รอยร้าวในความสัมพันธ์

"เธอกำลังทำอะไรลงไป... ป้าอัมพร" เสียงของศิลาแหบพร่าแต่ทว่าเยือกเย็นราวกับมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบในห้องทำงานส่วนตัว ปากกระบอกปืน .38 ที่เคยอยู่ในมือของหญิงวัยกลางคนที่เธอเคารพรักเหมือนแม่บังเกิดเกล้า สั่นระริกตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ศิลาไม่ขยับหนี เธอเพียงแค่จ้องมองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาและรอยร้าวของคนที่เธอไว้ใจที่สุดในคฤหาสน์หลังนี้ "อย่าโทษฉันเลยศิลา... ทุกคนล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองปรารถนา" ป้าอัมพรกล่าวเสียงสั่น แต่แววตาที่เคยมองศิลาด้วยความเอ็นดูบัดนี้กลับกลายเป็นความหวาดกลัวที่ถูกฉาบด้วยความมุ่งร้าย ศิลาไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด เธอเพียงแค่ขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนถูกควักหัวใจออกมาวางบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวนี้ ศิลาขยับตัวเข้าหาปากกระบอกปืนช้าๆ อย่างไร้ความเกรงกลัว ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกมา นลินที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ห่างออกไป เริ่มขบกรามจนเห็นสันกรามชัดเจน เธอจ้องมองเหตุการณ์นี้ด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งสูงขึ้นเป็นลำดับ ก่อนหน้านี้ศิลาเคยเป็นเพียงหมากที่เธอวางไว้ในกำมือ เป็นหญิงสาวผู้โศกเศร้าที่พร้อมจะพังทลายเพียงแค่เธอกระซิบคำลวงหวานๆ ใส่หู แต่ทว่าในวันนี้ ศิลาคนนี้กลับเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แววตาของศิลาไม่มีความหวาดหวั่น มีเพียงความว่างเปล่าที่นลินอ่านไม่ออก "พอได้แล้ว ป้าอัมพร" นลินเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความเยือกเย็นไว้ "เอาปืนลงเดี๋ยวนี้... นี่ไม่ใช่แผนที่ฉันวางไว้" ศิลาหันไปมองนลิน ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย ทว่าแววตาที่จ้องมองศัตรูหัวใจนั้นคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีด "แผนของเธอเหรอคะนลิน? น่าขำนะที่คนอย่างเธอคิดว่าจะคุมหมากที่รู้ทันเกมตั้งแต่วันแรกได้" "แกหมายความว่ายังไง!" นลินก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาใกล้ ความอดทนที่เคยมีเริ่มขาดสะบั้น การควบคุมศิลาไม่ได้ดั่งใจกลายเป็นเหมือนหนามยอกใจที่ฝังลึก นลินจิกสายตามองศิลาอย่างคาดคั้น "แกมันก็แค่ผู้หญิงขี้แพ้ที่รอดตายมาได้เพราะโชคช่วย อย่าคิดว่าความฉลาดที่แกพยายามสร้างภาพขึ้นมาจะทำให้แกเหนือกว่าฉันได้" ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูวังเวงและเยือกเย็น "โชคช่วยเหรอคะ? นลิน... คนที่ตายไปเมื่อชาติที่แล้วกับคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ มันต่างกันที่ว่าคนหลังนี่แหละที่จะเป็นคนฝังคุณทั้งเป็น" "หุบปาก!" นลินตวาดลั่น เธอคว้าแจกันใบหรูบนโต๊ะข้างๆ เขวี้ยงใส่ผนังจนแตกกระจาย เสียงเศษกระเบื้องกระทบพื้นดังสนั่นไปทั่วห้อง นลินหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธจัดที่ถูกศิลาต้อนให้จนมุมด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ เธอเริ่มรู้ตัวแล้วว่าการเล่นเกมจิตวิทยากับศิลาในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนก่อน เธอไม่สามารถทำลายความมั่นใจของศิลาได้ด้วยการปั่นหัวเหมือนในอดีตอีกแล้ว ศิลาหันกลับมาหาป้าอัมพรที่ตอนนี้ลดปืนลงด้วยอาการมือไม้สั่น ศิลาเดินเข้าไปใกล้จนปลายปืนแตะที่หน้าอกของเธอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของทุกคน "ป้าอัมพรคะ... ถ้าป้าเลือกที่จะลั่นไก ป้าต้องแน่ใจนะคะว่ากระสุนนัดนั้นจะฆ่าศิลาได้จริงๆ เพราะถ้าศิลาไม่ตาย... ชีวิตที่เหลืออยู่ของป้าหลังจากนี้ จะไม่ใช่ชีวิตที่น่าอภิรมย์อย่างที่นลินสัญญาไว้หรอกนะคะ" เมฆที่ยืนเฝ้าหน้าประตูมาตลอด ขยับตัวเข้ามาเงียบๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาบังแสงไฟจนเกิดเป็นเงาทะมึนทาบทับร่างของนลิน มือของเขาแตะอยู่ที่ข้างเอวพร้อมจะจัดการกับทุกอย่างที่เข้ามาคุกคามเจ้านายสาว ความกดดันในห้องพุ่งถึงขีดสุดจนอากาศดูเหมือนจะเบาบางลง นลินมองภาพตรงหน้าด้วยความเดือดดาลที่ปะทุขึ้นมาถึงขีดสุด เธอไม่เคยรู้สึกพ่ายแพ้เท่านี้มาก่อน ความรู้สึกสูญเสียการควบคุมทำให้นลินแทบจะเสียสติ เธอหันไปมองป้าอัมพรที่ตอนนี้ดูเหมือนจะสติแตกไปแล้วอย่างชัดเจน "ทำไมแกถึงไม่กลัว!" นลินตะคอกถามขณะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อศิลา "แกควรจะร้องขอชีวิต แกควรจะก้มกราบฉัน! ทำไมสายตาแกถึงได้มองฉันเหมือนมองเศษขยะแบบนี้!" ศิลาไม่ได้ขัดขืน เธอเพียงแต่เอียงคอเล็กน้อย ปล่อยให้ร่างของนลินที่กำลังคลุ้มคลั่งรุกรานเธอ ดวงตาคู่นั้นยังคงนิ่งสงบดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว "เพราะคนที่ควรจะร้องขอชีวิต... คือคุณไม่ใช่เหรอคะนลิน" ศิลาขยับมือขึ้นช้าๆ แล้วค่อยๆ ปัดมือของนลินออกอย่างเบามือ แต่มั่นคงราวกับประกาศิต ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูของนลินด้วยถ้อยคำที่ทำให้ใบหน้าของนลินถอดสีจนขาวเผือดในทันที "เพราะสิ่งที่รวิศกำลังทำอยู่ตอนนี้... ไม่ใช่การร่วมมือกับคุณอย่างที่คุณคิดหรอกนะคะ" นลินชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนกที่แฝงมากับความไม่เชื่อมั่น ศิลาถอยออกมาหนึ่งก้าวพร้อมรอยยิ้มที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน เป็นรอยยิ้มที่ซ่อนความลับอันตรายที่สั่นคลอนหัวใจของนลินจนแหลกสลาย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นอย่างมั่นคงและเด็ดขาด ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกกว้าง... ผู้ชายที่นลินมั่นใจที่สุดว่ากำลังคุมเกมอยู่ข้างนอกนั่น ร่างสูงของรวิศก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉยทว่าในมือของเขากลับถือแฟ้มเอกสารชุดหนึ่งที่นลินไม่เคยเห็นมาก่อน เขามองหน้านลินด้วยสายตาที่เย็นชาเสียจนนลินรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง "นลิน... ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อย" รวิศเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและไร้อารมณ์ ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกลางห้องต่อหน้านลินและศิลา ศิลาแค่นยิ้มบางๆ แล้วหันกลับมามองนลินที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป "ดูเหมือนว่า... หมากที่นลินมั่นใจที่สุด กำลังจะรุกฆาตคุณเองแล้วนะคะ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับศิลาในเกมแค้นครั้งนี้นะคะ!