ปรับปรุงกระท่อมผุพังให้เป็นบ้านสวรรค์

"ถ้าพี่เฉิงหยวนไม่รีบตัดสินใจ พื้นที่ตรงนี้จะกลายเป็นบ่อน้ำเสียแทนที่จะเป็นห้องครัวในอีกไม่ช้าแน่นอนครับ" หลินว่านจินเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงไม้ผุพังที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ เธอไม่ได้ขู่ แต่นี่คือความจริงของโครงสร้างบ้านดินที่ถูกปลวกกัดกินจนแทบไม่เหลือสภาพ ในมือของเธอถือผังการปรับปรุงที่วาดขึ้นอย่างคร่าวๆ แต่มั่นคงด้วยหลักวิศวกรรมที่เธอนำมาจากความทรงจำในอนาคต ลู่เฉิงหยวนยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองไปรอบตัว เขาไม่ได้มองเห็นแค่ความทรุดโทรม แต่เขากำลังมองเห็นความตั้งใจของภรรยาที่พยายามเปลี่ยน 'รูหนู' ให้กลายเป็น 'วิมาน' "ว่านจิน... การก่อสร้างบ้านปูนต้องใช้ปูนซีเมนต์ อิฐ และเหล็กเส้น จำนวนไม่น้อย พี่เกรงว่าเงินที่เธอเพิ่งขายเห็ดป่าได้มา จะไม่พอ..." เขายังพูดไม่ทันจบ ว่านจินก็วางมือลงบนแผ่นหลังกว้างของสามี สัมผัสอบอุ่นนั้นทำให้ลู่เฉิงหยวนชะงัก เธอส่งยิ้มให้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "พี่ลืมไปแล้วหรือว่าผมมี 'ผู้ช่วย' ที่วิเศษที่สุดในโลก? เรื่องของ ผมจัดการเอง พี่เพียงแค่ใช้แรงทหารของพี่ช่วยผมถอนเสาไม้ผุๆ พวกนี้ออก ก็พอครับ" ว่านจินแอบส่งสัญญาณเข้าสู่มิติฟาร์ม ในจังหวะที่ลู่เฉิงหยวนหันไปสั่งงานเป่าเป่าให้ไปเก็บกิ่งไม้แห้งข้างนอก เธอก็เนรมิตวัสดุก่อสร้างเกรดพรีเมียมที่ผ่านการแปรรูปจากมิติออกมาวางกองรวมกันไว้ในจุดอับสายตาหลังกองฟาง เธอเลือกใช้เทคโนโลยีวัสดุศาสตร์จากยุคหน้า ที่ดูภายนอกเหมือนอิฐบล็อกธรรมดา แต่มีความทนทานและเป็นฉนวนกันความร้อนที่ยอดเยี่ยม ตลอดทั้งวัน บรรยากาศในบ้านตระกูลลู่เต็มไปด้วยความวุ่นวายที่เปี่ยมสุข เสียงค้อนตอกตะปูและการเลื่อยไม้ดังประสานไปกับเสียงหัวเราะของเป่าเป่าที่สนุกกับการเป็นลูกมือช่วยแม่ถือตลับเมตร "แม่ครับ! ทำไมบ้านเราถึงมีอิฐสีขาวสะอาดตาแบบนี้ล่ะครับ มันดูเหมือนบ้านของท่านนายพลในตัวเมืองเลย" เป่าเป่าถามพลางเอานิ้วเล็กๆ ลูบผิวอิฐที่เรียบเนียน ว่านจินลูบหัวลูกชายเบาๆ "เพราะบ้านของเรากำลังจะกลายเป็นสถานที่ที่อบอุ่นที่สุดในโลกไงครับ เป่าเป่าอยากมีห้องนอนที่ไม่มีน้ำฝนหยดใส่เวลาหน้าฝนไหม?" ลู่เฉิงหยวนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่พองโต เขาไม่ถามที่มาที่ไปของวัสดุเหล่านั้น เขาเลือกที่จะเชื่อใจภรรยาจนหมดหัวใจ ในสายตาของเขา ว่านจินเปรียบเสมือนเทพธิดาที่เดินดินเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตที่แห้งแล้งของเขาให้มีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อตกเย็น แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องลงบนโครงสร้างบ้านปูนชั้นเดียวที่ถูกต่อเติมขึ้นอย่างรวดเร็วเกินความคาดหมาย ผนังปูนฉาบเรียบดูสะอาดตา หน้าต่างบานใหม่ถูกติดตั้งแทนที่หน้าต่างไม้ผุพังเดิม กลิ่นอายของความทันสมัยเริ่มแทรกซึมเข้ามาในเขตชนบทที่เงียบเหงาแห่งนี้ "พี่ว่า... แม่กับคนบ้านใหญ่จะว่าอย่างไรครับ ถ้าเห็นบ้านเราสภาพนี้?" ลู่เฉิงหยวนถามขณะขัดเกลาไม้ระแนงด้วยมือที่เต็มไปด้วยคราบปูน ว่านจินกระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ถ้าพวกเขากล้ามาถาม ผมก็มีคำตอบเตรียมไว้ให้แล้วล่ะครับ ว่าแต่... ตอนนี้ผมหิวจนไส้จะขาดแล้ว พี่อยากลองชิมอาหารเมนูพิเศษที่ผมเตรียมไว้ฉลองบ้านใหม่ไหมครับ?" ว่านจินเดินไปที่เตาไฟชั่วคราว เธอหยิบวัตถุดิบที่แอบนำออกมาจากมิติออกมา เนื้อหมูสามชั้นเกรดเอติดมันแทรกสวยงามถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ เธอผัดมันกับเครื่องเทศที่หอมฟุ้งจนกลิ่นลอยละล่องไปไกลถึงบ้านแม่สามีที่อยู่ถัดไปไม่กี่หลัง กลิ่นน้ำตาลเคี่ยวกับซีอิ๊วชั้นดีและกลิ่นย่างของเครื่องเทศทำให้คนทั้งหมู่บ้านต้องหันมามองที่กระท่อมหลังนี้เป็นตาเดียว ทันใดนั้นเอง ขณะที่ว่านจินกำลังจะตักหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงลงในชาม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงกระแทกประตูไม้ที่ยังไม่ได้ถูกเปลี่ยนอย่างรุนแรง "หลินว่านจิน! แกมันนังตัวดี! ไปเอาเงินมาจากไหนมาสร้างบ้าน! แกยักยอกเงินของตระกูลลู่ไปใช่ไหม!" เสียงแหลมสูงของนางจางดังขึ้นขัดจังหวะความสุข ทั้งสามคนหันไปมองหน้าประตู พบแม่สามีตัวดีที่กำลังยืนเท้าสะเอวใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและริษยา แต่ทว่า... ข้างกายของนางจาง กลับมีชายวัยกลางคนสวมชุดสีเทาดูภูมิฐานยืนอยู่ด้วย เขาถือกระเป๋าหนังเอกสารในมือและสายตาจ้องมองมาที่บ้านหลังใหม่ของว่านจินด้วยความฉงนสนเท่ห์ "ขอโทษทีนะคุณนายจาง ผมเป็นเจ้าหน้าที่จากเขตปกครองส่วนกลางที่ได้รับแจ้งเรื่องการปรับปรุงที่อยู่อาศัยที่ผิดกฎหมาย แต่จากที่ผมเห็น... นี่ไม่ใช่การต่อเติมธรรมดาแล้ว" ชายคนนั้นกล่าวพลางก้าวเข้ามาในรั้วบ้าน ก่อนจะหยุดชะงักลงเมื่อเห็นโครงสร้างที่แม่นยำและล้ำสมัยของบ้าน "คุณไปเอาแบบแปลนการก่อสร้างแบบนี้มาจากไหนกัน?" ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ ลู่เฉิงหยวนขยับตัวมาบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ ในขณะที่ว่านจินนิ่งสงบ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการทดสอบที่ยากลำบากที่สุดในการใช้ชีวิตยุค 80 หมอภัทรแก้ไขชะตาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ว่านจินและครอบครัวตระกูลลู่มา ณ ที่นี้นะครับ