ฟื้นขึ้นมาพร้อมสวนรกร้าง

เสียงกระแทกประตูไม้ผุพังดังสนั่นจนฝุ่นละอองที่เกาะหนาตามขอบวงกบหล่นลงมาคล้ายหิมะโปรยปราย "หลินฟาง! นังตัวกาลกิณี แกคิดว่าจะนอนอืดกินแรงพวกฉันไปได้อีกนานแค่ไหน! ตะวันโด่งจะเลยหัวอยู่แล้ว งานในแปลงผักหลังบ้านยังไม่ได้ถอนหญ้าสักต้น แถมเสื้อผ้ากองโตในตะกร้าก็ยังไม่ได้ซัก แบบนี้มันหยามหน้าตระกูลจางชัดๆ!" เสียงแหลมสูงบาดหูของป้าสะใภ้หลิวแผดดังลั่นทะลุผนังดินเหนียวที่เริ่มแตกระแหงเข้ามาในห้องนอนคับแคบ กลิ่นอับชื้นของฟางข้าวเก่าๆ และฝุ่นผงคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบสุนัขจากลานบ้าน ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงไม้ไผ่แข็งกระด้างขยับตัวเล็กน้อยเปลือกตาสีมุกค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคม หลินฟางกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ภาพความทรงจำของวิศวกรสาวผู้เชี่ยวชาญด้านการเกษตรยุคใหม่ที่เพิ่งตรวจสอบแปลงทดลองเมล็ดพันธุ์ข้ามสายพันธุ์เมื่อคืนวานซ้อนทับเข้ากับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม สาวน้อยผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกตระกูลสามีบังคับให้แต่งงานเข้ามาเพื่อเป็นทาสรับใช้ในบ้านหลังนี้ ก่อนที่สามีแท้ๆ อย่างจางหยวนจะถูกเกณฑ์ไปประจำการในกองร้อยแถบชายแดนทิ้งให้นางเผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายกับบรรดาญาติสามีจอมสูบเลือดสูบเนื้อ "ยังไม่ลุกอีกเรอะ! หรือต้องให้ฉันเอาน้ำสาดหน้าแกจริงๆ!" เสียงฝีเท้าหนักๆ ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ประตูห้องมากขึ้น หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น นางไม่ใช่สะใภ้อ่อนแอที่ยอมให้ใครมาตบตีโขกสับตามใจชอบอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสนางได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง พร้อมกับ "มิติลับ" ห้องเก็บเมล็ดพันธุ์พันEมิติที่ซ่อนอยู่กลางหน้าอก นางย่อมไม่ยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น แอด... เสียงประตูไม้ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ป้าสะใภ้หลิวพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนอวบใหญ่ ใบหน้าอัดแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวเตรียมพ่นคำด่าทอชุดใหญ่ใส่หน้าสะใภ้ตัวดี ทว่า... ก่อนที่วาจาหยาบคายหลุดออกจากปาก ป้าสะใภ้หลิวกลับต้องชะงักกึก หลินฟางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงไม้ไผ่ เรือนผมดำขลับยุ่งเหยิงเล็กน้อยขับเน้นให้ใบหน้าขาวซีดดูโดดเด่นสะดุดตา ทว่าสิ่งที่ทำให้ป้าสะใภ้หลิวรู้สึกหนสันหลังวาบจนคำพูดติดอยู่ที่ลำคอก็คือ "สายตา" คู่นั้น—สายตาที่สงบนิ่ง เยียบเย็น และเปี่ยมด้วยอำนาจกดดันอย่างประหลาด ราวกับกำลังมองดูแมลงตัวหนึ่งที่รอวันถูกบี้ให้แบนคาเท้า "ป้าสะใภ้..." น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้น แฝงความกดดันอันน่าสะพรึงกลัว "บ้านหลังนี้เป็นชื่อของสามดิฉันและจางหยวนตามสัญญาแบ่งแยกครัวเรือนที่ท่านปู่เขียนไว้ด้วยลายลักษณ์อักษร พวกท่านต่างหากที่อาศัยร่มเงาบ้านหลังนี้อยู่ เหตุใดจึงทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ สั่งโน่นสั่งนี่ราวกับดิฉันเป็นทาสในเรือนเบี้ย?" ป้าสะใภ้หลิวหน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงกลบเกลื่อนความตกใจ "นัง... นังเด็กปากดี! แกกล้าดียังไงมาพูดจายอกย้อนฉัน! ต่อให้บ้านนี้เป็นชื่อไอ้หยวน แต่มันไปเป็นทหาร ปล่อยให้แกกินข้าวฟรีอยู่ที่นี่ แกก็ต้องทำงานชดใช้ค่าข้าวสารที่แกผลาญไปทุกวันสิฟะ!" "กินข้าวฟรี?" หลินฟางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเยาะ "ข้าวสารในถัง กากหมูในไห หรือแม้แต่แป้งสาลีที่พวกท่านแอบขนย้ายออกไปตอนดึกๆ สัปดาห์ก่อน มันเป็นเสบียงที่จางหยวนส่งเงินเดือนทหารกลับมาซื้อไว้ทั้งสิ้น ดิฉันต่างหากที่ควรทวงถามว่า พวกท่านเอาทรัพย์สินของสามีดิฉันไปซุกซ่อนไว้ที่ไหนหมด!" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและจี้ถูกจุดทำให้ป้าสะใภ้หลิวสะอึกจนหน้าดำหน้าแดง นางชี้หน้าหลินฟางด้วยความโกรธจัดจนปลายนิ้วสั่นเทา "แก... แกมันนังปีศาจปากกล้า! ปีกกล้าขาแข็งนักนะ เดี๋ยวฉันจะไปฟ้องผู้ใหญ่บ้าน ให้มาสั่งสอนสะใภ้อกตัญญูอย่างแกให้อยู่หมัด!" "เชิญตามสบายครับ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ "แต่อย่าลืมนะว่า บัญชีรายรับรายจ่ายที่จางหยวนส่งมาให้ทางอำเภอเก็บไว้เป็นหลักฐานทุกเดือน หากผู้ใหญ่บ้านตรวจสอบดูว่าทรัพย์สินส่วนกลางถูกพวกท่านยักยอกไปเท่าไหร่ เกรงว่าคนที่จะต้องไปนั่งสำนึกผิดในคุก ไม่น่าจะใช่ดิฉันกระมังครับ?" ประโยคนี้ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ป้าสะใภ้หลิวหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ รู้สึกได้ทันทีว่าสะใภ้คนนี้ไม่ใช่คนหัวอ่อนให้รังแกง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว ดวงตาฝ้าฟางฉายแววหวาดกลัวระคนแค้นเคือง ป้าสะใภ้หลบสายตาก่อนจะสะบัดหน้าหนีด้วยความอับอายแล้วเดินกระแทกเท้าหนีออกไปจากห้องอย่างหัวเสีย เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา หลินฟางผ่อนลมหายใจยาวเหยียด นางหลับตาลงตั้งสติสัมผัสลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ ทันใดนั้น ภาพของห้องโถงกว้างขวางที่อัดแน่นด้วยชั้นวางเมล็ดพันธุ์พืชหายาก ปุ๋ยชีวภาพคุณภาพสูง และเครื่องมือเกษตรกรรมล้ำสมัยก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด มิติลับนี้คืออาวุธสำคัญที่จะทำให้นางสร้างเนื้อสร้างตัวและพลิกฟื้นผืนดินรกร้างแห่งนี้ให้กลายเป็นขุมทรัพย์ "แปลงผักหลังบ้านที่เต็มไปด้วยวัชพืชงั้นหรือ..." หลินฟางลืมตาขึ้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนเรียวปากสวย "ในเมื่อพวกมันอยากให้ฉันทำสวนนัก ฉันก็จะจัดสวนแปลงใหญ่ที่ทำให้ทั้งหมู่บ้านต้องตื่นตะลึงให้ดู" นางก้าวลงจากเตียง สัมผัสแรกคือพื้นไม้เย็นเฉียบ หลินฟางเดินสำรวจรอบบ้านพักที่ทรุดโทรม หน้าต่างผุพังจนลมโชกเข้ามาได้ ด้านหลังบ้านคือพื้นที่ดินลูกรังแห้งแล้งขนาดสองไร่เต็มไปด้วยหญ้ารกสูงท่วมหัวและเศษซากปรักหักพัง บรรยากาศดูราวกับแดนสนธยาที่ไร้ซึ่งผู้คนเหลียวแล แต่สำหรับสายตาของวิศวกรเกษตรผู้เชี่ยวชาญ ที่นี่ไม่ใช่ดินแดนรกร้างไร้ค่า แต่มันคือผืนผ้าใบชั้นดีที่รอการตวัดพู่กันวาดลวดลาย หลินฟางหยิบจอบเก่าขึ้นมาลองทดสอบน้ำหนัก มันขึ้นสนิมเขรอะและด้ามจับโยกเยก ทว่าในจังหวะนั้นเอง ปลายศศิธรที่หน้าอกเปล่งแสงเรืองรองจางๆ พริบตาเดียว จอบเก่าคร่ำคร่าในมือก็ถูกแทนที่ด้วย "จอบไทเทเนียมผสมอัลลอยน้ำหนักเบา" จากมิติลับโดยสมบูรณ์ ตัวด้ามจับกระชับมือ น้ำหนักเบาแต่ทรงพลัง สามารถขุดเจาะลงไปในดินแข็งราวกับหั่นเต้าหู้ นางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ กำลังจะก้าวเท้าออกไปเริ่มลงมือพลิกฟื้นผืนดินครั้งใหญ่ ทว่าพลันนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าพงหญ้าแห้งดังกรอบแกรบจากด้านนอกรั้วบ้านก็ดึงความสนใจของนางไว้ หลินฟางชะงักฝีเท้า หันไปมองตามเสียงด้วยความระแวดระวัง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปรอะเปื้อนฝุ่นดินและหยาดเหงื่อกำลังยืนนิ่งอยู่ที่ประตูรั้ว ร่างนั้นกำยำและเต็มไปด้วยกลิ่นอายความดุดันสนามรบ ใบหน้าคมคายมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้ว แววตานิ่งสนิทคู่นั้นจ้องมองมาที่นางราวกับสัตว์ป่าหวงถิ่น แต่วินาทีต่อมา แววตาดุดันนั้นกลับเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึกอย่างรวดเร็ว เมื่อริมฝีปากหนาเอ่ยเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า "ฟางฟาง... พี่กลับมาแล้ว" *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดประตูสู่แปลงผักแห่งความสุขและคราบน้ำตาของญาติผู้เอาเปรียบไปพร้อมกันนะครับ! - ใบชาหอมหมื่นลี้