ค่ำคืนแห่งการรัฐประหาร

กลิ่นคาวเลือดเจือจางในสายลมหนาวเหน็บยามรัตติกาล ช่างเป็นกลิ่นที่เซวียนหลิงอวี่คุ้นเคยยิ่งกว่ากลิ่นหมึกชั้นดีบนโต๊ะทรงพระอักษร ปลายพู่กันขนกระต่ายป่าในมือของนางหยุดชะงักลงกลางอากาศ หยดหมึกสีดำสนิทหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนกระดาษสาเนื้อดี ดังก้องกังวานในความเงียบสงัดราวกับเสียงคำรามของอสุนีบาต ตำหนักชิงหลันในยามนี้หาใช่สถานที่พำนักอันสงบงามของพระชายาอีกต่อไป หากแต่กลายเป็นสนามรบไร้เสียงที่เดิมพันด้วยลมหายใจของคนครึ่งค่อนวังหลวง "ใต้เท้าเซวียน ทางด้านทิศประจิมถูกตีแตกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงรายงานจากองครักษ์เงาที่สวมชุดเกราะโลหะชุ่มโชกไปด้วยโลหิตดังขึ้น พร้อมกับร่างที่ทรุดฮวบลงแทบเท้า นางไม่ได้แม้แต่จะกะพริบตา ดวงเนตรคู่คมกวาดมองม้วนฎีกาลับในมืออย่างไม่รีบร้อน อาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายดอกโบตั๋นดิ้นทองของนางพลิ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดินอันมั่นคง ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้เสียงกรีดร้องและเสียงเหล็กกระทบกันจะดังเล็ดลอดเข้ามาจากนอกหน้าต่างบานแกะสลัก "หลี่กุ้ยเฟยทรงมีรับสั่งให้ปลิดชีพบัณฑิตเซวียนเสีย หากนางยังดื้อดึงที่จะเก็บรักษาบัญชีลับฉบับนั้น!" เสียงตวาดก้องพร้อมกับเงาร่างของทหารองครักษ์นับสิบชีวิตที่พังประตูห้องทรงอักษรเข้ามาในคราเดียว คมดาบวาววับสะท้อนกับแสงคบเพลิงสาดส่องเข้ามาจนแสบตา ทว่าเซวียนหลิงอวี่กลับเพียงแย้มสร้อยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสติปัญญาอันล้ำลึกที่มักทำให้บุรุษผู้ยิ่งใหญ่ต้องพ่ายแพ้มานักต่อนัก "พวกท่านคิดว่าบัญชีลับฉบับนั้นอยู่ที่ใดเล่า?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนผู้บุกรุกชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยกวาดมองคมดาบที่จ่อตรงมายังลำคอระหง นางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างใจเย็น แผ่นหลังชนเข้ากับชั้นตำราโบราณ ในขณะที่สมองคำนวณหมากทุกตาอย่างแม่นยำดั่งเซียนหมากรุก หลี่กุ้ยเฟยคิดว่าตนเองเป็นผู้กุมชัยชนะในเกมการเมืองเรือนหลังนี้ แต่ความจริงแล้ว... สตรีผู้นั้นเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เดินเข้าสู่ค่ายกลที่นางกับเยี่ยอ๋องร่วมกันวางไว้ต่างหาก "ส่งมอบมันมาเสีย! อย่าหาว่าพวกเราไร้ไมตรี!" หัวหน้ามือสังหารแผדเสียงคำราม เงื้อดาบหมายจะปลิดชีพสตรีตรงหน้า ทว่า ในวินาทีที่คมดาบกำลังจะพุ่งเข้าหาเป้าหมาย ประตูตำหนักด้านหลังกลับถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาล! ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะศึกสีดำสนิท ปราศจากหมวกคลุมศีรษะ เผยให้เห็นเส้นผมสีดำสนิทที่ปลิวไสวตามแรงลม ใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหยกขาวเย็นชาไร้ความรู้สึก ทว่าดวงเนตรพญาอินทรีกลับลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล จ้าวเฟยหรง หรือ เยี่ยอ๋อง ผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายสังหารที่หนาแน่นจนทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ เขามิได้พกพาอาวุธอื่นใดนอกจากกระบี่ประจำกายที่หยดหยาดโลหิตสดๆ ลงสู่พื้นหินทีละหยด... ทีละหยด... "ใครบังอาจแตะต้องนาง... จงก้าวออกมารับความตายเสีย!" เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วตำหนักชิงหลัน เพียงพริบตาเดียว ร่างของทหารองครักษ์ผู้บุกรุกก็ล้มฟุบลงทีละคนอย่างไร้ทางสู้ ความรวดเร็วและเด็ดขาดของเยี่ยอ๋องทำให้เลือดสาดกระเซ็นย้อมผนังห้องสีขาวนวลจนกลายเป็นสีชาดอันน่าสะพรึงกลัว เซวียนหลิงอวี่มองภาพบุรุษผู้เป็นดั่งดวงใจที่กำลังก้าวเข้ามาหาตนด้วยฝีก้าวหนักแน่น หัวใจที่เคยเยือกเย็นและแข็งกระด้างดั่งหินผา กลับไหววูบด้วยความรู้สึกอุ่นวาบ ทว่านางยังคงรักษาท่าทีสง่างาม ไม่ยอมเสียทีแม้แต่ปลายนิ้ว จ้าวเฟยหรงยื่นมือหนาออกไปโอบประคองเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม ราวกับนางเป็นสิ่งล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางมหันตภัยนองเลือดนี้ ปลายกระบี่ในมือข้างหนึ่งยังคงชี้ตรงไปยังหัวหน้ามือสังหารที่เหลือรอดเป็นคนสุดท้าย "ท่านอ๋อง... พระองค์มาช้าไปก้าวหนึ่งนะฃคะ" นางกระซิบชิดริมอกแกร่ง แววตาพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่เข้าขา "ช้าที่ใดกัน ข้าเพียงแต่รอให้เจ้าตลบหลังพวกมันให้จนมุมต่างหาก เล่ห์เหลี่ยมของชายาข้า ไฉนเลยข้าจะไม่รู้" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ใช้กับนางผู้เดียว ก่อนจะหันไปตวัดสายตาคมกริบใส่หัวหน้ามือสังหารที่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เพล้ง! เสียงถ้วยชาหยกขาวที่ถูกปัดตกลงบนพื้นแตกละเอียดกระจาย พร้อมกับร่างของขันทีเฒ่าคนสนิทของหลี่กุ้ยเฟยที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ในมือของขันทีผู้นั้นถือราชโองการลับฉบับสุดท้ายที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากตำหนักใน "ท่านอ๋อง... พระชายา... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีผู้นั้นคุกเข่าตัวสั่นงันท่ามกลางกองเลือด "หลี่กุ้ยเฟยทรง... ทรงดื่มยาพิษปลิดชีพตนเองไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ก่อนสิ้นใจ พระนางทิ้งตราประทับหยกประจำตัวไว้พร้อมกับพระราชดำรัสสุดท้ายว่า... 'ความลับเรื่องคลังเสบียงหลวง จะต้องฝังกลบไปพร้อมกับข้าผู้เดียว!'" เซวียนหลิงอวี่ชะงัก รอยยิ้มบนมุมปากเลือนหายไปในพริบตา นางผละออกจากอ้อมกอดของเยี่ยอ๋องอย่างรวดเร็ว ก้าวเข้าไปคว้าตราประทับหยกที่เปื้อนคราบโลหิตขึ้นมาพิจารณา หลี่กุ้ยเฟยยอมตายเพื่อตัดตอน! หากความลับเรื่องคลังเสบียงสูญหายไปพร้อมกับพระนาง เช่นนั้นหลักฐานที่จะมัดตัวขุนนางกังฉินกลุ่มใหญ่ในราชสำนักก็จะขาดหายไปครึ่งหนึ่ง เกมการเมืองนัดนี้... หลี่กุ้ยเฟยไม่ได้พ่ายแพ้ แต่เลือกที่จะทำลายกระดานทิ้ง! ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด จ้าวเฟยหรงกลับมิได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย นิ้วเรียวยาวหยิบม้วนกระดาษอีกฉบับที่ซ่อนอยู่อุดมการณ์ด้านในสุดของราชโองการลับขึ้นมาคลี่ออก "เจ้าคิดว่าข้าปล่อยให้สตรีโง่เขลานั้นจัดการทุกอย่างตามอำเภอใจหรือ... หลิงอวี่ เจ้าดูนี่เสียก่อน" เซวียนหลิงอวี่ก้มลงมองตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้น ดวงเนตรเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยด้วยความตกตะลึงระคนทึ่งจัด นั่นมิใช่บันทึกของหลี่กุ้ยเฟย หากแต่เป็นรายชื่อลายมือชื่อของเหล่าเสนาบดีฝ่ายซ้ายและขวาที่ร่วมมือกันยักยอกเสบียง พร้อมตราประทับจริงที่เยี่ยอ๋องแอบสับเปลี่ยนไว้ตั้งแต่สามวันก่อน! "ท่าน... ท่านวางหมากซ้อนหมากไว้ตั้งแต่แรกแล้วสินะคะ" นางเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของเขา หัวใจเต้นระรัวด้วยความเร่าร้อนและลึกซึ้ง "เพื่อปกป้องเจ้าและบัลลังก์นี้ ข้าไม่เคยปล่อยให้สิ่งใดหลุดมือ" จ้าวเฟยหรงกระซิบชิดริมฝีปากนาง แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงมัวเมาในตัวสตรีตรงหน้า "ทว่า... ศึกในวังหลวงยังไม่จบลงง่ายๆ เช่นนี้..." ปัง! เสียงประตูพระราชวังชั้นนอกถูกพังทลายลงอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของกองกำลังปริมาณมหาศาลที่สวมชุดเกราะทองคำประดับตรามังกร ซึ่งเป็นกองกำลังส่วนพระองค์ขององค์รัชทายาทผู้หายสาบสูญไปนานปี! บุรุษผู้ก้าวเข้ามาในชุดคลุมมังกรสีทองอร่าม แววตาคมปลาบดุดันไม่แพ้เยี่ยอ๋อง ค่อยๆ ถอดหมวกเหล็กออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ถอดแบบมาจากองค์จักรพรรดิผู้ล่วงลับทุกประการ พร้อมกับกระบี่อาญาที่ชูขึ้นฟ้าอย่างองอาจ "ท่านอา... หลายปีที่ท่านกุมอำนาจแทนข้า ถึงเวลาที่ต้องคืนราชบัลลังก์ให้เจ้าของที่แท้จริงเสียที!" --------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเกมการเมืองอันเชือดเฉือนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!