รสชาติที่โต้กลับความเกลียดชัง

"หากซุปถ้วยนี้มีรสชาติเหม็นคาวดั่งที่ท่านเถาว่ามาจริง ข้า 'ลู่เหม่ยหลิน' ผู้นี้ก็ยินดีจะปิดกิจการแผงลอยนี้แล้วคุกเข่าขอขมาท่านกลางตลาดสามรอบติดต่อกันเลยค่ะ... แต่ถ้ามันไม่ใช่ล่ะคะ?" น้ำเสียงใสราดรดด้วยความเยือกเย็นก้องกังวานท่ามกลางลานกว้างหน้าโรงเตี๊ยมตระกูลหลี่ ฝูงชนที่เบียดเสียดกันเข้ามามุงดูเหตุการณ์ต่างสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความระทึกใจ ดวงตานับร้อยคู่จดจ้องไปยังถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหยกในมือของเถาจื้อ พ่อค้าตัวแสบผู้ถูกจ้างวานมาดิสเครดิตกิจการอาหารป่าของสองสามีภรรยาตระกูลหาน เถาจื้อหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ เมื่อครู่เขาเพิ่งจะพ่นคำดูถูกเหยียดหยามออกไปเสียดิบดีว่าวัตถุดิบป่าเขาเหล่านี้มีกลิ่นสาบโคลนและคาวเลือดสัตว์ป่า ทว่ายามนี้ เมื่อสบเข้ากับดวงตาดอกท้อคู่สวยที่พราวระยับด้วยประกายความมั่นใจและเย้ยหยัน ลู่เหม่ยหลินกลับทำให้เขารู้สึกราวกับตนเองกำลังยืนอยู่บนปากเหอวที่ไร้ก้นบึง "จะ... จะไปรู้เจ้าได้อย่างไรเล่า! ข้าเป็นแค่คนชิม..." เถาจื้ออึกอัก เสียงที่เคยตวาดกร้าวเมื่อครู่สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ในเมื่อท่านกล้ากล่าวหาต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ ไยจึงไม่กล้าพิสูจน์ความจริงเล่าคะ หรือว่า... ท่านกลัวว่ารสชาติที่แท้จริงมันจะตบหน้าท่านจนฟันร่วงหมดปากกันแน่?" หลี่จินที่ยืนลอบยิ้มอยู่มุมเสาถึงกับหุบยิ้มฉับ นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้นเคือง พลางส่งสัญญาณมือยิกๆ ให้เถาจื้อรีบทำลายหลักฐาน แต่สายตาดุดันราคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของหานเฟิงที่กวาดมองมาทางนาง ทำให้หลี่จินต้องรีบหลบสายตาและถอยกรูดไปซ่อนตัวหลังบ่าวรับใช้ทันที เชฟหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวออกมายืนบังภรรยาเอาไว้ครึ่งก้าว แผ่นกว้างของเขาแผ่ไอสังหารจางๆ ออกมาจนไม่มีใครกล้าขยับเข้ามาใกล้ "กินเสียสิคะ" ลู่เหม่ยหลินผายมือไปยังถ้วยซุปไก่ตุ๋นโสมป่าและรากบัวสวรรค์ ที่ส่งไอความร้อนกรุ่นพร้อมกลิ่นหอมล้ำลึกที่เริ่มแผ่ซ่านสะกดจมูกของผู้คนรอบข้าง "ซุปตุ๋นเตาถ่านข้ามคืนที่สามีของข้าเป็นคนเคี่ยวด้วยความพิถีพิถัน... ห้ามเหลือแม้แต่หยดเดียวนะคะ" ภายใต้แรงกดดันจากสายตาประชาชนนับร้อย เถาจื้อไม่มีทางเลือกอื่น จำต้องยกช้อนกระเบื้องขึ้นมาตักน้ำซุปสีอำพันใสแจ๋วเข้าปากอย่างจำยอม ทันทีที่ของเหลวอุ่นร้อนสัมผัสปลายลิ้น ดวงตาที่ล่อกแล่กของเถาจื้อก็เบิกกว้างขึ้นโดยอัตโนมัติ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ไม่มีเสียงวิจารณ์ ไม่มีเสียงถ่มถุย มีเพียงความตะลึงงันที่ฉายชัดบนใบหน้าของชายผู้ตั้งใจมาดิสเครดิต รสชาติแรกที่ปะทะประสาทสัมผัสไม่ใช่ความคาวอย่างที่โม้ไว้แม้แต่น้อย หากแต่เป็นความหวานล้ำกลมกล่อมจากรากบัวภูเขาที่เคี่ยวจนงวดผสานกับความหอมละมุนของโสมป่าอายุนับสปีดที่หานเฟิงแอบนำออกมาจาก 'มิติลับ' สวนสวรรค์ในกำมือ เนื้อไก่ป่าที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปากทันทีที่เคี้ยว ความเผ็ดร้อนบางเบาจากขิงดองสูตรลับปลายสวนช่วยตัดเลี่ยนได้อย่างลงตัวราวกับงานศิลปะชั้นยอด มันคือรสชาติของความอุดมสมบูรณ์ ความใส่ใจ และความประณีตที่หาไม่ได้จากภัตตาคารราคาแพงในเมืองหลวงด้วยซ้ำ! "อะ... อร่อย..." เถาจื้อพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว ร่างกายทรยศด้วยการตักคำที่สองเข้าปากอย่างรวดเร็ว ราวกับคนอดอยากที่พบโอเอซิสกลางทะเลทราย ลืมสิ้นซึ่งภารกิจที่ได้รับมอบหมาย ลืมแม้กระทั่งว่าตนเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางศัตรู เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นจากฝูงชนทันที "พระเจ้าช่วย! แค่กลิ่นก็ว่าหอมแล้ว แต่นั่น... เขาถึงกับซดจนหมดถ้วยเลยหรือ!" "ไหนบอกว่าคาวนักไม่ใช่หรือไงเจ้าเถา! หลอกลวงกันชัดๆ!" "ข้าอยากลองบ้างแล้วสิ ได้กลิ่นน้ำซุปนั่นทีไร น้ำลายสอทุกที!" ลู่เหม่ยหลินยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของนางงดงามจับใจแต่กลับทรงพลังจนทำให้เถาจื้อรู้สึกหนสันหลังวาบ นางก้าวเข้าไปใกล้ชิดอีกนิด กระซิบด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มที่ได้ยินกันเพียงสองคน "อร่อยจนไม่อยากคายเลยใช่ไหมคะ? น่าเสียดาย... ที่คนไร้สัจจะอย่างท่านไม่มีสิทธิ์ได้กินชามที่สองหรอกนะ" คำพูดนั้นทำให้เถาจื้อสะดุ้งเฮือก เขาวางถ้วยลงเสียงดังเคร้ง หน้าตาซีดเผือกราวกับคนใกล้ตาย เมื่อหันไปสบตากับฝูงชนที่เริ่มส่งเสียงโห่ไล่ด้วยความโกรธแค้นที่ถูกหลอกใช้ ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงก้มหน้ามุดหายฝูงชนหนีอายออกไปอย่างไม่คิดชีวิต หลี่จินที่แอบดูเหตุการณ์อยู่เห็นท่าไม่ดีจึงทำท่าจะหมุนตัวเดินหนี ทว่าเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของหานเฟิงกลับดังขัดขึ้นเสียก่อน "จะรีบไปไหนหรือครับ คุณหนูหลี่? งานเลี้ยงต้อนรับความพ่ายแพ้ของท่าน ยังเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง" สิ้นเสียงของหานเฟิง สายตาทุกคู่ก็หันขวับไปจ้องมองหลี่จินเป็นตาเดียว บรรยากาศรอบตัวกลับมาระอุอีกครั้งด้วยความครึกครื้นของการค้าขายและกลิ่นหอมของอาหารที่โชยตีตลบไปทั่วบริเวณ ลู่เหม่ยหลินก้าวขึ้นไปยืนเคียงข้างสามี ดวงตาคู่งามเป็นประกายเจิดจ้า นางเตรียมเปิดตัวเมนูเด็ดล็อตใหม่ที่จะทำให้ตลาดแห่งนี้ต้องสั่นสะเทือน แต่ทว่า... ในจังหวะที่นางกำลังจะเอ่ยปากประกาศเปิดการขายสินค้าล็อตแรก บ่าวรับใช้วิ่งหน้าตาตื่นฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยความตกใจ พร้อมกับห่อผ้าเก่าๆ ที่ส่งกลิ่นประหลาดบางอย่าง "คุณหนู...แย่แล้วขอรับ! มี... มีคนนำยาพิษมาโรยไว้ที่แปลงผักหลังร้านของเราขอรับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ!