กับดักความโลภ

“ตัวเลขพวกนี้... มันดูสวยงามเกินกว่าจะเป็นความจริงนะคะ คุณรวิศ” ศิลานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีเข้ม ในห้องประชุมที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน เธอผลักแฟ้มเอกสารไปตรงหน้าชายหนุ่มผู้มีแววตาหื่นกระหายอำนาจ รอยยิ้มบางเบาที่แต้มอยู่บนริมฝีปากของเธอมันช่างดูไร้พิษสง หากแต่ในดวงตานั้นกลับว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่รอวันกลืนกินทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า รวิศกวาดสายตามองตัวเลขกำไรในโครงการ ‘อสังหาฯ เขตเศรษฐกิจพิเศษ’ ที่ศิลาเพิ่ง ‘เผลอทำหลุด’ ออกมา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนเห็นกล้ามเนื้อช่วงอกขยับภายใต้สูทราคาแพง ความโลภที่ปิดไม่มิดฉายชัดอยู่ในแววตาของเขา เหมือนหมาป่าที่เห็นเนื้อสดชิ้นใหญ่หล่นลงมาตรงหน้าโดยไม่ต้องออกแรงล่า “สวยงาม... มันคือโอกาสทองเลยต่างหากศิลา” รวิศหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าด้วยความตื่นเต้น “ถ้าเราลงเงินทุนก้อนสุดท้ายในโปรเจกต์นี้ก่อนที่ใครจะรู้ตัว อีกหกเดือนข้างหน้า... ตระกูลของคุณจะไม่ใช่แค่เจ้าของบริษัท แต่จะเป็นเจ้าของครึ่งหนึ่งของประเทศนี้เลยนะ” “แต่นลินเคยเตือนฉันว่าอย่าประมาท” ศิลาแสร้งทำเป็นลังเล เธอหลุบตาลงต่ำ แสร้งทำเป็นกังวลเพื่อเพิ่มรสชาติให้แผนการ “เธอสั่งให้ฉันตรวจสอบที่ดินผืนนี้ให้ละเอียดกว่าเดิม... ถ้าเกิดว่านี่เป็นแค่ตัวเลขในกระดาษล่ะคะ?” รวิศวางมือลงบนโต๊ะ โน้มตัวเข้ามาใกล้จนศิลาได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่เธอมักจะเกลียดชังในชาติภพก่อน “นลินน่ะเหรอ? เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาดก็จริง แต่บางครั้งก็ขี้ขลาดเกินไป ศิลา... ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ต้องกล้าได้กล้าเสีย คุณอยากจะอยู่อย่างหนูในรู หรืออยากจะยืนผงาดอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร?” ศิลาเงยหน้าขึ้น สบตาเขานิ่ง เนิ่นนานพอที่จะทำให้รวิศรู้สึกประหม่าอยู่ลึกๆ “ถ้าคุณพูดขนาดนี้... ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธค่ะ เมฆ เตรียมเอกสารสัญญาโอนหุ้นเพิ่มทุนไว้ให้คุณรวิศด้วยนะ” เมฆที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นอยู่มุมห้องขยับตัวก้าวออกมา เขาหยิบเอกสารชุดหนึ่งวางลงบนโต๊ะด้วยท่าทางเรียบเฉย แววตาของบอดี้การ์ดหนุ่มไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ทว่าในใจของเขากลับกำลังนับถอยหลังสู่จุดจบของชายที่อยู่ตรงหน้า รวิศไม่รอช้า เขาคว้าปากกาหรูจากกระเป๋าเสื้อ เซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็วด้วยความมั่นใจ ราวกับกำลังเซ็นเช็คสั่งจ่ายรางวัลให้ตัวเองโดยไม่รู้เลยว่านั่นคือลายเซ็นที่กำลังจะทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างมาทั้งชีวิต “เรียบร้อยแล้ว” รวิศโยนปากกาทิ้งลงบนโต๊ะด้วยความพึงพอใจ “เงินทุนก้อนแรกจะถูกโอนเข้าบัญชีโครงการภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ หวังว่าโปรเจกต์นี้จะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ ศิลา” “ไม่ผิดหวังแน่นอนค่ะ” ศิลาตอบกลับ เสียงของเธอนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบ “เพราะนี่เป็นโปรเจกต์ที่ฉันตั้งใจสร้างมา... เพื่อคุณโดยเฉพาะเลยนะคะ” เมื่อรวิศเดินออกจากห้องประชุมไปพร้อมกับความฮึกเหิม เมฆก็ก้าวเข้ามาใกล้ศิลา “คุณศิลาครับ... เอ้ย! คะ... ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ รวิศโอนเงินเข้าบัญชีบริษัทเชลล์ที่เราเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ” “ขอบคุณที่แก้คำให้ฉันนะเมฆ” ศิลาขยับรอยยิ้มที่มุมปาก “รวิศมันกำลังจะขายวิญญาณให้ปีศาจโดยที่มันไม่รู้ตัวเลยว่าคนถือบัญชีเงินนั้นคือใคร... เตรียมตัวให้พร้อม คืนนี้เราจะเริ่มขั้นตอนต่อไป” ขณะที่ศิลากำลังจะก้าวออกจากห้อง เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นสายจากนลิน “ศิลา... ฉันได้ยินมาว่าคุณกำลังจะลงโปรเจกต์ใหญ่กับรวิศเหรอ? ทำไมถึงไม่ปรึกษาฉันก่อน?” เสียงของนลินในสายนั้นฟังดูนุ่มนวล แต่แฝงด้วยความกดดันที่ศิลารู้ดีว่ามันคืออะไร ศิลายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย “พอดีมันเป็นเรื่องด่วนน่ะค่ะนลิน... ว่าแต่ คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ? ในเมื่อเรื่องนี้เพิ่งตัดสินใจกันเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว” ความเงียบเข้าปกคลุมสายฝั่งนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่นลินจะหัวเราะเบาๆ เป็นจังหวะที่ฟังแล้วชวนให้ขนลุก “ก็เพราะฉันคอยดูแลคุณอยู่เสมอไงคะ ศิลา... อ้อ แล้วอีกอย่างนะ พอดีฉันเพิ่งได้รับข้อมูลมาว่า ที่ดินผืนที่คุณกำลังจะลงทุนน่ะ... จริงๆ แล้วมันถูกรัฐบาลสั่งอายัดมานานสามปีแล้วนะ” มือของศิลาที่ถือโทรศัพท์อยู่หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะความผิดปกติบางอย่างที่เธอกำลังสัมผัสได้ เธอหันไปมองเมฆที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ซึ่งในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน ไม่ใช่รวิศ... และไม่ใช่ใครที่เธอคาดคิด ชายในชุดสูทสีเทาหม่นเดินเข้ามาพร้อมกับหมายค้นในมือ เขาไม่ได้มองศิลา แต่เขามองไปที่เอกสารสัญญาที่รวิศเพิ่งเซ็นไปเมื่อครู่ “คุณศิลาครับ ผมจากหน่วยปราบปรามอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ คุณถูกกล่าวหาว่าร่วมมือกับคุณรวิศ ฉ้อโกงเงินลงทุนโครงการผี... นี่คือหมายจับครับ” รอยยิ้มของศิลาเลือนหายไป แทนที่ด้วยความสงสัยที่พุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด นลินไม่ได้แค่รู้เรื่องนี้... นลินเป็นคนวางแผนซ้อนแผนนี้เพื่อลากเธอเข้าคุกไปพร้อมกับรวิศตั้งแต่แรก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการหักเหลี่ยมเฉือนคมในครั้งนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ