คนบ้างานกับคนเรื่องเยอะ

“งานศิลปะชิ้นนี้มีไว้เพื่อสื่อสารกับจิตวิญญาณ ไม่ใช่ของประดับตกแต่งให้ห้องโถงดูแพงขึ้นด้วยราคาตลาดที่ปั่นกันจนเฟ้อครับ” เสียงทุ้มต่ำแต่กรีดลึกของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในหอศิลป์ส่วนบุคคลระดับ VVIP แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าของเขายังไม่ทันจางหายไปจากพื้นหินอ่อน แต่คำพูดนั้นกลับไปหยุดกึกอยู่ที่หลังของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบกริบที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่หน้าประติมากรรมชิ้นเอก ธันวาค่อยๆ หันกลับมา ช้าและสง่างามราวกับกำลังหมุนเฟืองนาฬิกาที่เที่ยงตรงที่สุดในโลก แว่นสายตากรอบเงินสะท้อนแสงไฟดวงจ้า แฝงแววตาดุจน้ำแข็งที่ถูกแช่ไว้ในตู้เซฟไม่มีผิด “คำนิยามของ ‘งานศิลปะที่ดี’ ในมุมมองของดีไซเนอร์ที่เพิ่งทำพอร์ตโฟลิโอมาได้ไม่กี่ปี มีความย้อนแย้งที่น่าสนใจดีนะครับ” ธันวาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นสำรวจคีย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประเมินค่า “คุณคีย์... ถ้าจำไม่ผิด คุณคือคนที่ทางสตูดิโอส่งมาเพื่อ ‘จัดวาง’ งานของผมสินะครับ” “ใช้คำว่า ‘จัดวาง’ ฟังดูเหมือนคุณมองงานของผมเป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในโชว์รูมนะครับ คุณธันวา” คีย์กระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขามีประกายพยศไม่ยอมใคร “ผมมาที่นี่เพื่อ ‘ดีไซน์’ ประสบการณ์การมองเห็น ไม่ใช่มาเพื่อแบกหามหรือจัดวางตามคำสั่งของภัณฑารักษ์ที่ยึดติดกับกฎระเบียบจนลืมดูว่าโลกศิลปะมันหมุนไปถึงไหนแล้ว” ธันวาก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้คีย์ได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เย็นเยียบเหมือนกลิ่นฝนแรกบนแผ่นหิน มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหล แต่ในขณะเดียวกันก็กดดันจนลมหายใจติดขัด “โลกศิลปะหมุนไปไกลก็จริงครับ แต่ถ้าหมุนจนละทิ้งรากฐานและสุนทรียศาสตร์ที่ควรจะเป็น มันก็แค่ความฉาบฉวยที่รอวันพังทลาย” ธันวาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังเดือดพล่านด้วยความมั่นใจ “ผมจ้างมืออาชีพมาทำงาน ไม่ได้จ้างศิลปินที่มีอีโก้สูงจนแยกไม่ออกระหว่าง ‘พื้นที่ส่วนตัว’ กับ ‘พิพิธภัณฑ์ระดับประเทศ’” คีย์หัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความเกรงใจ “อีโก้เหรอครับ? ผมเรียกว่าความเชื่อมั่นในผลงานมากกว่า ถ้าคุณอยากได้หุ่นยนต์ที่เดินตามคำสั่งเป๊ะๆ คุณควรไปจ้างระบบ AI มาคุมงาน ไม่ใช่ผม” บรรยากาศรอบข้างร้อนระอุขึ้นมาทันตา แม้เครื่องปรับอากาศจะทำงานที่อุณหภูมิ 22 องศาเซลเซียส แต่มันกลับไม่ได้ช่วยลดทอนความเดือดดาลในใจของทั้งคู่ลงเลย สายตาของคีย์ที่พุ่งชนกับความนิ่งงันของธันวามันช่างเป็นเคมีที่อันตรายและท้าทายในเวลาเดียวกัน ธันวาเม้มริมฝีปากบางเฉียบเล็กน้อย ก่อนจะเบี่ยงสายตาไปทางรูปปั้นที่ถูกจัดวางผิดตำแหน่งไปไม่กี่องศา “งั้นพิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ ว่างานที่ ‘ดีไซน์’ ด้วยอีโก้ของคุณ มันจะเปลี่ยนความว่างเปล่าตรงนี้ให้เป็นตำนานได้ยังไง ไม่ใช่แค่การจัดวางแบบสุ่มๆ ที่ใครก็ทำได้” คีย์เดินผ่านไหล่ของธันวาไปอย่างถือดี กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่มีเอกลักษณ์ของอีกฝ่ายทำให้ธันวาชะงักไปครู่หนึ่งโดยไม่ตั้งใจ เขาเห็นคีย์หยิบชิ้นงานชิ้นเล็กขึ้นมาปรับองศาเพียงนิด มือที่เรียวสวยดูมั่นคงและเต็มไปด้วยสมาธิที่หาได้ยากในคนอารมณ์ร้อนเช่นนี้ “การปรับองศาเพียง 5 องศา คือการเปลี่ยนมุมรับแสงของหัวใจคนมอง” คีย์พูดโดยไม่หันมามองธันวา “คุณมัวแต่สนใจกฎระเบียบจนลืมไปว่าศิลปะที่แท้จริงคือการเปิดเผยความลับที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความสมมาตร... เอาล่ะครับ ตอนนี้คุณลองมองใหม่สิว่ามันต่างจากเดิมแค่ไหน” ธันวาเดินไปหยุดข้างๆ คีย์ เงาของเขาทั้งสองทาบทับกันบนพื้นหินอ่อน ความใกล้ชิดในระยะที่ลมหายใจรดกันทำให้คีย์รู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงเชิดหน้าท้าทาย ทว่าในตอนที่ธันวากำลังจะเอ่ยปากแย้ง ประตูทางเข้าหอศิลป์ที่ควรจะปิดสนิทตามระบบรักษาความปลอดภัยก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดแบรนด์เนมจัดจ้านที่คีย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี “คุณคีย์คะ! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามาเสียเวลากับพวกภัณฑารักษ์หัวโบราณที่นี่!” เสียงแหลมสูงของลูกค้าขาใหญ่ที่คีย์กำลังร่วมงานด้วยดังทำลายความเงียบ ทันทีที่เธอเห็นธันวา แววตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นความขุ่นเคืองทันที “ธันวา... นายยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ? ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันไม่ต้องการดีไซเนอร์ที่นายเลือกให้!” ธันวาไม่แม้แต่จะหันไปมองแขกผู้มาใหม่ เขายังคงจ้องมองประติมากรรมชิ้นนั้น และที่สำคัญ... สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความหมายบางอย่างที่คีย์อ่านไม่ออกขณะที่เขากระซิบข้างหูคีย์ด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “ดูเหมือนว่างานของคุณ... จะกำลังถูกทดสอบด้วยความพังทลายของ ‘ลูกค้า’ ที่คุณเลือกคบนะครับ... คุณดีไซเนอร์ปากเก่ง” คีย์ตัวแข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงมือของธันวาที่แตะลงบนข้อศอกของเขาเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้เขาเผชิญหน้ากับความวุ่นวายที่กำลังถาโถมเข้ามา โดยที่คีย์ยังไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่า เขากำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่ภัณฑารักษ์หนุ่มวางไว้อย่างแนบเนียนตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอกัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเดือดและเข็มพิษของบทนี้ไปพร้อมกันนะครับ!