มรดกชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่

“ถ้าเจ้ายังดึงดันจะเอาที่ดินผืนผีสิงนั่น ตระกูลลู่ของเราก็ถือว่าหมดเวรหมดกรรมต่อกัน นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าไม่ใช่คนตระกูลลู่ และอย่าได้เอาชื่อนี้ไปเหยียบย่างที่ไหนให้อับอายอีก!” เสียงประกาศกร้าวของท่านอาใหญ่ดังสะท้อนก้องเรือนรับรอง ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันและสมเพชเวทนาจากเครือญาติหลายสิบชีวิตที่นั่งล้อมวงจิบชาชั้นดีอย่างไร้ความอาลัยอาวรณ์ ลู่เหม่ยหลิน ในชุดไว้ทุกข์เนื้อหยาบเก่าคร่ำคร่าไม่ได้หลั่งน้ำตาลูกผู้หญิงออกมาสักหยด ดวงตาหงส์คู่นั้นกวาดมองใบหน้าของคนที่เคยเรียกว่าครอบครัวด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ รอยยิ้มที่ทำให้หลี่จิน ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว “ท่านอาใหญ่พูดคำไหนคำนั้นนะคะ ข้า ‘ลู่เหม่ยหลิน’ ผู้นี้ ขอรับมรดก ‘ชิ้นสุดท้าย’ ที่ท่านเมตตากรุณายกให้ด้วยความเต็มใจ… หวังว่าในอนาคต เมื่อตระกูลลู่ของท่านรุ่งเรืองถึงขีดสุดแล้ว จะไม่กลับกลายมานั่งร้องไห้ขอซื้อที่ดินผืนนั้นคืนจากข้าก็แล้วกัน” น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกอณูประสาททำให้บรรยากาศในห้องโถงชะงักงัน เอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินรกร้างสามสิบไร่ปลายหุบเขาอัสดงถูกโยนลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ดั่งเศษทาน ทว่าในสายตาของเหม่ยหลิน มันคือใบเบิกทางสู่อิสรภาพที่นางรอคอยมานานนับปี ตั้งแต่วันที่บิดามารดาด่วนจากไปพร้อมกับหนี้สินที่ตระกูลใหญ่จงใจยัดเยียดให้ นางถูกขับไลไสส่งราวกับสุนัขตัวหนึ่ง แต่ใครเล่าจะล่วงรู้… ว่าเบื้องหลังที่ดินแห้งแล้งที่ชาวเมืองต่างขนานนามว่า “แดนสนธยาไร้ค่า” นั้น กำลังรอคอยการตื่นขึ้นของบางสิ่งที่สั่นสะเทือนไปทั้งแผ่นดิน ร่างระหงก้าวเดินออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลลู่ท่ามกลางสายฝนปรอยๆ ที่เริ่มโปรยปลงมา ความหนาวเหน็บเสียดแทรกเนื้อผ้า ทว่าความแค้นและความมุ่งมั่นในอกกลับแผดเผาจนร้อนรุ่ม นางกำเอกสารสิทธิ์ในมือแน่นจนยับยู่ยี่ “คุณหนู… รอข้าด้วยขอรับ!” เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดเสื้อผ้าปะชุนมอมแมม แต่วรกายกลับสง่างามราวกับพยัคฆ์ซ่อนเล็บ หานเฟิง ก้าวฉับๆ เข้ามาบังร่มกระดาษเก่าๆ ให้พ้นจากหยาดน้ำฟ้า ดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนประกายความลึกลับไว้เสมอทอดมองนางด้วยความห่วงใยระคนเทิดทูน “เจ้าตามข้ามาทำไม หานเฟิง? ข้ากลายเป็นคนไร้บ้าน ไร้เงินทอง แม้แต่ข้าวก้นหม้อก็ยังไม่มีจะกรอกหม้อแล้ว เจ้าควรจะหนีไปหาอนาคตที่ดีกว่านี้เสีย” เหม่ยหลินเอ่ยปากไล่อย่างอ่อนล้า นางไม่อยากลากชายหนุ่มผู้มีพระคุณคนนี้มาจมปลักกับความหายนะของตน หานเฟิงแย้มรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่อบอุ่นยิ่งกว่ากองไฟกองใดในโลกหล้า มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับตะหลิวและงานหนักเอื้อมมาดึงมือเรียวบางที่เย็นเฉียบของนางมากุมไว้แนบอก “ต่อให้ใต้หลล้าสลาย เหลือเพียงดินแดนรกร้างไร้ผู้คน ข้า ‘หานเฟิง’ ก็จะขอติดตามทำอาหารให้คุณหนูกินไปจนวันตายขอรับ ที่ดินผืนนั้นที่ใครๆ ว่าไร้ค่า… ข้ากลับมองเห็นว่ามันคือนรวิมานที่เราจะสร้างอาณาจักรของเราเอง ไปเถอะขอรับ กลับบ้านของเรากัน” คำว่า “บ้านของเรา” กระแทกเข้ากลางใจของเหม่ยหลินอย่างจัง หยดน้ำตาที่กลั้นมาตลอดทางเกือบจะทะลักริน แต่นางเลือกที่จะกลืนมันกลับลงไปพร้อมกับรอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดในรอบหลายปี สองร่างเคียงบ่าเคียงไหล่เดินมุ่งหน้าสู่ปลายขอบฟ้า ทิ้งอดีตอันเน่าเฟะไว้เบื้องหลัง โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า… ภายใต้ร่มเงาของขุนเขาอัสดงที่พวกเขากำลังจะไปถึง มีมิติลับโบราณที่หลับใหลมานับพันปี กำลังส่งเสียงคำรามต้อนรับการกลับมาของผู้เป็นนายอย่างตื่นเต้น กระท่อมไม้ปลายนาหลังคาทรุดโทรมใกล้พังคือสถานที่ที่เรียกว่าบ้านหลังใหม่ หยาดฝนหยุดตกชั่วขณะ แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องลงมาทาบทับผืนดินรกร้างเบื้องหน้า กลิ่นอายดินชื้นและกลิ่นสาบป่าลอยละล่อง ทว่าในวินาทีที่เท้าของเหม่ยหลินก้าวข้ามอาณาเขตเขตแดนรกร้างนั้น เสียงสะท้อนประหลาดก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของนาง พร้อมกับละอองแสงสีทองจางๆ ที่ลอยวนเวียนอยู่รอบปลายนิ้ว “นี่มัน… อะไรกัน?” เหม่ยหลินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หานเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมทอประกายลึกล้ำ ชายหนุ่มยกมือขึ้นกอดอก พลางพยักเพยิดไปยังแปลงดินแห้งแล้งเบื้องหน้าที่มีควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาจางๆ ราวกับเชื้อเชิญ “ดูเหมือนว่า… อาหารมื้อแรกในบ้านของเราวันนี้ จะหอมหวานและแปลกประหลาดกว่าที่คิดเสียแล้วล่ะขอรับคุณหนู” สิ้นคำพูดนั้น กลิ่นหอมกรุ่นอันล้ำลึกของเครื่องเทศโบราณและเนื้อย่างรมควันปริศนาก็กระจายฟุ้งไปทั่วทั้งหุบเขาอัสดง ดึงดูดสายตาคู่หนึ่งที่แอบซุ่มมองอยู่หลังพุ่มไม้ให้ต้องสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดผวา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกไปกับสวนส้มปลายัตนะคะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ