หมากตาแรกเริ่ม

“ใต้เท้าฉิน... ท่านกำลังเปรียบเทียบรอยเลือดบนตราประทับกับรอยเปื้อนบนชายกระโปรงของหม่อมฉันอยู่หรือเจ้าคะ?” น้ำเสียงของหลี่จื่อเหว่ยราบเรียบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าดวงตาหงส์คู่นั้นกลับทอประกายคมกริบดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพรพรรณ เธอไม่ได้ขยับกายหนีแม้แต่น้อย ขณะที่ฉินหานก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นอายความตายและกลิ่นเหล็กสนิมจากเลือดจางๆ บนตัวเขาอบอวลไปทั่วพื้นที่แคบๆ หลังม่านกั้นกลางตำหนักร้าง ฉินหานชะงักฝีเท้า มือหนาที่เปื้อนคราบโลหิตจางๆ ของศพขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่เพิ่งสิ้นใจไปหมาดๆ บีบตราประทับในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาเหลือบสายตาขึ้นสบกับดวงตาที่นิ่งสงบเกินไปของสตรีตรงหน้า กลิ่นกำยานราคาถูกในตำหนักนี้กลับกลายเป็นฉากหลังที่ขับเน้นความตึงเครียดของสถานการณ์จนแทบหายใจไม่ออก “สนมหลี่... ในที่แห่งนี้มีเพียงศพขุนนางราชสำนักกับสตรีที่ไม่มีใครรู้จักหัวนอนปลายเท้าอย่างท่าน” ฉินหานเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า “ตราประทับนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อประทับลงบนกระดาษ แต่มีไว้เพื่อประทับลงบน 'โทษประหาร' ของผู้ใดสักคน และข้าเกรงว่า... ท่านน่าจะเป็นชื่อที่ถูกเขียนไว้บนหัวกระดาษแผ่นนั้น” หลี่จื่อเหว่ยแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความหวาดกลัว แต่เป็นการเยาะหยันอย่างผู้ที่มองเห็นหมากทุกตัวบนกระดานตั้งแต่วางมือครั้งแรก เธอค่อยๆ ก้าวถอยหลังอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งแผ่นหลังชิดกับเสาไม้เก่าคร่ำที่ฝุ่นเกาะหนา “ท่านฉินช่างฉลาดสมคำร่ำลือ แต่ท่านกลับลืมวิเคราะห์ความผิดปกติไปหนึ่งอย่าง” เธอเว้นจังหวะ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาของเขา “หากหม่อมฉันเป็นนกต่อที่ถูกส่งมาเพื่อต้อนท่านให้ติดกับ เหตุใดรอยเลือดบนชายกระโปรงของหม่อมฉัน... ถึงได้มีสีที่เข้มกว่ารอยเลือดบนนิ้วมือของท่านเสียอีก?” ฉินหานขมวดคิ้ว เขาเพ่งมองรอยด่างพร้อยที่ชายชุดสีอ่อนของเธอตามคำบอกนั้น ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อตระหนักได้ว่า สารประกอบในเลือดที่เปื้อนชุดของเธอนั้นมิใช่เลือดสด แต่มันคือส่วนผสมของยาพิษ 'โลหิตเยือกแข็ง' ที่เขากำลังไล่ล่าเบาะแสอยู่ “ท่านใช้เลือดตัวเอง...?” ฉินหานถามเสียงแผ่ว “ไม่ใช่เลือดของหม่อมฉัน แต่เป็นเลือดของ 'ตัวจริง' ที่ควรจะตายในคืนนี้” หลี่จื่อเหว่ยลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากกายของฝ่ายชาย “หากท่านก้าวออกไปจากประตูนี้ตอนนี้ ท่านจะพบกับองครักษ์เสื้อแพรนับสิบคนที่รอรับคำสั่ง 'จับตาย' โดยมีหลักฐานชิ้นสำคัญคือกริชที่สลักชื่อสกุลฉินของท่านเอง... อยู่ในมือของศพที่ท่านเพิ่งตรวจเมื่อครู่” ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำที่ไหลรินจากหลังคาตำหนักลงสู่พื้นหิน ฉินหานนิ่งอึ้ง เขาพยายามลำดับภาพเหตุการณ์ใหม่ทั้งหมด หากเขาไม่ได้ฆ่าขุนนางผู้นี้ และหลี่จื่อเหว่ยไม่ได้เป็นผู้บงการ แล้วใครกันที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง? “ท่านกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไป สนมหลี่” ฉินหานกำด้ามดาบแน่น “ทำไมถึงบอกข้า? ทำไมไม่ปล่อยให้ข้าเดินออกไปรับโทษตาย?” “เพราะในกระดานนี้... หมากสีขาวที่เก่งกาจเกินไป มักถูกกระดานกลืนกินก่อนจะได้แสดงฝีมือ” หลี่จื่อเหว่ยเอื้อมมือไปหยิบเศษกระดาษที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแล้ววางลงบนฝ่ามือของฉินหาน “และหม่อมฉันต้องการ 'มือ' ของท่าน เพื่อกระชากหน้ากากของคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์สูงที่สุด” กระดาษแผ่นนั้นมีรอยประทับตรามังกรเลือนราง แต่สิ่งที่ทำให้ฉินหานถึงกับนิ่งงันคือชื่อที่ถูกจารึกด้วยลายมือคุ้นตา... ลายมือของบิดาเขาที่ตายไปเมื่อสิบปีก่อน ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทหลายคู่ก็ดังกึกก้องมาจากทางเดินหลัก เสียงกระบี่ที่ชักออกจากฝักดังกังวานสลับกับเสียงตะโกนสั่งการของแม่ทัพวังหลวงที่คุ้นเคย “ใต้เท้าฉิน! ในนามของสำนักตรวจสอบและประกาศิตองค์ฮ่องเต้! จงวางอาวุธและก้าวออกมาจากที่นั่น!” ฉินหานสบตาหลี่จื่อเหว่ย แววตาทั้งสองมีความนัยน์ที่สื่อถึงการตัดสินใจร่วมกันเพียงชั่วเสี้ยววินาที เขาไม่ได้วางอาวุธ แต่กลับหมุนตัวพร้อมถีบประตูไม้บานเก่าจนหลุดออกเผยให้เห็นโถงทางเดินที่มืดมิด ทว่าสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าไม่ใช่เพียงองครักษ์ หากแต่เป็นบุคคลที่เขาไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในคืนนองเลือดนี้ เงาร่างหนึ่งในชุดสีทองอร่ามที่ฉินหานไม่ควรพบในที่แห่งนี้ ยืนตระหง่านท่ามกลางวงล้อมองครักษ์ ใบหน้าภายใต้แสงคบเพลิงนั้นเผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ฉินหานจำได้แม่นยำ... มันคือใบหน้าของ 'ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน' ที่กุมกริชอาบยาพิษไว้ในมือ! “หมากตาแรกเริ่มไม่ได้มีไว้เพื่อกำจัดพวกเจ้า” เสียงฮ่องเต้ก้องกังวานในความมืด “แต่มีไว้เพื่อดูว่า... หมาสองตัวนี้จะกัดกันเองจนตาย หรือจะยอมคุกเข่าศิโรราบต่อเจ้าของกระดานกันแน่” ความตายอยู่ตรงหน้า ในขณะที่ความจริงช่างบิดเบี้ยวเกินกว่าจะจินตนาการ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความมืดมิดของอำนาจไปกับเสี่ยวเถาฮวานะคะ