ตะหลิววิเศษกับมิติคลังอาหาร

“เจ้าเป็นใครไม่สำคัญ แต่ถ้าคิดจะมาหาเรื่องในยามวิกาลแบบนี้ ข้าแนะนำให้เจ้าถอยไปก่อนที่คมมีดในมือข้าจะเปลี่ยนทิศทางไปหาคอหอยของเจ้าแทน” หลินฟางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดราวกับคมดาบ เธอไม่ได้หวาดกลัวชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่หน้าประตูแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่ถือตะหลิวไม้เก่าๆ ไว้แน่นกลับดูเหมือนอาวุธร้ายกาจในยามที่เธอขยับกายบังร่างจางเหว่ยไว้ด้านหลัง ชายชุดคลุมสีเข้มชะงักฝีเท้า แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของฝาผนังกระท่อมกระทบเข้ากับใบหน้าซีกหนึ่งของเขา มันเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความกร้านโลกและดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความโหยหา “กลิ่น... กลิ่นของเครื่องเทศชั้นยอดที่สาบสูญไปจากแผ่นดินนี้เกือบสี่สิบปี เจ้าไปเอามาจากไหน!” ชายผู้นั้นเมินเฉยต่อคำขู่ เขาพุ่งสายตาไปที่หม้อดินเผาใบเล็กบนเตาไฟที่กำลังเดือดปุดๆ กลิ่นหอมเย้ายวนใจของ ‘ผัดหมูสามชั้นสูตรลับฉบับภพเก่า’ อบอวลไปทั่วบริเวณจนแม้แต่จางเหว่ยที่ยืนนิ่งยังเผลอกลืนน้ำลาย หลินฟางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความมั่นใจเริ่มเอ่อล้นเมื่อเธอสัมผัสได้ถึง ‘มิติคลังอาหาร’ ในจิตใต้สำนึกที่สั่นไหวตอบรับกับเครื่องเทศที่เธอเพิ่งหยิบออกมาจากช่องเก็บของลึกลับเมื่อครู่ มันไม่ใช่แค่ที่เก็บของธรรมดา แต่มันคือคลังแสงระดับจักรวาลที่บรรจุวัตถุดิบชั้นเลิศตั้งแต่เกลือสมุทรบริสุทธิ์ไปจนถึงเนื้อสัตว์ที่คัดสรรมาอย่างดีที่สุด “ถ้าอยากรู้ ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ” หลินฟางขยับยิ้มมุมปาก ความร้ายกาจในแววตาฉายชัด เธอหันไปมองจางเหว่ยที่กำมือแน่นพร้อมปะทะ “เหว่ย... อย่าเพิ่งใจร้อน ดูเหมือนว่าแขกคนนี้จะหิวจนลืมมารยาทไปหน่อย” จางเหว่ยลดการ์ดลงเล็กน้อย แม้เขาจะไม่เข้าใจว่าภรรยาตัวน้อยไปเอาวัตถุดิบมาจากไหนในบ้านที่แทบไม่มีอะไรกิน แต่เขาก็พร้อมจะปกป้องหลินฟางด้วยชีวิต “ถ้าเขากล้าทำอะไรเจ้า ข้าจะทำให้เขาไม่ได้กลับออกไปจากกระท่อมหลังนี้อีก” เสียงทุ้มต่ำของชายชาติทหารทำให้ชายชุดคลุมถึงกับตัวแข็ง หลินฟางเดินไปที่เตาไฟ เธอหยิบตักน้ำซุปเข้มข้นราดลงบนข้าวสวยที่เพิ่งหุงเสร็จใหม่ๆ กลิ่นหอมของน้ำมันงาพุ่งกระจายจนชายแปลกหน้าถึงกับต้องก้าวถอยหลังด้วยความตะลึงงัน เขาเป็นถึงนักชิมตระกูลดังที่เดินทางทั่วแผ่นดิน แต่ไม่เคยพบรสชาติที่สั่นประสาทสัมผัสได้รุนแรงขนาดนี้มาก่อน “ข้าจะให้เจ้าชิมคำหนึ่ง” หลินฟางยื่นชามเล็กๆ ให้ผ่านรอยแยกของประตู “แต่หลังจากนั้น เจ้าต้องตอบข้ามาว่า เจ้าคือใคร และทำไมถึงต้องตามหากลิ่นนี้” ชายผู้นั้นรับชามไปมือสั่น เขารีบตักเข้าปากทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า รสสัมผัสที่ทั้งเผ็ดร้อน กลมกล่อม และเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นราวกับถูกโอบอุ้มด้วยความทรงจำในวัยเยาว์ มันไม่ใช่แค่รสชาติ... แต่มันคือ ‘วิญญาณของอาหาร’ ที่แท้จริง “ข้า... ข้าคือคนที่เคยรับใช้ราชสำนักในแผนกห้องเครื่อง” เขาพึมพำน้ำตาคลอ “แต่สิ่งที่ข้ากินเข้าไปตอนนี้ มันเหนือชั้นกว่าทุกอย่างที่ข้าเคยปรุงมาตลอดชีวิต ท่านหญิง... หรือว่าท่านคือ...” หลินฟางหรี่ตามอง ความลับของมิติคลังอาหารของเธออาจกำลังจะถูกเปิดเผย แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ จางเหว่ยก็คว้าตัวชายผู้นั้นไว้ที่คอเสื้อพลางกระชากเข้ามาใกล้ “หยุดพล่ามเรื่องไร้สาระ ถ้าเจ้ายังอยากมีลมหายใจ ก็จงคายความลับที่เจ้ามีออกมาให้หมด ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน!” สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด หลินฟางรู้ดีว่าหากชายผู้นี้ไม่ธรรมดา การมีเขาเป็นพวกย่อมดีกว่าเป็นศัตรู เธอเดินออกมาหน้าประตูพร้อมตะหลิววิเศษในมือ กลิ่นหอมของมื้ออาหารยังคงโชยรุนแรงจนคนในหมู่บ้านเริ่มเปิดหน้าต่างมองออกมาด้วยความสงสัย “ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ในคืนนี้... กระท่อมแห่งนี้จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนของพวกเราทุกคน” หลินฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดพลางมองออกไปในความมืดที่ไร้แสงดาว ทว่าทันใดนั้นเอง ชายชุดคลุมกลับคุกเข่าลงแทบเท้าของหลินฟาง “ได้โปรด... ถ้าท่านยอมสอนเคล็ดลับการปรุงอาหารนี้ให้ข้า ข้าจะมอบ ‘แผนที่เส้นทางการค้า’ ที่ไม่มีใครในหมู่บ้านนี้รู้จักให้แก่ท่าน มันเป็นทางรอดเดียวที่จะทำให้ท่านหลุดพ้นจากตระกูลที่จ้องจะเอาเปรียบท่านได้!” คำพูดนั้นทำให้หลินฟางและจางเหว่ยสบตากันทันที นี่คือโอกาสทองที่โชคชะตาหยิบยื่นให้ แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะตัดสินใจ เสียงตะโกนดุดันก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าหมู่บ้าน พร้อมกับแสงคบเพลิงนับสิบที่ส่องสว่างเข้ามาใกล้ “หลินฟาง! ออกมาเดี๋ยวนี้! ข้าได้ยินมาว่าพวกเจ้าแอบทำอาหารกลิ่นหอมฟุ้งจนคนในตระกูลนอนไม่ได้ ส่งเนื้อและเครื่องเทศทั้งหมดของพวกเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกข้าไร้ความปราณี!” เสียงแม่สามีใจร้ายดังก้องมาพร้อมกับกลุ่มคนถือไม้กระบองที่กำลังมุ่งตรงมายังกระท่อมของพวกเขาในยามค่ำคืน! ครัวคุณยายขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้นะคะ ขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ