สัญญาลับบนกองเพลิง

กลิ่นอายของกระดาษราคาแพงและกลิ่นบุหรี่ราคาแพงระยับคละคลุ้งจนน่าอึดอัด ทว่าสิ่งที่ทำให้แผ่นหลังของลลิลเย็นเฉียบจนแทบไร้ความรู้สึก ไม่ใช่บรรยากาศรอบตัวในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานคร หากแต่เป็นกระดาษแผ่นบางเบาตรงหน้า ที่มีอำนาจพอจะพลิกชีวิตของเธอกลับตาลปัตรได้ในชั่วพริบตา "สัญญามีผลผูกพันทันทีที่คุณจรดปากกา, คุณนาราภัทร" น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าเยียบเย็นราวกับสายน้ำใต้แผ่นน้ำแข็งถูกเอ่ยขึ้นจากชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ คาร์ลอส วราห์ ปลดกระดุมเสื้อสูทออกหนึ่งเม็ดอย่างไม่รีบร้อน นัยน์ตาสีเทาเข้มดุจพายุฝนกำลังจดจ้องมองเธอราวกับเหงือกฉลามที่กำลังต้อนปลาตัวน้อยเข้าสู่มุมอับ ปราศจากความปรานี มีเพียงความกระหายใคร่รู้ว่าเธอจะดิ้นรนได้สักแค่ไหน ลลิลเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว มือเรียวบางที่กำปากกาหมึกซึมราคาแพงสั่นเทาเล็กน้อย ความโกรธแค้นและความสิ้นหวังตีรวนอยู่ในอกจนจุกแน่น เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว หนี้สินก้อนโตที่บิดาผู้ล่วงลับทิ้งไว้ รวมถึงบ้านหลังสุดท้ายที่เป็นความทรงจำเดียวของมารดา กำลังจะถูกยึดครองในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า หากไร้ซึ่งปาฏิหาริย์... และปาฏิหาริย์ในคราบซาตานตนนี้ ก็กำลังยื่นข้อเสนอที่เธอปฏิเสธไม่ได้ "ฉันอยากรู้แน่ชัด... ว่าคำว่า 'ผู้ทรงสิทธิ์' ในข้อสาม หมายถึงอะไรกันแน่คะ?" ลลิลเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ความกลัวในแววตาถูกกลบเกลื่อนไว้ด้วยความแข็งกร้าวที่เธอยังพอมีหลงเหลืออยู่ คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและทรงเสน่ห์จนน่ากลัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นนิคโคตินจางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้ลมหายใจของเธติดขัด "หมายความว่า... ตลอดระยะเวลาสองปีนี้ คุณคือสมบัติของผม ลลิล" คาร์ลอสโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน "ไม่ว่าผมจะต้องการคุณในฐานะอะไร เวลาไหน หรือที่ไหน คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ... นั่นคือราคาของการปลดหนี้สิบล้านและธุรกิจที่กำลังล้มละลายของครอบครัวคุณ" หัวใจของหญิงสาวกระหน่ำรัวรากลองศึก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เอ่อคลอหน่วยดวงตาคู่สวย แต่มันไม่มีวันได้หยดลงมาให้ผู้ชายคนนี้เห็นเด็ดขาด เธอยอมเอาศักดิ์ศรีทั้งหมดเข้าแลก เพื่อให้แม่และน้องสาวยังมีหลังคาคุ้มหัว แต่มันช่างเป็นการแลกเปลี่ยนที่โหดร้ายเหลือเกิน "คุณมันปีศาจ..." เธอพึมพำลอดไรฟัน "ผมเตือนคุณแล้วว่าอย่าเข้ามาพัวพันกับโลกของผมเอง..." คาร์ลอสยื่นมือหนามาแตะปลายคางคางมนของเธอ บังคับให้เธอยิ่งต้องเงยหน้าสบตาเขา สัมผัสนั้นร้อนผ่าวราวกับเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ "แต่เมื่อคุณก้าวเข้ามาในกองเพลิงนี้ด้วยความสมัครใจ... ก็จمنيเตรียมตัวที่จะถูกเผาไหม้จนไม่เหลือซากก็แล้วกัน" นิ้วเรียวของเขาเลื่อนลงมาแตะที่หลังมือของเธอ ประคองทับลงบนมือที่ถือปากกา แรงกดอันหนักหน่วงและอบอุ่นอย่างประหลาดทำให้ลลิลสะท้านเฮือก เธอหลับตาลงชั่วขณะ ปลดปล่อยหยดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรบผ่านพวงแก้ม ก่อนจะตัดสินใจกดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้น *แกร๊ก...* เสียงลากเส้นตวัดลงบนกระดาษ สัญญาปีศาจถูกลงนามด้วยหยาดเลือดและน้ำตาของเธอเอง ในวินาทีที่หมึกสีดำสนิทซึมลงสู่แผ่นกระดาษ ลลิลก็รู้ทันทีว่าอิสรภาพของเธอได้จบลงแล้ว และนรกบนดินกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงกระซิบนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ยินดีต้อนรับสู่อ้อมกอดของผม... ที่รัก" ทว่า ในจังหวะที่ร่างสูงผละออกไปพร้อมกับรอยยิ้มพึงพอใจบนมุมปาก ประตูบานใหญ่เบื้องหลังพวกเขากลับถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความตระหนก "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" บอดี้การ์ดหนุ่มละล่ำละลักรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "โกดังสินค้าหลักของเราที่ท่าเรือ... ถูกจุดไฟเผาจนวอดวายหมดแล้วครับ!" รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าของคาร์ลอสแข็งค้างในทันที นัยน์ตาสีเทาเข้มหันกลับมามองหน้าลลิลด้วยประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ประตูห้องเพนต์เฮาส์ก็ถูกเปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ—บุคคลผู้กุมความลับดำมืดในอดีตที่คาร์ลอสพยายามฝังกลบมาตลอดหลายปี ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่พันธะสเน่หาครั้งนี้ด้วยกันนะคะ