เชฟสาวหลงยุคในกระท่อมซอมซ่อ

"เก็บข้าวของของแกไปให้หมด แล้วไสหัวออกจากบ้านตระกูลจางของฉันไปเสีย! คนอย่างแกมันก็แค่ตัวกินแรงงาน ไม่ทำประโยชน์อะไรสักอย่าง วันๆ เอาแต่นอนสำออย จะตายก็ไม่ตาย จะอยู่ก็รกหูรกตา!" เสียงแหลมสูงกรีดแทรกโสตประสาทของ 'หลินฟาง' จนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วศีรษะ นี่ไม่ใช่กลิ่นอายของห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือกลิ่นอับชื้นของดินและฟางข้าวที่ปนเปไปกับกลิ่นตัวอันไม่พึงประสงค์ของหญิงชราตรงหน้า หลินฟางลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏคือสตรีวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมเสื้อผ้าปะชุนด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว มือเหี่ยวย่นนั่นกำลังชี้หน้าเธอราวกับเธอเป็นหนอนแมลงที่น่ารังเกียจ *นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?* ความทรงจำที่แตกกระจัดกระจายหลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก เธอคือ 'หลินฟาง' เชฟสาวผู้ประสบความสำเร็จในโลกอนาคต แต่ในตอนนี้ เธอคือสะใภ้ตระกูลจางที่อ่อนแอและขี้โรค ที่กำลังถูกแม่สามี 'นางหลิว' ขับไล่ออกไปตายที่กระท่อมร้างท้ายหมู่บ้านเพราะความขัดสนและรังเกียจเดียดฉันท์ หลินฟางแค่นยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้แม่สามีชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความรู้สึกประหลาดที่ไม่อาจอธิบายได้ ความเจ็บปวดจากการทะลุมิติเริ่มจางหาย กลายเป็นความเด็ดเดี่ยวที่หลินฟางคนเดิมไม่เคยมี "จะให้ฉันออกไปจริงๆ หรือคะ ท่านแม่?" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยความกังวานที่หนักแน่น "ถ้าฉันเดินออกไปจากบ้านหลังนี้แล้ว... อย่าหวังว่าท่านจะได้เห็นหน้าฉันอีก ไม่ว่าจะในฐานะสะใภ้หรือใครก็ตาม" "แกกล้าขู่ฉันเหรอ!" นางหลิวถลันเข้ามาหมายจะจิกหัวลูกสะใภ้ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้เก่าๆ ก็ถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อผ้าสีซีดจางปรากฏตัวขึ้น กลิ่นอายของความดิบเถื่อนและแรงกดดันจากสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนคนในห้องต้องเงียบเสียง จางเหว่ย... ชายผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นพวกบ้าพลังและไม่เอาไหนในสายตาของแม่ตัวเอง แต่ในยามนี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจับจ้องเพียงร่างที่นั่งซูบผอมของภรรยา "ใครอนุญาตให้แม่ไล่เมียผมออกไป?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงทันตา "เหว่ยเอ๋อร์! แกจะปกป้องนังขี้โรคนี้หรือไง! ดูสิ มันทำอะไรได้บ้าง นอกจากกินข้าวบ้านเราเปลืองๆ ไปวันๆ!" นางหลิวแผดเสียงสู้ จางเหว่ยไม่ตอบโต้ เขาเดินตรงเข้าไปหาหลินฟาง มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับจอบจับเสียมเอื้อมมาประคองร่างเธอขึ้นอย่างทะนุถนอม สายตาที่เขามองเธอนั้นไม่มีความรังเกียจ มีเพียงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเคร่งขรึมนั้น "ถ้าแม่จะไล่เธอออกไป ก็ต้องไล่ผมไปด้วย" จางเหว่ยพูดสั้นๆ ก่อนจะหันมาสบตาหลินฟาง "ไปกันเถอะ... เราไปอยู่ที่กระท่อมหลังนั้นกัน" หลินฟางมองแผ่นหลังกว้างของชายผู้นี้ด้วยความรู้สึกที่สั่นไหวในอก ในมิติลับในใจของเธอ ข้าวของเครื่องใช้และวัตถุดิบชั้นเลิศมากมายที่ติดตัวมาด้วยกำลังสั่นไหวราวกับตอบรับการเริ่มต้นใหม่ เธอก้าวเดินตามเขาออกไปท่ามกลางสายตาอาฆาตของแม่สามี ทันทีที่เท้าก้าวพ้นธรณีประตูบ้าน บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป ลมเย็นๆ ยามบ่ายพัดผ่านกระท่อมซอมซ่อที่กลายเป็นที่พักพิงใหม่ของพวกเขา หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึก เธอไม่ได้เศร้าเสียใจ แต่กลับรู้สึกถึงโอกาสที่กำลังจะมาถึง เธอมองไปยังลำธารข้างกระท่อม และมองไปยังแปลงผักร้างที่เต็มไปด้วยวัชพืช แต่ในสายตาของเชฟมือฉมัง... นี่ไม่ใช่ความล้มเหลว แต่มันคือผืนผ้าใบว่างเปล่าที่พร้อมจะรังสรรค์เมนูระดับจักรพรรดิ ในขณะที่หลินฟางกำลังวางแผนการกอบกู้ชีวิต จางเหว่ยก็เดินกลับมาพร้อมกับสัตว์ป่าตัวหนึ่งที่เขาเพิ่งดักได้ มันคือไก่ฟ้าตัวใหญ่ขนสวยงาม "หลินฟาง... ผมทำอะไรไม่เป็น นอกจากล่าสัตว์ ถ้าคุณหิว ผมจะย่างมันให้กิน" จางเหว่ยกล่าวพลางก้มหน้าหลบสายตาด้วยความประหม่า หลินฟางมองไก่ฟ้าในมือสามีแล้วแย้มยิ้ม "ไม่ต้องย่างแบบธรรมดาหรอกค่ะท่านพี่... วันนี้ฉันจะทำให้คุณได้รู้ว่า 'อาหาร' ที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร" เธอหยิบเครื่องปรุงลับจากมิติจิตออกมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นเครื่องเทศที่รุนแรงและหอมหวนจนเกินกว่าที่วิถีชาวบ้านในยุคนี้จะจินตนาการถึง เริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วกระท่อมร้าง กลิ่นหอมนี้ลอยละล่องไปตามสายลม พุ่งตรงไปยังบ้านใหญ่ของตระกูลจาง จนคนที่กำลังตั้งวงกินมื้อเย็นอยู่ถึงกับชะงักมือที่กำลังคีบผัก ในขณะที่ทุกคนในบ้านใหญ่กำลังงุนงงกับกลิ่นหอมปริศนา เสียงฝีเท้าของชายแปลกหน้าที่สวมชุดคลุมสีเข้มก็ดังขึ้นที่หน้ากระท่อมของพวกเขาทั้งสอง เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตู พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า... "กลิ่นนี้... คือกลิ่นที่ข้าตามหามาตลอดสามสิบปี เจ้า... คือใครกันแน่?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับครัวคุณยายนะคะ หวังว่าตอนแรกจะถูกใจนักอ่านทุกท่านค่ะ