จ้างวานเงา

“ถ้ามึงกล้าเอาหลักฐานทั้งหมดไปให้ตำรวจ ความฉิบหายที่จะเกิดขึ้นกับมึงเป็นสิ่งแรก... คือการที่มึงจะไม่ได้เห็นแสงตะวันอีกต่อไป” เสียงของรวิศสั่นพร่า แม้จะพยายามเค้นน้ำเสียงให้ดูดุดันเพียงใด แต่มือที่ถือโทรศัพท์ของเขากลับสั่นระริก นลินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแทบหยุดหายใจ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววใสซื่อบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตระหนก ทั้งคู่กำลังเผชิญหน้ากับ ‘ใครบางคน’ ที่เป็นจุดอ่อนที่สุดในแผนการที่ผ่านมา สายปลายทางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา เสียงนั้นเสียดแทงเข้าไปถึงกระดูกดำของคนทั้งสอง “รวิศ... นลิน... พวกคุณลืมไปแล้วหรือไงว่าใครเป็นคนสอนให้พวกคุณรู้จักการ ‘กำจัดจุดอ่อน’ ถ้าผมจะตาย ผมก็ต้องเห็นพวกคุณตายก่อนหน้าผมสักห้านาที เป็นไง? แฟร์พอไหม?” นลินคว้าโทรศัพท์ไปจากมือรวิศทันที “แกต้องการอะไร! เงิน? อำนาจ? บอกมา!” “ฉันต้องการ ‘ที่ยืน’ ในชีวิตที่เหลืออยู่ ซึ่งดูเหมือนว่าในโลกที่พวกคุณครองอำนาจอยู่ตอนนี้... มันไม่มีที่เหลือให้ฉันเลย” ปลายสายตอบกลับพร้อมเสียงตัดสายทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นอายของชัยชนะ บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตายที่ใกล้เข้ามา --- ในเวลาเดียวกัน ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร ณ บาร์ลับใต้ดินที่ไร้ชื่อ ศิลาในชุดสูทสีเทาเข้มขัดกับบรรยากาศเสื่อมโทรม เขานั่งจิบวิสกี้เงียบๆ สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจับจ้องไปที่ชายร่างกำยำที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านคิ้วขวา ‘เมฆ’ กำลังขัดแก้วเหล้าด้วยความชำนาญ แม้ภายนอกจะดูเหมือนพนักงานบาร์ธรรมดา แต่กล้ามเนื้อที่ตึงเกร็งแสดงให้เห็นว่าเขายังคงเตรียมพร้อมรับมือกับอันตรายได้ทุกเมื่อ ศิลาวางแก้วลงบนเคาน์เตอร์ เสียงกระทบของแก้วคริสตัลดังก้องท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูฝีมือการเช็ดแก้วของนายนะ เมฆ” เมฆชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้าม แววตาของเขาที่เคยว่างเปล่ากลับวูบไหวเมื่อพบกับดวงตาที่เขาจำได้ดีไม่เคยลืม “คุณศิลา... นายท่าน... ผมนึกว่า...” “นึกว่าฉันตายไปแล้วใช่ไหม?” ศิลาขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างหนักอึ้ง “พวกมันฝังฉันไว้ในหลุมที่พวกมันขุดเอง แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะอยากให้ฉันกลับมา ‘ถม’ หลุมนั้นคืนด้วยเลือดของพวกมัน” เมฆวางผ้าเช็ดแก้วลง เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ศิลาจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ “ถ้าคุณต้องการให้ผมทำอะไร แค่บอกมา ผมเป็นหนี้ชีวิตคุณตั้งแต่สามปีก่อน ไม่ว่าใครหน้าไหนที่มันหักหลังคุณ... หัวของมันต้องวางอยู่บนโต๊ะทำงานของคุณ” “รวิศกับนลินกำลังร้อนรน” ศิลาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เป็นภาพถ่ายลับของทั้งสองคนที่กำลังโต้เถียงกันอย่างหนัก “พวกมันกำลังถูกบีบโดยคนที่รู้ความลับเรื่องคืนนั้น... ฉันต้องการให้นายเข้าไป ‘จ้างวาน’ คนคนนั้นก่อนที่พวกมันจะฆ่าปิดปาก” เมฆมองรูปถ่ายนั้นด้วยสายตาเหยียดหยาม “ใครครับ?” ศิลาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเมฆ เสียงของเขาราวกับคำสั่งจากยมทูต “ทนายความส่วนตัวของรวิศ... คนที่ถือครองบัญชีลับทั้งหมดเอาไว้ ถ้าเราได้ตัวเขามา ไม่ใช่แค่เราจะชนะ แต่เราจะพังทุกอย่างที่พวกมันสร้างมาด้วยมือของตัวเอง” เมฆพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ผมจะจัดการให้เร็วที่สุด แต่นายครับ... การดึงผมกลับมา อาจหมายถึงความตายที่ตามติดคุณตลอดเวลา” ศิลายกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย “เมฆ... คนที่ตายไปแล้วอย่างฉัน จะกลัวความตายไปทำไมกัน?” --- ค่ำคืนผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ความตึงเครียดกลับพุ่งสูงขึ้นเป็นลำดับ รวิศและนลินตัดสินใจทุ่มกำลังคนทั้งหมดที่มีออกไล่ล่าทนายความคนสนิทที่กุมชะตาชีวิตของพวกเขาไว้ แต่ศิลาที่ก้าวล้ำหน้าไปหนึ่งก้าวเสมอ ได้ส่งเมฆไปดักรอที่จุดหมายปลายทางเรียบร้อยแล้ว ท่ามกลางความมืดมิดในโรงรถร้างเมฆยืนเฝ้ารอเป้าหมายอย่างใจเย็น ทันใดนั้น แสงไฟจากรถยนต์คันหรูสาดส่องเข้ามา ทนายความคนสนิทรีบลงจากรถด้วยความลนลาน เขาหยิบกระเป๋าเอกสารแน่น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “หยุดก่อน!” เมฆโผล่ออกมาจากเงามืดพร้อมกับปืนเก็บเสียงที่จ่อเล็งไปที่ขมับของอีกฝ่าย ทนายความทรุดตัวลงคุกเข่าทันที “อย่าฆ่าผม! ผมไม่ได้อยากทรยศพวกมัน! ผมแค่ต้องการรอด!” “ถ้าอยากรอด ก็แค่ทำตามที่เจ้านายใหม่ของผมสั่ง” เมฆพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ส่งบัญชีนั่นมา แล้วฉันจะพาแกไปพบคนที่สามารถรับประกันความปลอดภัยให้แกได้ตลอดชีวิต” แต่ในขณะที่ทนายความกำลังจะยื่นกระเป๋าให้ ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงเปรี้ยงจากปืนสไนเปอร์ที่ดังมาจากยอดตึกฝั่งตรงข้ามก็ทำให้เมฆต้องรีบผลักทนายคนนั้นให้หลบหลังรถ กระสุนนัดนั้นเฉียดไหล่เมฆไปเพียงนิ้วเดียว! ศิลาที่แอบสังเกตการณ์อยู่ในรถอีกคันขมวดคิ้วแน่น เขารีบสื่อสารผ่านวิทยุขนาดจิ๋ว “เมฆ! ถอนตัวเดี๋ยวนี้! มีคนดักอยู่!” แต่ดูเหมือนจะไม่ทันการเสียแล้ว ประตูโรงรถถูกพังเข้ามาโดยกลุ่มชายชุดดำนับสิบคนที่คุ้นตา... พวกมันคือหน่วยจู่โจมพิเศษของรวิศที่ตามรอยมาถึงที่นี่ ทนายความคนนั้นตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัว “มันรู้! มันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่!” เมฆหันมองศิลาที่ค่อยๆ ก้าวลงจากรถ ท่ามกลางวงล้อมของศัตรู ศิลาไม่ได้มีอาการตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เขากลับยืนกอดอก มองดูศัตรูที่กำลังรายล้อมเขาไว้ด้วยสายตาสมเพช “มาช้าไปหน่อยนะรวิศ” ศิลาพูดขึ้นขณะมองไปยังเงาสลัวในมุมมืดของโรงรถ ซึ่งร่างของเพื่อนรักที่ทรยศเขากำลังก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว รวิศก้าวออกมา เผยให้เห็นปืนในมือที่จ่อมาทางศิลา “มึงตายตั้งแต่วันนั้นแล้วศิลา... วันนี้กูจะทำเรื่องนี้ให้จบจริงๆ สักที” ศิลาแค่นหัวเราะ “งั้นเหรอ? นายแน่ใจนะว่าคนของนาย... ยังจงรักภักดีกับนายอยู่จริงๆ?” ทันใดนั้นเอง ชายชุดดำสองคนที่ยืนขนาบข้างรวิศกลับหันกระบอกปืนมาจ่อที่ขมับของรวิศเอง สร้างความตกตะลึงให้ทั้งนลินที่แอบดูอยู่และตัวรวิศเองอย่างที่สุด! “นายครับ... เงินโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว” หนึ่งในชายชุดดำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “และขอโทษด้วยนะครับรวิศ... เจ้านายคนใหม่ของพวกเรา จ่ายหนักกว่าคุณเยอะเลย” ศิลาก้าวเดินเข้าไปหารวิศที่หน้าซีดเผือด เขาหยิบปืนจากมือรวิศอย่างเชื่องช้า ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบข้างหูของเพื่อนเก่าที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความกลัว “เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ต่างหาก... และคนที่จะถูกลากลงหลุมน่ะ ไม่ใช่ฉัน แต่น่าจะเป็นนาย ที่จะต้องเห็นคนรักของนายค่อยๆ พังทลายไปพร้อมกับฉัน...” ศิลาผละออกมา พร้อมกับที่เมฆและพรรคพวกคนใหม่ควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ทั้งหมด แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามาในโรงรถอย่างใจเย็น เสียงตบมือเบาๆ ดังขึ้นดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันไปมอง ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวที่สวมชุดสีดำสนิทเดินออกมาจากความมืด เธอคือคนที่ศิลาไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้... นลินไม่ได้มาคนเดียว แต่เธอกำลังถือ ‘หลักฐานชิ้นสุดท้าย’ ที่จะทำลายศิลาให้ย่อยยับยิ่งกว่าเดิม! “เกมนี้มันไม่ได้มีแค่แผนของเธอคนเดียวนะศิลา” นลินยิ้มเหยียด “เพราะฉันก็เตรียมแผนตลบหลังเธอไว้ตั้งแต่ที่เธอเริ่มก้าวเข้ามาในเมืองนี้แล้ว... ดูสิ ว่าใครกำลังจะตายกันแน่?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับแผนการล้างแค้นของศิลาด้วยกันนะคะ!