ฟาดฟันผู้อาวุโสจอมปลอม

“เจ้าก็น่าจะรู้ดีกว่าใคร มู่เหยา... สุราถ้วยนี้ข้าไม่ได้ปรุงเพื่อต้อนรับสหาย แต่ปรุงเพื่อส่งวิญญาณผู้ที่ทำลายรากฐานของตระกูลข้าให้มอดไหม้ในขุมนรก!” เสียงตะคอกก้องของผู้อาวุโส 'จ้าวเทียน' ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงรับรองของตระกูลหลี่ ไอสังหารเข้มข้นดั่งหมอกพิษแผ่ซ่านออกมาจากร่างท้วมใหญ่จนบ่าวไพร่ต่างพากันทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ทว่าหลี่มู่เหยากลับนั่งนิ่งดุจขุนเขาที่ไร้ซึ่งความหวั่นไหว มือเรียวยาวประคองจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปากอย่างแช่มช้า “หยาดน้ำตาในชาติที่แล้วงั้นหรือ?” หลี่มู่เหยากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำเอาอากาศรอบตัวลดฮวบลงฉับพลัน “น่าเสียดายที่ในชาตินี้... ข้าไม่มีน้ำตาให้ผู้ใดอีกแล้ว นอกจากคมกระบี่ที่ยังไม่ได้ลิ้มรสเลือดของสุนัขรับใช้ที่บังอาจมาเห่าหอนหน้าประตูบ้านข้า” เปรี้ยง! แรงกดดันมหาศาลจากฝ่ามือของจ้าวเทียนพุ่งเข้าใส่กลางอกของหลี่มู่เหยาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า พลังปราณสีหม่นรูปกรงเล็บพยัคฆ์ฉีกกระชากอากาศจนเกิดเสียงแหลมสูงดั่งเสียงกรีดร้องของวิญญาณร้าย หากเป็นผู้ฝึกยุทธทั่วไปย่อมแหลกเหลวเป็นผุยผงภายใต้กระบวนท่านี้ แต่หลี่มู่เหยากลับเพียงแค่ขยับข้อมือเบาๆ ร่างของเขาวูบหายไปราวกับควันไฟที่ถูกลมพัดพา ก่อนจะไปปรากฏตัวยืนอยู่บนยอดเสาเรือนด้วยท่าทีสง่างาม “พลังของเจ้ายังคงตื้นเขินเหมือนเดิม จ้าวเทียน” หลี่มู่เหยาพินิจมองชายเบื้องล่างด้วยสายตาเวทนา “เจ้าเรียกตนเองว่าผู้อาวุโส แต่กลับใช้เคล็ดวิชาที่แม้แต่ศิษย์ชั้นนอกยังละอายที่จะฝึกฝน ช่างน่าสมเพชนัก” “หนอย... ไอ้เด็กเหลือขอ!” จ้าวเทียนหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดบนขมับปูดโปนจนน่ากลัว มันชักอาวุธประจำกายที่เป็นกระบองเหล็กนิลกาฬฟาดฟันเข้าใส่เสาเรือนจนแตกกระจาย พลังปราณที่รุนแรงเปลี่ยนพื้นหินอ่อนให้กลายเป็นหลุมลึก ทว่าหลี่มู่เหยากลับเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่เหนือชั้น เขาเพียงพลิกตัวกลางอากาศ สุราในจอกยังคงไม่หกแม้แต่หยดเดียว ในจังหวะนั้นเอง เงาร่างหนึ่งที่แฝงตัวอยู่ในมุมมืดก็ขยับกาย หญิงสาวในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดหิมะปรากฏตัวขึ้นข้างกายหลี่มู่เหยา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยท่ามกลางพายุหิมะกระจายตัวออกไปโดยรอบ นางคือ 'เซียนหานเหมย' ผู้ที่มักจะปรากฏตัวในยามที่เขามีภัยเสมอ “ถอยไปเถิดมู่เหยา” เสียงของนางเย็นชาและราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกสุดหัวใจ “สุนัขตัวนี้ไม่คู่ควรกับคมกระบี่ของท่าน ให้ข้าเป็นผู้สะสางให้เอง” หลี่มู่เหยาส่งยิ้มบางๆ ให้กับนาง “เจ้าก็รู้ว่าข้าเกลียดการรบกวนเวลาดื่มสุราเพียงใด ยิ่งเป็นขยะที่บังอาจโอ้อวดวิชาพิศดารในเขตอาคมตระกูลหลี่ ยิ่งมิอาจปล่อยให้มีชีวิตกลับไป” เขาวางจอกสุราลงบนอากาศอย่างอัศจรรย์ จอกนั้นลอยค้างอยู่ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นประคองไว้ ก่อนที่นิ้วชี้ของเขาจะดีดออกไปเบาๆ ราวกับดีดพิณ เสียงแว่วหวานดังขึ้นเพียงชั่วพริบตา ทว่าในสายตาของจ้าวเทียน มันกลับเป็นเสียงมัจจุราชที่กำลังกระชากวิญญาณ พลังปราณบริสุทธิ์ที่ควบแน่นดั่งคมกระบี่ที่มองไม่เห็นพุ่งเข้าปะทะกับกระบองของจ้าวเทียนจนเกิดประกายไฟโชติช่วง เคร้ง! เสียงโลหะแตกหักดังกังวานไปทั่วบริเวณ กระบองนิลกาฬชั้นดีของจ้าวเทียนบิดเบี้ยวและหักสะบั้นลงในคราเดียว แรงปะทะนั้นซัดร่างของผู้อาวุโสจอมปลอมกระเด็นไปไกลนับสิบจ้าว เลือดสีเข้มกระอักออกมาจากปากของมันจนพื้นหญ้าเปรอะเปื้อน “นี่หรือ... พลังของมหาเทพที่สูญสิ้นตบะ?” จ้าวเทียนหอบหายใจอย่างสิ้นหวัง สายตาจ้องมองหลี่มู่เหยาด้วยความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูก “เป็นไปไม่ได้! เจ้าควรจะไร้ซึ่งกำลังภายในแล้ว!” หลี่มู่เหยาก้าวเดินผ่านสายหมอกอย่างเชื่องช้า แต่ละก้าวที่เขาสัมผัสพื้น ดูราวกับว่าเวลาหยุดหมุนไปชั่วขณะ เขาก้มมองจ้าวเทียนที่พยายามตะเกียกตะกายหนีด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งของหานเหมย “โลกยุทธภพนี้มีกฎเพียงข้อเดียวคือ... ใครที่ทำร้ายสิ่งที่ข้ารัก ผู้นั้นต้องชดใช้ด้วยอายุขัยทั้งหมด” เขายื่นมือออกไป ดึงกระบี่จากอากาศที่ว่างเปล่า รัศมีกระบี่ที่ทรงพลังและน่าเกรงขามแผ่ขยายออกไปจนท้องฟ้าเหนือตระกูลหลี่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งเลือด หานเหมยเบิกตากว้างเมื่อเห็นกระบวนท่าที่เขากำลังจะใช้ มันคือเคล็ดวิชา 'กระบี่หวนคืนพิชิตสวรรค์' ที่สาบสูญไปนับพันปี ทว่าในวินาทีที่คมกระบี่กำลังจะจรดลงที่ลำคอของจ้าวเทียน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดมิดในเงามืดด้านหลังกำแพงตระกูล เป็นเสียงปรบมือที่แผ่วเบาแต่ก้องกังวานดั่งฟ้าร้องในยามวิกาล “งดงาม... ช่างงดงามยิ่งนักท่านมหาเทพ แต่ท่านลืมไปหรือเปล่าว่า... สิ่งที่ท่านปกป้องอยู่ในขณะนี้ แท้จริงแล้วคือสิ่งที่ท่านพยายามจะทำลายมันในชาติที่แล้ว?” หลี่มู่เหยาชะงัก คมกระบี่หยุดค้างอยู่ห่างจากคอของจ้าวเทียนเพียงนิ้วเดียว หานเหมยรีบคว้าแขนเขาไว้ด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก เมื่อเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีทองก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับตราประทับแห่งสวรรค์ที่ส่องแสงวาบในมือของมัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพจากใจ เซียนสุราเมามายครับ