จุดเดือดบนโต๊ะประชุม

เอกสารแผ่นบางถูกโยศงโต๊ะประชุมกระจกใสด้วยแรงที่มากพอจะทำให้กระดาษปึกนั้นกระจายตัวราวกับใบไม้ร่วง พริมาสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ก้มลงมองมัน ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องตรงไปยังใบหน้าคมคายของสถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและวาจาเชือดเฉือน โดยไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเลยสักนิด "คุณธามหมายความว่ายังไงคะ กับคำว่า 'ไร้รสนิยม' ที่คุณแปะป้ายให้งานฉัน" น้ำเสียงของพริมานิ่งสนิท ทว่าแฝงไปด้วยประกายไฟแห่งความพอยใจ เธอคือมัณฑนากรที่ถูกดึงตัวมารับผิดชอบโปรเจกต์รีโนเวทโรงแรมลักชัวรีแห่งนี้ด้วยโปรไฟล์ที่ไม่เป็นรองใคร การถูกวิจารณ์ด้วยอคติส่วนตัวจึงเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอจะยอมรับ ธาม ธาดาธิป เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง เขากอดอกช้าๆ ดวงตาสีเข้มคมกริบมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายประเมินที่ชวนให้เลือดในกายสูบฉีด มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า "หมายความตามที่พูดค่ะ คุณพริมา" ธามจงใจเน้นเสียงเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "พื้นที่โซ่อาหารตรงล็อบบี้หลัก คุณเล่นยัดเยียดวัสดุธรรมชาติบ้าบออะไรเข้าไป ต้นไม้ปลอมเลื้อยระโยงระยางเหมือนป่าดงดิบดิบชื้น คุณคิดว่ากำลังออกแบบรีสอร์ทอิงธรรมชาติริมผา หรือกำลังทำฮาโลวีนปาร์ตี้กันแน่ครับ... อ้อ ขอโทษที ฉันลืมไปว่าสุนทรียศาสตร์ของคุณมันแคบยิ่งกว่ารอยแตกบนพื้นถนนซะอีก" เสียงหัวเราะในลำคอของเขาช่างน่าหมั่นไส้เสียจนพริมาอยากจะหยิบแฟ้มข้อมูลฟาดหน้าหล่อๆ นั่นสักที สองมือบางกำจัดเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แต่รอยยิ้มหวานหยดแบบฉบับนางมารร้ายก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเธอทันทีเช่นกัน "อ๋อ ที่แท้ก็เพราะสมองอันชาญฉลาดและไร้ซึ่งจินตนาการของคุณ มันจดจำได้แค่กรอบสี่เหลี่ยมคอนกรีตเย็นชาสินะคะ ถึงได้มองไม่ออกว่ามนุษย์เราต้องการความมีชีวิตชีวา ไม่ใช่เดินเข้าไปในโรงแรมแล้วรู้สึกเหมือนโดนจับขังคุกใต้ดินแบบที่คุณชอบออกแบบ" พริมาสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสะใจเมื่อเห็นคิ้วเข้มของคนตรงหน้ากระตุกเข้าหากันเล็กน้อย ธามหรี่ตาลง รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงมาวิจารณ์สไตล์งานที่ทำรายได้ให้เขาปีละหลายสิบเหรียญ "ปากดีจังนะคะ" ธามโน้มตัวไปข้างหน้า ศอกทั้งสองข้างค้ำลงกับโต๊ะประชุม สายตาคมกริบจดจ้องใบหน้าเนียนใสอย่างไม่ลดละ "แต่ปากเก่งๆ ของคุณเนี่ย ช่วยทำให้บอร์ดบริหารอนุมัติแบบภายในสัปดาห์หน้าได้หรือเปล่าล่ะ หรือจะเอาเวลาทั้งหมดไปเถียงฉันจนโปรเจกต์มันล่มคามือ" "ถ้างานมันจะล่ม ก็คงเป็นเพราะสถาปนิกเจ้าปัญหาที่ไม่ยอมเปิดกะโหลกรับไอเดียใหม่ๆ มากกว่าค่ะ!" พริมาตอบกลับเสียงดังฟังชัด เธอไม่ยอมถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว ร่างบางโน้มตัวเข้าหาเขาเช่นกัน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน บรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบทันที ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่ทว่าเคมีระหว่างคนทั้งสองกลับร้อนระอุราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตวิ่งพล่านไปทั่วบริเวณ ธามมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก... ยัยนี่ดื้อด้าน ช่างเถียง และน่ารำคาญเป็นที่สุด แต่ให้ตายเถอะ เขากลับละสายตาไปไม่ได้เลย "ถ้าคิดว่าดีพอก็พิสูจน์สิ" ธามกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ชวนให้สติหลุดลอย "แก้แบบมาใหม่ภายในพรุ่งนี้เช้า ถ้าทำไม่ได้ตามที่ฉันต้องการ ก็เตรียมเก็บกระเป๋าออกจากโปรเจกต์นี้ซะ" พริมาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์โกรธที่กำลังพุ่งปรี๊ด เธอเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ อย่างท้าทาย ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใดๆ ทั้งสิ้น "รับคำท้าค่ะคุณธาม แล้วพรุ่งนี้คุณจะได้รู้ว่างานที่มีชีวิตชีวาจริงๆ มันหน้าตาเป็นยังไง ไม่ใช่สถาปัตยกรรมซากศพแบบที่คุณ..." *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นขัดจังหวะการปะทะคารมที่กำลังถึงพริกถึงขิง พริมาและธามผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก ทั้งคู่หันไปมองทางผู้มาเยือนพร้อมกันด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ร่างสูงโปรดของประธานกรรมการบริหารก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นบรรยากาศตึงเครียดที่ลอยวนอยู่รอบตัวคนทั้งคู่ "อุ๊ย... ดูท่าทางพวกคุณสองคนจะประชุมกันไปได้สวยสินะครับ งั้นผมคงไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรอกใช่ไหม?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บนี้เสมอนะคะ เอมเมอรัลด์อายส์