนตัวสูงที่ยังคงยืนค้ำหัวด้วยสีหน้าถมึงทึง "คุณคินน์นี่มันเกินไปใหญ่แล้วนะ พายเขาก็แค่เพื่อนสนิทผม จะทำหน้ายักษ์ใส่เขาทำไม" "เพื่อนสนิท?" คินน์ทวนคำเสียงสูง นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับตรง ๆ "สายตาที่เพื่อนสนิทของคุณใช้มองผมเมื่อกี้ มันเหมือนอยากจะจับผมแก้ผ้าแล้วโยนออกนอกตึกมากกว่าจะมาส่งเอกสารนะครับ และที่สำคัญ... ผมเป็นเจ้านาย คุณไม่มีสิทธิ์มาเถียงผมในเวลางาน" "อ้าว! นี่มันนอกเวลางานไหมล่ะครับ นี่มันพักเที่ยง!" ผมเถียงกลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ ใครจะไปก้มหัวให้ความเผด็จการอย่างไร้เหตุผลแบบนี้กันเล่า "แล้วอีกอย่าง คุณตามวีนทุกคนที่เข้าใกล้ผมมาสามวันติดแล้วนะ ตั้งแต่พี่กุ้งแม่บ้านยันพาย... นี่กะจะไม่ให้ผมมีมนุษยสัมพันธ์กับใครบนโลกใบนี้เลยหรือไง" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวผมอีกครั้งจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางหนี ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาผมราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง มือหนายื่นมาจับคางผมไว้ด้วยปลายนิ้วอุ่นจัด บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา "ใช่... ผมไม่อยากให้ใครมองคุณ ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้คุณ และไม่อยากให้รอยยิ้มพวกนั้นไปแจกจ่ายให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น" น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เอ่ยออกมาเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่กลับทรงพลังและหนักแน่นจนหัวใจผมกระตุกวูบ "จำไม่ได้เหรอครับว่าคุณเป็นของใคร" บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความร้อนผ่าวจากฝ่ามือที่แตะอยู่บนคางทำให้สติผมกระเจิงไปชั่วขณะ ปากที่เคยแข็งกระด้างกลับพูดยไม่ออก ได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ มองคนเอาแต่ใจที่โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้เรื่อย ๆ "คุณคินน์... ปล่อยเลยนะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าอีก" ผมพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่แรงบิดจากนิ้วแกร่งกลับตรึงผมไว้แน่นหนา "ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอกครับ ถ้าผมยังไม่อนุญาต" คินน์กระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนผมขนลุกชัน "แต่ดูท่าทางคุณจะฮอตเหลือเกินนะรินทร์ ตั้งแต่เช้ามีคนเดินมาหาโต๊ะคุณกี่คนแล้ว รู้ตัวไหมว่ากำลังสร้างความหงุดหงิดให้ผม" "ผมเป็นเลขา! หน้าที่ผมคือต้องประสานงานกับคนอื่น ไม่ได้มีหน้าที่มานั่งเฝ้าคุณกินข้าวหรอกนะครับ!" ผมสวนกลับทันควัน พร้อมกับใช้มือดันไหล่กว้างให้ออกจากพื้นที่ส่วนตัว แต่มีหรือที่คนอย่างคินน์จะสะเทือน เขากลับยิ่งกระชับวงแขนโอบเอวผมเข้าหาตัวแน่นขึ้น จนแผ่นอกแนบชิดกันสนิท "งั้นต่อไปนี้... คุณไม่ต้องประสานงานกับใครทั้งนั้น งานเอกสารทั้งหมดให้คนอื่นทำ ส่วนคุณ... มานั่งอยู่ This room กับผม ตลอดเวลา" "บ้าหรือไง! แบบนั้นเขาเรียกว่ากัก the prisoner นะครับ ไม่ใช่เลขา!" ผมโวยวายเสียงหลง เบิกตากว้างให้กับความเผด็จการระดับล้านแปดของประธานหนุ่มคนนี้ "ผมไม่ได้บ้า... ผมแค่หวง" คินน์ชะوงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมคายฉายแววความอ่อนล้าและความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ ประโยคหลังถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับพึมพำกับตัวเอง "กลัวว่าถ้าเผลอปล่อยให้คลาดสายตาไป... คุณจะหายไปเหมือนวันนั้นอีก" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ประโยคตัดพ้อเจือความหวาดกลัวที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งและทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่ง ทำให้หัวใจที่กำลังเต้นแรงด้วยความโกรธของผมค่อย ๆ อ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่ได้ ปมในอดีตที่ผมเคยหนีหายไปเพราะทนความอึดอัดไม่ไหว ยังคงเป็นแผลเป็นในใจเขาเสมอมา ผมเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกต่อต้านมลายหายไป เหลือเพียงความหน่วงหน่วงในอกที่บีั้นหัวใจ "ผมไม่ได้จะหนีไปไหนสักหน่อย..." ผมยอมลดน้ำเสียงลง ยอมรับความจริงว่าบางทีผู้ชายคนนี้ก็มีมุมที่น่าสงสารอยู่ไม่น้อย "แล้วก็เลิกทำตัวเป็นเด็กหวงของเล่นสักทีเถอะครับ ผมโตแล้วนะ" "ผมไม่ได้มองคุณเป็นของเล่น..." คินน์กระซิบเสียงพร่า ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มผมอย่างออดอ้อน ต่างจากมาดประธานผู้เย็นชาเมื่อครู่ลิบลับ "แต่คุณเป็น... โลกทั้งใบของผมต่างหาก" บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งและเคลิบเคลิ้มจนผมเกือบจะเคลิ้มตามไปกับคำพูดคลั่งรักของคนตรงหน้าอยู่แล้วเชียว ถ้าหากว่า... *ก๊อก ๆ ๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความโรแมนติกอย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลา ตามด้วยเสียงใสแจ๋วของพนักงานต้อนรับฝึกงานที่ดังทะลุเข้ามาหน้าห้อง "คุณรินทร์คะ! ท่านรองประธานฝ่ายต่างประเทศจากสาขาใหญ่อังกฤษ มายืนรอพบคุณที่หน้าแผนกแล้วค่ะ! เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนมากที่ต้องเคลียร์กับเลขาคนเก่งตอนนี้เลยค่ะ!" ร่างสูงที่กำลังคลอเคลียอยู่ข้างแก้มผมชะوงักกึกทันที คินน์ค่อย ๆ ผละตัวออกช้า ๆ ดวงตาคมกริบที่เมื่อครู่ยังฉายแววออดอ้อน กลับแปรเปลี่ยนเป็นความมืดทะมึนและเยียบเย็นจนน่ากลัวในเสี้ยววินาที ขากรรไกรแกร่งขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ผมลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยความพายุคลั่งของประธานหนุ่ม "รองประธานฝ่ายต่างประเทศงั้นเหรอครับ..." คินน์ทวนชื่อตำแหน่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น่าขนลุกที่สุดในสามโลก "ดูท่าทาง... ผมคงต้องออกไปต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองคนนี้ด้วยตัวเองซะแล้วสิครับ คุณรินทร์" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักของท่านประธานคินน์และเลขา รินทร์ในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!