สุราหนึ่งจอกกับเคล็ดวิชาดับสูญ

“เจ้าเป็นใครกันแน่?” น้ำเสียงของเซียนหานเหมยเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดู แต่มือที่กุมด้ามกระบี่กลับสั่นไหวเพียงเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่นางมิอาจสะกด นางมิใช่สตรีอ่อนแอที่จะหวั่นไหวต่อบุรุษง่ายดาย แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากบุรุษชุดดำบนหลังคาเพิงไม้นั้น... มันคือกลิ่นอายของความตายที่นางเคยสัมผัสในความฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลี่มู่เหยาไม่ตอบคำถามนั้น เขายกจอกสุราเก่าคร่ำที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ผุๆ ขึ้นจิบช้าๆ รสสุราเผ็ดร้อนบาดคอราวกับเปลวเพลิง แต่มันกลับเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยดึงสติของเขากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ดวงตาของเขาหรี่ลงมองดูเงาร่างชุดดำที่ค่อยๆ เลือนหายไปในเงามืดของยามราตรี “ศัตรูเก่าที่ตามมาจากนรกขุมที่ลึกที่สุด... ดูท่าสวรรค์คงไม่ยอมให้ข้าได้ดื่มด่ำกับสุราอย่างสงบสุขเสียแล้ว” หลี่มู่เหยาเปรยออกมาเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง เซียนหานเหมยขยับกายลงจากหลังคาอย่างแผ่วเบาดุจใบไม้ร่วง นางยืนอยู่เบื้องหน้าเขา กลิ่นหอมเย็นของดอกเหมยจางๆ กระจายออกมาจากกายของนาง แต่นัยน์ตาที่เรียบเฉยนั้นกลับจับจ้องไปยังจอกสุราในมือเขาด้วยความกังขา “เจ้าเป็นเพียงจอมยุทธ์ตกอับ เหตุใดจึงมีกระแสปราณที่ทำให้คนผู้นั้นต้องถอยหนีในชั่วพริบตาที่เจ้าขยับนิ้ว?” หลี่มู่เหยาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความเวทนา “จอกสุราใบนี้มิใช่แค่ภาชนะใส่น้ำเมา แต่มันคือตราประทับแห่งยุคบรรพกาล หานเหมย... เจ้ามองดูที่ก้นจอกสิ” เขาวางจอกสุราลงตรงหน้าหญิงสาว นิ้วเรียวยาวของเขาแตะเบาๆ ลงบนขอบจอก ปราณสีเงินสายหนึ่งพุ่งวาบเข้าสู่ตัวจอก ทันใดนั้น ของเหลวใสที่หลงเหลืออยู่ในจอกกลับหมุนวนดุจพายุขนาดย่อม อักขระโบราณสีทองอร่ามที่เคยซ่อนเร้นอยู่ใต้คราบไคลของกาลเวลาค่อยๆ ปรากฏเด่นชัดขึ้นบนเนื้อเซรามิก มันมิใช่เพียงตัวอักษร แต่มันคือเส้นทางเดินของปราณที่ไหลเวียนดั่งสายน้ำที่ไม่มีวันเหือดแห้ง เซียนหานเหมยเบิกตากว้าง ลมหายใจของนางติดขัด “เคล็ดวิชาดับสูญ... นี่มันเคล็ดวิชาที่หายสาบสูญไปนับหมื่นปีในหุบเขาไร้ลักษณ์!” “ไม่ใช่แค่หายสาบสูญ แต่มันถูกกักขังไว้ในรอยต่อของวิญญาณ” หลี่มู่เหยาขยับกายลุกขึ้นยืน ความสูงสง่าของเขาบดบังแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา “ผู้ใดที่ครอบครองจอกนี้ ผู้นั้นคือผู้ถือครองชะตาที่จะฝืนลิขิตสวรรค์... หานเหมย เจ้าพร้อมที่จะเดิมพันชีวิตกับสิ่งที่ข้ากำลังจะกระทำหรือไม่?” นางเงียบไปชั่วขณะ ความเยือกเย็นในดวงตาเริ่มถูกแทนที่ด้วยร่องรอยของความกระหายที่จะก้าวข้ามขีดจำกัด นางเป็นถึงยอดฝีมือแห่งสำนักเมฆาเยือกแข็ง ทว่าตลอดชีวิตนางกลับรู้สึกเหมือนเดินอยู่ในทางตัน ความสูงส่งของนางเป็นเพียงคุกที่กักขังวิญญาณนักสู้เอาไว้ “หากการฝืนลิขิตคือความตาย ข้าก็พร้อมจะยอมรับมัน ดีกว่าต้องมีชีวิตอยู่เพื่อเป็นเพียงหมากบนกระดานของเหล่าเทพเจ้า” นางกล่าวพลางชักกระบี่ออกจากฝัก แสงสีฟ้าอ่อนจางสะท้อนเข้ากับดวงตาของหลี่มู่เหยา ในวินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่ก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงคำรามต่ำดุจสัตว์ร้ายจากใต้พิภพดังก้องขึ้น บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ท้องฟ้าที่เคยกระจ่างเริ่มถูกฉาบด้วยสีเลือด เงาดำมืดนับสิบสายพุ่งลงมาจากผืนฟ้าล้อมรอบเพิงไม้ของพวกเขาเอาไว้—พวกมันมิใช่มนุษย์ แต่เป็น 'มารเงา' ที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาดร่องรอยแห่งอดีตชาติของหลี่มู่เหยาโดยเฉพาะ หลี่มู่เหยาสะบัดข้อมือเบาๆ จอกสุราในมือแตกกระจายกลายเป็นละอองปราณแหลมคมนับพันเล่มที่หมุนวนรอบตัวเขา “จงจำไว้... วิชาดับสูญมิใช่การทำลายล้างเพื่อชัยชนะ แต่คือการลบตัวตนของศัตรูให้หายไปจากมิติเวลา” เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นพร้อมกับรัศมีปราณที่ระเบิดออกจนเพิงไม้พังครืนลงมาเป็นเสี่ยงๆ ในขณะที่กระบี่ของเซียนหานเหมยสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น นางรู้สึกได้ว่าวิชาที่นางบำเพ็ญมาตลอดชีวิตกำลังจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้น หลี่มู่เหยากลับหยุดชะงัก สายตาของเขามองผ่านฝูงมารเงาไปที่จุดหนึ่ง—บุรุษชุดดำคนเดิมกลับมายืนอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ในมือของมันไม่ได้ถือกระบี่ แต่กลับเป็นจอกสุราอีกใบที่เหมือนกับใบของเขาไม่มีผิดเพี้ยน! มันยกจอกขึ้นดื่มอย่างใจเย็นก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของหลี่มู่เหยาเย็นเฉียบ “มู่เหยา... สุราในจอกนี้ ข้าปรุงด้วยหยาดน้ำตาของเจ้าเองในชาติที่แล้ว เจ้าจะดื่มมันเป็นเพื่อนข้าก่อนตาย หรือจะให้ข้าเป็นผู้กรอกให้เจ้ากันล่ะ?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายกระบี่และสุรานี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาดูจุดจบของการเผชิญหน้าครั้งนี้กันครับ!