รหัสลับสิบสองนิ้ว

"อย่าขยับครับ ถ้าคุณไม่อยากให้กลไกขูดแผ่นศิลาชุดนี้กลายเป็นผงละเอียดไปตลอดกาล" เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความเงียบงันภายในห้องใต้ดินอันอับชื้น แสงจากคบเพลิงวับแวมสะท้อนเข้ากับเส้นผมชื้นเหงื่อและดวงตาที่ฉายแววระแวดระวังของรินรดา หญิงสาวในชุดสนามลุยป่าขยับตัวตามสัญชาตญาณ แต่วินาทีต่อมา เธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อรับรู้ถึงน้ำหนักของมือปริศนาที่เอื้อมมาปิดปากเธอจากด้านหลัง พร้อมกับแรงกดของปลายมีดพกเนื้อเหล็กกล้าที่แนบชิดอยู่กับลำคอระหง กลิ่นหอมจางๆ ของสนิมเหล็กและกลิ่นอายฝุ่นผงโบราณผสมผสานกับกลิ่นเฉพาะตัวของบุรุษผู้นั้น—คิรากร รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อคมมีด แต่เป็นเพราะความตกใจที่คนอย่างเขาหลุดรอดระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงของสถาบันวิจัยเข้ามาถึงห้องขังใต้ดินนี่ได้อย่างไร โดยที่สัญญาณเตือนภัยสักดอกยังไม่ทันส่งเสียง "คุณ..." รินรดาเปล่งเสียงอู้อี้ผ่านอุ้งมือที่กุมไว้ คิรากรค่อยๆ ลดมือลงอย่างระมัดระวัง แต่สายตายังคงกวาดมองไปรอบห้องด้วยความเร็วและแม่นยำดั่งเรดาร์ของเหยี่ยว นักล่าสมบัติหนุ่มในชุดแจ็คเก็ตหนังสีเข้มส่งยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่เธอมักนิยามมันในใจเสมอว่าเป็นรอยยิ้มของซาตานสวมสูท "ดีใจที่ได้พบกันอีกครับ คุณรินรดา ดูท่าทางทางสถาบันจะต้อนรับนักวิชาการผู้ทรงเกียรติด้วยวิธีที่แปลกประหลาดไปสักหน่อยนะ" คิรากรเอ่ยกระซิบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยันเจือความห่วงใยที่เขาจงใจปกปิดไว้ใต้มามาดกวนประสาท รินรดาสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว หันกลับมาจ้องหน้าเขาเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความเคลือบแคลงสงสัย "คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง ระบบล็อกประตูหนาแปดนิ้ว ผนังเสริมชีทเหล็ก... คุณใช้ระเบิดหรือไง" "ระเบิดมันงานของพวกไร้รสนิยมครับ" คิรากรหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางหยิบแท่งโลหะเรียวยาวหน้าตาประหลาดสองอันออกจากกระเป๋าเสื้อ "สำหรับผม ผมชอบงานฝีมือที่ต้องใช้ความละเมียดละไมมากกว่า... โดยเฉพาะเมื่อมันเป็นงานโลหะผสมยุคราชวงศ์หยวนที่ออกแบบโดยช่างฝีมือตาบอดคนนั้น" เขาก้าวเข้าไปใกล้แผงควบคุมกลไกโบราณที่ตั้งอยู่หน้าห้องขัง ซึ่งรินรดากำลังพยายามถอดรหัสเพื่อหาทางออกก่อนหน้านี้ รินรดามองตามการเคลื่อนไหวของเรียวนิ้วแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ มือของคิรากรไม่ได้สั่นเทาเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเขากำลังเล่นเปียโนในคอนเสิร์ตฮอลล์ แทนที่จะเป็นการปลดล็อกกลไกมรณะที่พร้อมจะตัดนิ้วของใครก็ตามที่คำนวณองศาผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาที "คุณคิดจะทำอะไร คิรากร" รินรดารั้งแขนเสื้อเขาไว้ สัญชาตญาณนักโบราณคดีสั่งให้เธอปกป้องโบราณวัตถุ แม้ว่าสิ่งนั้นจะกำลังกักขังเธอก็ตาม "กลไกตรงนั้นถ้าหมุนผิดร่อง สลักทองสำริดจะไปเกี่ยวเข้ากับโครงสร้างรับน้ำหนักของห้อง นี้คือโบราณสถานนะ ไม่ใช่ตู้เซฟในธนาคารที่คุณจะมางัดแงะตามใจชอบ!" คิรากรหยุดชะงัก ชำเลืองมองมือเรียวที่กำแขนเสื้อเขาแน่น สายตาของทั้งคู่ประสานกันในความสลัวของห้องใต้ดิน แววตาของเธอแข็งกร้าว เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยอุดมการณ์อันบริสุทธิ์ ขณะที่แววตาของเขาลุ่มลึก ว่างเปล่า และมองเห็นความจริงอันโหดร้ายของโลกใบนี้ทะลุปรุโปร่ง "โบราณสถานงั้นหรือครับ?" คิรากรทวนคำ น้ำเสียงเจือความขื่นขมเล็กน้อย "คุณรินรดาครับ... สำหรับคุณ มันคือประวัติศาสตร์ ศิลปะ และจรรยาบรรณ แต่สำหรับไอ้พวกคนที่ขังคุณไว้ข้างในนี้ มันคือ 'สินค้า' ที่รอการประมูลเพื่อเอาเงินไปฟอกยศถาบรรดาศักดิ์ต่างหากล่ะครับ คุณกำลังปกป้องซากกระดูกและเศษเหล็กที่พวกมันพร้อมจะเอาไปแลกกับเศษเงินสกปรก" "ฉันรู้ว่าใครเป็นคนสั่งขังฉัน!" รินรดากัดริมฝีปากแน่น เถียงกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความอัดอั้นตันใจ "และฉันก็รู้ว่าคุณเองก็ไม่ได้ทำเพื่อความยุติธรรมอะไรหรอก คุณมันก็แค่นักล่าสมบัติที่ต้องการเอาของพวกนี้ไปขายต่อในตลาดมืดเหมือนกันนั่นแหละ!" คิรากรไม่โกรธ เขาเพียงแต่ระบายยิ้มจางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้รินรด้ารู้สึกใจหายวาบอย่างประหลาด "ถ้าผมอยากขาย... ผมคงไม่อยู่ตรงนี้เพื่อช่วยคุณถอดรหัส 'รหัสลับสิบสองนิ้ว' นี่หรอกครับ" พูดจบ คิรากรก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับแผงกลไกอีกครั้ง เขาหลับตาลงชั่วครู่ ราวกับกำลังใช้โสตประสาทฟังเสียงการขบกันของฟันเฟืองทองเหลืองที่อยู่ลึกลงไปในผนังหิน นิ้วมือทั้งสองข้างเริ่มขยับหมุน วางตำแหน่ง และกดลงไปตามจังหวะที่คำนวณไว้ในหัวอย่างแม่นยำ *กริ๊ก... แกร็ก...* เสียงกลไกโบราณดังขึ้นสะท้อนก้องในความเงียบ รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เธอยืนมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ความรู้สึกขัดแย้งตีรวนอยู่ในอก อุดมการณ์ที่เธอถือAยู่พยายามบอกให้เธอหยุดเขา แต่จิตใต้สำนึกอีกด้านกลับร่ำร้องให้เชื่อใจมือคู่นั้น มือที่กำลังพังทลายกำแพงที่กักขังเธอไว้ *แอดดดด—* เสียงสนิมขูดขีดดังสนั่น ประตูเหล็กหนาที่ปิดตายมานานนับสัปดาห์ค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออก แสงสว่างจ้าจากโถงด้านนอกสาดส่องเข้ามาจนรินรดาต้องยกมือขึ้นบังตา คิรากรหันกลับมาหาเธอ ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปเบื้องหน้า รอยยิ้มกวนประสาทกลับมาประดับบนใบหน้าคมสันอีกครั้ง "เชิญครับ ท่านดร.รินรดา ผู้ยึดมั่นในอุดมการณ์... หวังว่าออกไปแล้ว คุณจะไม่วิ่งไปแจ้งตำรวจจับผมทันทีนะ" รินรดามองมือที่ยื่นมาตรงหน้า สลับกับใบหน้าของจอมโจรหนุ่มที่เสี่ยงชีวิตเข้ามาช่วยเธอ เธอไม่ได้ยื่นมือไปจับกับเขา แต่ก้าวเดินผ่านเขาออกไปสู่แสงสว่างด้านนอกด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ก่อนจะหันกลับมามองเขาด้วยสายตาที่ท้าทาย "ถ้าฉันจะจับคุณ ฉันจะใช้สมองของฉัน ไม่ใช่กฎหมายของคุณหรอกค่ะ... เอ้ย... ครับ" รินรดาเผลอหลุดคำอุทานตามความคุ้นเคยเดิมทำเอาคิรากรหลุดหัวเราะพรืดออกมาเสียงดัง บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คลายลงชั่วขณะ แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ก้าวเดินออกจากห้องใต้ดินแห่งนี้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินเบื้องบน พร้อมกับลำแสงไฟฉายกราดส่องเข้ามาอย่างรวดเร็ว "แย่ล่ะสิ..." คิรากรหุบยิ้มทันที สายตาคมกริบกวาดมองทางหนีทีไล่ "ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่ผมคำนวณไว้นะครับ" รินรดาขมวดคิ้วแน่น เธอดึงแขนคิรากรให้หลบเข้าไปหลังเสาหินโบราณด้วยกัน ลมหายใจของทั้งคู่รดรินกันในระยะประชิด ท่ามกลางเงาตะคุ่มของคนที่กำลังเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่แสงไฟฉายาดผ่านเข้ามาใกล้เสาต้นนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นรอยสลักแปลกประหลาดบนผนังด้านหลังที่ถูกบังด้วยคราบดิน รอยสลักรูป 'ตาข่ายอสรพิษ' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกันกับสมุดบันทึกโบราณที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน—สมุดบันทึกที่พ่อของรินรดาเป็นคนค้นพบก่อนที่เขาจะเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ และมันไม่ใช่สัญลักษณ์ของยุคราชวงศ์หยวนอย่างที่สถาบันกล่าวอ้าง ดวงตาของรินรดาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่คิรากรเองก็สังเกตเห็นรอยสลักนั้นเช่นกัน ประกายตาของโจรหนุ่มเปลี่ยนไปเป็นความเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "คุณรินรดา..." คิรากรกระซิบชิดใบหูเธอ เสียงของเข้มขึ้นและจริงจังจนน่ากลัว "ดูเหมือนว่าห้องนี้... ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเก็บสมบัติธรรมดา แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อซ่อน 'บางสิ่ง' ที่พวกมัน... และพ่อของคุณ กำลังตามหาอยู่" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจอดีตอันดำมืดนี้ไปกับผมนะครับ