คนปากแข็งกับความใจอ่อน

“วางไว้ตรงนั้น... แล้วออกไปให้พ้นจากห้องนี้เดี๋ยวนี้!” เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบเย็นชา กลับสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์จนเกือบกลายเป็นเสียงคำราม ประโยคคำสั่งเด็ดขาดนั้นลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้นระส่ำของคนทั้งคู่ เอกสารสำคัญและแบบแปลนโปรเจกต์ใหญ่ที่กำลังจะหลุดลอยไปนอนกองอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ กลายเป็นสิ่งไร้ค่าทันทีเมื่อเทียบกับบรรยากาศมาคุที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางเมตรของห้องทำงานสถาปนิกหนุ่มเจ้าระเบียบ ธาม ธาดาธิป กำมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและมั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว บัดนี้กลับไหววับด้วยความสับสนและร่องรอยของความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความปากร้าย ทว่าครั้งนี้... มันใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว พริมา พิมพ์มาดา ไม่ได้ขยับถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ตรงกันข้าม มัณฑนากรสาวตัวแสบกลับสูดลมหายใจเข้าลึกเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคู่สวยมองตรงไปยังผู้ชายปากแข็งที่ชอบผลักไสคนอื่นด้วยคำพูดเชือดเฉือนตลอดเวลา เธอเห็นหมดแล้ว... ร่องรอยความเหนื่อยล้า ขอบตาคล้ำน้อยๆ และความโดดเดี่ยวที่เขาแบกรับไว้บนบ่ากว้างลำพังโดยไม่ยอมปริปากบอกใคร “ถ้าฉันออกไปตอนนี้... นายก็จะนั่งจมปลักอยู่กับความสมบูรณ์แบบบ้าๆ นี่ จนกว่าจะสลบคาโต๊ะไปใช่ไหมคะ ธาม” เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราายมีดโกนอาบน้ำผึ้งเอ่ยขึ้น พริมาสาวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวนั้นทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว ร่างบางหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวที่ผสมผสานกับความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ ทำให้ธามต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นราวกับแพ้ทาง “อย่ามาทำเป็นรู้ดี พริมา... เธอมีหน้าที่รับผิดชอบส่วนของเธอ ไม่ใช่มายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน” ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงกำแพงความเย็นชาขึ้นมาตั้งรับอีกครั้ง “ออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับความสาระแนของเธอ” “ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะคะ” พริมาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “ปากบอกให้ออกไป แต่สายตานี่ฟ้องชัดเจนเลยนะว่า... อยากให้ฉันอยู่ตรงนี้จะตายอยู่แล้ว” “หลงตัวเอง” “ก็จริงไหมล่ะคะ?” พริมาไม่ยอมถอย เธอวางมือเรียวลงบนแฟ้มเอกสารที่เขาสั่งให้วางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนมันออกไปให้พ้นทาง แล้วใช้มือทั้งสองข้างค้ำขอบโต๊ะ โน้มตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้บึ้งตึงสนิท “ถ้าฉันอยากจะออกไปจริงๆ ป่านนี้คงวิ่งหนีหางจุกตูดตั้งแต่คำรามใส่ครั้งแรกแล้วค่ะ แต่นี่... ฉันเลือกที่จะยืนอยู่ตรงนี้ ยืนอยู่ข้างๆ นายไง ธาม” คำพูดนั้นทำเอาธามชะงักกะทันหัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำให้หัวใจในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกอุ่นซ่านแล่นพล่านขึ้นมาจับขั้วหัวใจอย่างไม่ทันตั้งตัว ผู้หญิงคนนี้... รั้นเสียจนน่าตีให้ตาย แต่ในขณะเดียวกัน เธอกลับทะลวงผ่านเกราะป้องกันทุกชั้นที่เขาสร้างขึ้นมานานแรมปีได้อย่างง่ายดาย “เธอไม่เข้าใจหว่านพืชหวังผลอะไรสักอย่างเลยหรือไง การยืนข้างฉันตอนนี้มีแต่จะทำให้เธอซวยไปด้วย โปรเจกต์นี้มันพังแน่ถ้าบอร์ดบริหารไม่ยอมรับแก้แบบ และฉัน... ก็ไม่อยากลากใครลงมาจมน้ำตายกับความล้มเหลวของตัวเอง” ธามยอมเปิดปากพูดความจริงในใจออกมาในที่สุด น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่มองเธอมีความห่วงใยระคนกังวลฉายชัดเจน พริมานิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีเมื่อได้ยินประโยคที่ซ่อนความใส่ใจเอาไว้ภายใต้คำพูดตัดพ้อ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นและพบความจริงบางอย่างที่ธามพยายามปิดบังมาตลอด... เขาไม่ได้กลัวตัวเองจะเดือดร้อน แต่เขากลัวเธอ ‘เจ็บปวด’ ไปด้วยต่างหาก ยัยปากร้ายคนนี้... ที่แท้ก็คลั่งรักเธอจนตัวสั่นแต่ฟอร์มจัดไม่ยอมรับสินะคะ! รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏขึ้นที่มุมปากของมัณฑนากรสาว พริมาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รำไร ธามเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินเมื่อมือเรียวเล็กเอื้อมขึ้นมาสัมผัสเบาๆ ที่กรอบหน้าสากระคายด้วยหนวดเคราจางๆ ของเขา “ใครบอกว่าฉันกลัวความล้มเหลวคะ?” พริมากระซิบเสียงแผ่วเบา ชิดริมฝีปากของเขาจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น “และใครบอกว่าฉันคิดจะมา ‘จมน้ำ’ กับนาย... ถ้าเราจะจม เราก็จะจมไปด้วยกัน หรือถ้าเราจะรอด... เราก็จะรอดไปด้วยกันในฐานะทีม... และในฐานะคนที่ยืนเคียงข้างกัน เข้าใจไหมคะ คุณสถาปนิกปากแข็ง” ธามนิ่งงัน ลมหายใจของเขาสะดุดกึก สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกสักคำ เคมีพราวเสน่ห์และความดื้อดึงที่แสนจะเย้ายวนของพริมา กำลังแผดเผากำแพงความเย็นชาของเขาจนมลายหายไปสิ้น สัมผัสอุ่นที่ข้างแก้มและการสบตาอย่างแน่วแน่ไม่มีหลบเลี่ยง ทำให้เขารู้สึกพ่ายแพ้อย่างราบคาบให้กับผู้หญิงคนนี้เป็นครั้งที่ล้าน ให้ตายเถอะ... เธอทำให้เขากลายเป็นคนใจอ่อนยวบยาบได้ตลอดเวลาจริงๆ ธามหลับตาลงช้าๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา มือหนาใหญ่ยกขึ้นทาบipับมือเรียวที่ประคองหน้าเขาไว้ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นสบมองนัยน์ตาสุกใสที่เต็มไปด้วยความจริงใจ “เธอทำให้ฉันใจอ่อนยวบยาบเกินไปแล้วนะ พริมา” เสียงทุ้มแหบพร่าเอמהพึมพำชิดริมฝีปากของเธอ “ถ้าพรุ่งนี้เราโดนไล่ออกจากบริษัทพร้อมกัน... เธอต้องรับผิดชอบเลี้ยงข้าวฉันไปตลอดชีวิตนะ” “ได้เสมอค่ะ นายทุนใหญ่” พริมายิ้มกริ่ม ดวงตาส่องประกายเจ้าเล่ห์ “แต่ตอนนี้... นายต้องเลิกทำหน้าเป็นยักษ์กระหายเลือดแล้วไปนอนพักสักสองชั่วโมง หน้าตานายยับเยินยิ่งกว่าแบบแปลนโดนปลวกแทะแล้วนะรู้ตัวไหม” ธามหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เสียงทุ้มต่ำที่นุ่มนวลนั้นทำให้บรรยากาศตึงเครียดละลายหายไปจนหมดสิ้น เขากำลังจะเอמהปากพูดหยอกเย้าเธอกลับด้วยคำพูดกวนประสาทตามสไตล์ ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยการบิดลูกบิดประตูเปิดเข้ามาอย่างวิสาสะ โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย “คุณธามคะ เอกสารด่วนจากท่านประธาน... อ๊ะ! ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะ...” ร่างของเลขาฯ สาวหน้าตาตื่นยืนค้างอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือที่หล่นร่วงลงพื้นเสียงดังสนั่น เมื่อดวงตาของเธอปะทะเข้ากับภาพบาดตาบาดใจ—สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหยิ่งยโสและไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ กำลังยืนประชิดตัวกับมัณฑนากรสาวสวยในระยะประชิด ชนิดที่เรียกว่าลมหายใจรดกันอยู่รอมร่อ! ธามผละตัวออกจากพริมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลากลับมาบึ้งตึงดุจเดิมในเสี้ยววินาที ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเวลาสำคัญ พริมาเองก็หน้าแดงก่ำรีบถอยหลังเว้นระยะห่างทันทีเช่นกัน ทว่า... สิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ต้องช็อกค้างยิ่งกว่าภาพที่เลขาฯ เห็น คือเอกสารแผ่นแรกที่ปลิวหลุดจากแฟ้มร่วงลงแทบเท้าของธาม มันไม่ใช่เอกสารงานปกติ... แต่มันคือจดหมายแจ้งคำสั่งด่วนที่สุดจากบอร์ดบริหารสูงสุด ที่ระบุชื่อโปรเจกต์ของพวกเขาพร้อมข้อความตัวหนาเด่นชัดเจน *“คำสั่งพักงานและยกเลิกโครงการชั่วคราว มีผลทันที”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อินและฟินไปกับความปากแข็งแต่ใจอ่อนของพี่ธามนะคะ ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดค่ะ เอมเมอรัลด์อายส์