นิทรรศการที่ไม่อยากรับ

“ถ้าคุณคิดจะเอาเศษเหล็กพวกนี้ไปตั้งโชว์ในฮอลล์จัดแสดงหลักของผม ผมแนะนำให้คุณเลิกทำอาชีพดีไซเนอร์แล้วไปเปิดร้านรับซื้อของเก่าดีกว่าครับ มันจะดูมีอนาคตกว่ากันเยอะ” เสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึกบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคีย์ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องประชุม มือที่กำลังถือม้วนพิมพ์เขียวแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขยับเล็กน้อย เขาไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงที่นั่งจิบกาแฟอยู่ตรงหัวโต๊ะทันที แต่เลือกที่จะทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทางยียวนที่สุดเท่าที่จะทำได้ “คำนิยามของคำว่า ‘ศิลปะ’ ในหัวคนหัวโบราณอย่างคุณมันก็คงมีแต่ของเก่าคร่ำครึกับอะไรที่ดูจับต้องไม่ได้สินะครับ คุณธันวา” คีย์กระแทกพิมพ์เขียวลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงาจนเกิดเสียงดังปัง “แต่งานชิ้นนี้คือความทันสมัย คืออัตลักษณ์ที่ตลาดกำลังโหยหา ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในตู้โชว์พิพิธภัณฑ์ไร้ฝุ่นของคุณ” ธันวาค่อยๆ วางถ้วยกาแฟลงช้าๆ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีเงินคู่นั้นกวาดมองคีย์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เหมือนกำลังประเมินราคาสินค้าที่เขาไม่มีวันหยิบลงตะกร้า “ความทันสมัยที่ไร้รสนิยมคือขยะที่สวยงามครับคุณคีย์” ธันวาขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย “งานนิทรรศการนี้คือหน้าตาของหอศิลป์ ถ้าคุณยังไม่เข้าใจคอนเซปต์ของความ ‘คลาสสิกที่ยั่งยืน’ ก็อย่าเสียเวลาเอาผลงานของคุณมาแปะให้เสียชื่อเสียงของที่นี่เลยครับ” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวด้วยความถือดี “ชื่อเสียง? หรือความกลัวที่คุณจะไม่สามารถคุมงานนี้ให้อยู่ในกรอบเน่าๆ ของคุณได้กันแน่ครับ? ผมถูกจ้างมาให้เปลี่ยนภาพลักษณ์ ไม่ได้มาเพื่อให้คุณเชิดหุ่นเชิดกระดาษที่ดูน่าเบื่อ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมกว้าง บรรยากาศกดดันจนอากาศดูเบาบางลง ธันวาไม่ใช่ประเภทที่จะตวาดกลับด้วยอารมณ์ เขายิ่งนิ่ง ยิ่งทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าหน้าผาชันที่ไร้ทางถอย “ผมไม่ชอบการเปลี่ยนแปลงที่ไร้ทิศทาง” ธันวาเอ่ยเสียงเย็น “และที่สำคัญ... ผมไม่ชอบร่วมงานกับคนที่ไม่รู้จักเคารพกติกาของพื้นที่ที่ตัวเองยืนอยู่” “กติกาเหรอครับ?” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเท้าขอบโต๊ะไว้แล้วโน้มตัวเข้าหาภัณฑารักษ์หนุ่มจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “กติกาของผมคือผลงานต้องออกมาดีที่สุด ไม่ใช่การเอาใจภัณฑารักษ์ปากจัดที่วันๆ เอาแต่ขัดขวางจินตนาการคนอื่น ถ้าคุณไม่ยอมรับความเสี่ยง ก็เตรียมตัวรับมือกับความล้มเหลวของงานนิทรรศการรอบนี้ไว้ได้เลย” คีย์กระชากพิมพ์เขียวของตัวเองขึ้นมาด้วยท่าทางหงุดหงิด ก่อนจะหันหลังเดินฉับๆ ออกจากห้องประชุม เขาไม่สนหรอกว่าธันวาจะทำหน้าอย่างไร หรือจะคิดด่าทอเขาในใจแค่ไหน ในหัวของเขาตอนนี้มีแต่ความรุ่มร้อนที่อยากจะพิสูจน์ให้คนเย็นชาอย่างธันวาเห็นว่า งานดีไซน์ของเขานี่แหละที่จะมาเขย่าบัลลังก์อันเงียบเหงาของภัณฑารักษ์คนนี้ให้พังทลายลง เขาเดินผ่านโถงทางเดินที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยสไตล์มินิมอล ทุกอย่างที่นี่ดูเนี้ยบจนน่าอึดอัด เหมือนกับตัวตนของธันวาไม่มีผิดเพี้ยน ยิ่งเห็นความเนี๊ยบ คีย์ยิ่งอยากจะเอาผลงานแนว 'Industrial Chaos' ของเขาไปตั้งขวางกลางห้องโถงใหญ่ ให้มันเป็นหนามตำใจอีกฝ่ายเล่น “เดี๋ยวครับ” เสียงเรียกสั้นๆ ดังมาจากด้านหลัง คีย์ชะงักฝีเท้าแต่ไม่ได้หันกลับไป “มีอะไรอีกครับ? จะมาเซ็นใบยกเลิกสัญญาหรือไง?” “ผมจะให้คุณลองทำแค่โซนเดียว... โซนระเบียงทิศตะวันออก” เสียงฝีเท้าของธันวาดังใกล้เข้ามา ก่อนจะหยุดลงตรงข้างหลังเขา “ถ้าผลงานมันออกมาไร้ค่าอย่างที่ผมคิดไว้ตั้งแต่วันแรก คุณก็เก็บของออกไปซะ แต่ถ้าคุณทำให้ผมเปลี่ยนใจได้... งานทั้งงานนี้ คุณจะเป็นคนตัดสินใจเองทั้งหมด” คีย์หันกลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้า “ท้าทายเหรอครับ? ได้... เตรียมตัวเสียใจกับคำพูดตัวเองได้เลย เพราะผมจะทำให้งานนี้เป็นงานสุดท้ายที่คุณจะได้รับอนุญาตให้ใช้ความเผด็จการของคุณตัดสินใคร” “งั้นก็เริ่มตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” ธันวาก้าวเข้ามาหาจนคีย์ต้องถอยหลังไปชนกับผนังเย็นเฉียบข้างทางเดิน มือหนาของภัณฑารักษ์ทาบลงบนผนังข้างศีรษะคีย์ กักตัวเขาไว้ในวงแขนอย่างรวดเร็วและหนักแน่น ลมหายใจของคีย์กระตุกวูบ ความมั่นใจที่เคยมีพลันสั่นคลอนด้วยสายตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรของธันวา จังหวะหัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธ กลับเริ่มเปลี่ยนไปเป็นความรู้สึกอื่นที่เขายังหาคำนิยามไม่ได้ “คุณจะทำอะไร...” เสียงของคีย์แผ่วลงเล็กน้อย ไม่ได้มีความเกรี้ยวกราดเหลืออยู่เหมือนเมื่อครู่ ธันวาไม่ตอบ แต่เขากลับก้มหน้าลงมาจนชิดใบหูของคีย์ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้สนและกลิ่นกระดาษเก่าจากตัวภัณฑารักษ์หนุ่มทำให้คีย์แทบหยุดหายใจ “ผมแค่จะเตือนว่า... อย่าใช้ ‘อารมณ์’ นำหน้างานมากเกินไป เพราะถ้าคุณพลาดแม้แต่นิดเดียว ผมจะไม่มีวันปรานีคุณแน่นอน คีย์” ในจังหวะที่หัวใจของคีย์กำลังเต้นผิดจังหวะเพราะสัมผัสที่ใกล้ชิดจนเกินควร ประตูห้องทำงานที่อยู่ติดกันก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างหญิงสาวในชุดเดรสสีหรู เธอคือทายาทเจ้าของหอศิลป์ที่ทุกคนต่างเกรงใจ เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพคนสองคนยืนในท่าทางก้ำกึ่ง “นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ? คุณธันวา... ทำไมถึงมาอยู่กับดีไซเนอร์คนใหม่ในมุมนี้ได้?” แบล็กสมิธในตำนานหวังว่าทุกท่านจะดื่มด่ำไปกับความเดือดของงานศิลปะและหัวใจที่กำลังจะสั่นคลอนนะครับ