รหัสลับที่พังทลาย

ตัวเลขสีเขียววิ่งพล่านบนหน้าจอคอมพิวเตอร์เหมือนฝูงมดที่กำลังกัดกินปราการเหล็กกล้า รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบยามศึกประชิดเมือง นิ้วเรียวเล็กสั่นระริกขณะรัวแป้นพิมพ์เป็นครั้งสุดท้ายเพื่อถอนรหัสลับที่ถูกล็อกไว้ด้วยอัลกอริทึมซับซ้อนที่สุดในโลกมืด *‘หนึ่งเปอร์เซ็นต์... สอง... ห้า... สิบ...’* “ได้โปรด...” เธอพึมพำกับความมืดมิดในห้องทำงานส่วนตัวของคีริน มันคือความบ้าบิ่นที่แลกมาด้วยชีวิต หากเธอพลาดเพียงเสี้ยววินาที ระบบรักษาความปลอดภัยของ ‘อาชญากรไร้เงา’ อย่างเขาก็จะเปลี่ยนห้องนี้ให้กลายเป็นหลุมศพของเธอเอง *‘เก้าสิบแปด... เก้าสิบเก้า... สำเร็จ!’* เมื่อตัวอักษร ‘Access Granted’ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ลมหายใจของรินรดาก็ขาดห้วง เธอรีบดึงแฟลชไดรฟ์ออก ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังพองโตด้วยชัยชนะ เสียงปลดล็อกประตูที่ดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ กลับทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ เหมือนกับน้ำแข็งที่กัดกินลึกลงไปในไขกระดูก ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงเตือน มีเพียงรัศมีของอำนาจที่กดทับลงมาจนอากาศในห้องเริ่มบางเบา “คนเก่งมักจะมีจุดจบที่น่าสงสารเสมอ... เธอว่าไหม รินรดา?” น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังหยอกล้อเหยื่อดังขึ้นจากเงามืด รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบคว้าแฟลชไดรฟ์ยัดใส่ช่องลับในกระเป๋าก่อนจะหมุนตัวเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงประตู แสงไฟสลัวจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าครึ่งซีกของคีริน เผยให้เห็นแววตาเย็นชาที่ดุจเหวนรกไร้ก้น “คุณ... คุณไม่ได้อยู่ในงานเลี้ยง” เสียงของเธอสั่นพร่า พยายามประคองสติที่แตกกระเจิง คีรินก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสะท้อนความคมสันของสันกรามและริมฝีปากที่เหยียดยิ้มอย่างเย้ยหยัน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาโชยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคย แต่วันนี้มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกคุกคามจนเธอต้องถอยกรูดไปจนชิดขอบโต๊ะทำงาน “ถ้าฉันไปงานเลี้ยง แล้วใครจะคอยต้อนรับหนูแฮมสเตอร์ที่แอบเข้ามาขโมยเนยในรังเสือล่ะ?” เขาเดินเข้ามาประชิด ร่างกายกำยำบดบังแสงสว่างจนหมดสิ้น ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นวางทาบกับขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนแกร่ง รินรดาพยายามรวบรวมทิฐิที่มีทั้งหมดในใจ “ฉันแค่มาเอาในสิ่งที่ฉันควรจะได้คืน...” “สิ่งที่ควรจะได้คืน?” คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของเธอ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผิวหน้าเธอ “เธอรู้อยู่แก่ใจว่าของชิ้นนั้นไม่มีวันเป็นของเธอ... เหมือนกับตัวเธอ ที่นับจากวินาทีนี้ไป... จะไม่มีวันได้ออกไปจากห้องนี้โดยที่ฉันไม่อนุญาต” เขากดร่างแกร่งเข้าเบียดชิดจนเธอรู้สึกได้ถึงมวลกล้ามเนื้อที่อัดแน่นภายใต้สูทราคาแพง รินรดาพยายามดันอกแกร่งออก แต่เขากลับจับข้อมือเธอทั้งสองข้างตรึงไว้กับโต๊ะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย พละกำลังของเขามันมหาศาลเกินกว่าที่เธอจะต่อกรได้ “ปล่อยนะ!” “ปากเก่งให้ได้ตลอดรอดฝั่งเถอะ” เขาโน้มตัวลงต่ำ กระซิบข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายและหวั่นไหว “รู้ไหมว่าการที่เธอเข้ามาถึงในนี้ได้ มันไม่ใช่เพราะระบบรักษาความปลอดภัยฉันห่วย... แต่เพราะฉัน ‘เปิดช่อง’ ให้เธอเข้ามาเอง” ดวงตาของรินรดาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “หมายความว่ายังไง?” คีรินยกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวที่เย็นเฉียบของเขาไล้ไปตามแนวลำคอระหงของเธอช้าๆ สัมผัสนั้นจงใจทำให้ขนลุกซู่ เขาลากนิ้วผ่านร่องอกก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่จี้สร้อยคอที่เธอสวมอยู่ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกระหายที่รุนแรงจนน่ากลัว “เพราะฉันอยากรู้... ว่ารหัสลับที่เธอเพิ่งขโมยไปน่ะ มันจะคุ้มค่ากับความเจ็บปวดที่จะได้รับต่อจากนี้ไหม” เขากระชากร่างของเธอเข้ามาใกล้จนแนบชิดแทบไม่มีช่องว่าง รสจูบที่ไม่ได้มาพร้อมกับความอ่อนโยน แต่กลับเป็นการบดขยี้เพื่อประกาศอาณานิคมเริ่มขึ้นทันที มือหนาบีบเค้นเอวบางอย่างแรงจนเธอเผลอเผยอปากออกและนั่นคือความผิดพลาดที่เปิดโอกาสให้เขาแทรกซึมความเร่าร้อนเข้าไปอย่างถือดี รินรดาพยายามขัดขืน แต่สัมผัสวาบหวามที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างฉับพลันกลับทำให้ร่างกายของเธอทรยศต่อจิตใจ ความแข็งแกร่งของเขาประดุจเปลวเพลิงที่แผดเผาความเย็นชาของเธอจนมอดไหม้เหลือเพียงความต้องการที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ในจังหวะที่เธอกำลังจะจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งสัมผัสที่เขามอบให้ คีรินก็ผละริมฝีปากออกช้าๆ ทิ้งให้เธอนั่งหอบหายใจรวยรินบนโต๊ะทำงานด้วยสายตาที่พร่ามัว เขาเอื้อมมือไปหยิบแฟลชไดรฟ์ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าของเธอออกมาถือไว้ในมือ ก่อนจะส่งยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ลืมบอกไป... ที่เธอแฮ็กไปน่ะ มันไม่ใช่ข้อมูลลับหรอกนะ แต่มันคือโปรแกรมติดตามตัวรุ่นล่าสุดที่ฉันเพิ่งติดตั้งไว้ในแฟลชไดรฟ์อันนั้น...” เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนชิดอีกครั้ง “ขอบคุณนะที่ทำตัวเป็นหนูทดลองให้ฉัน... ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะหนีไปสุดขอบโลกแค่ไหน ก็ไม่มีทางรอดพ้นจากเงื้อมมือของฉันไปได้หรอก” เขากระซิบคำสั่งสุดท้ายที่เปรียบดั่งโซ่ตรวนที่คล้องคอเธอไว้แน่น “เตรียมตัวให้พร้อม เพราะคืนนี้... ฉันจะสั่งสอนเธอเองว่าคนขโมยของต้องถูกลงโทษอย่างไร” เข็มฉายานิศขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ