พิมพ์เขียวที่ไม่ตรงกัน

"โครงสร้างส่วนนี้ ถ้าคุณรื้อออกตามใจชอบ ตึกหลังนี้ไม่ต้องรอให้แผ่นดินไหวหรอกครับ แค่แรงกระแทกจากสิบลี่ผ่านหน้าไซด์งานสัปดาห์หน้า มันก็พร้อมจะถล่มลงมาทับหัวคนงานของคุณเป็นผุยผงแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นละอองของไซต์งานก่อสร้างเก่าแก่ ธันวา สถาปนิกหนุ่มมือทองผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและวาจาร้ายกาจ ยืนกอดอกมองแปลนกระดาษในมือด้วยสายตาคมกริบเหมือนใบมีดโกน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและหมวกนิรภัยสีขาวดูโดดเด่นท่ามกลางความโกลาหลของโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิม รินรดา ที่กำลังก้มหน้าตรวจสอบคานไม้สักโบราณ ชะงักกึก เธอค่อยๆ ยืดตัวขึ้นช้าๆ ปัดฝุ่นตามมือออกลวกๆ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเจ้าของคำพูดเชือดเฉือนนั้นอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายแห่งความท้าทาย "ถ้าคุณธันวาใช้สายตาที่กวาดมองด้วยอคติ มาลองพิจารณาคุณค่าทางประวัติศาสตร์ของคานไม้พวกนี้สักนิด คุณคงไม่พูดจาดูถูกหยามหยันวิชาชีพของคนอื่นแบบนี้หรอกนะคะ... อ้อ หรือว่าสมองส่วนการออกแบบของคุณมันถูกจำกัดอยู่แค่ตึกคอนกรีตบล็อกสี่เหลี่ยมไร้จิตวิญญาณ ถึงได้มองไม่ออกว่าความงามดั้งเดิมเขารักษาไว้กันยังไง" รินรดาย้อนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่วาจาคมกริบไม่แพ้กัน เธอก้าวเข้าไปประชิดอีกฝ่ายทีละน้อยโดยไม่ยอมถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว ความสูงของเธอที่ไล่เลี่ยกันบวกกับส้นรองเท้าผ้าใบ ทำให้เธอสามารถสบตาเขาตรงๆ ได้อย่างเต็มภาคภูมิ ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อพบว่า "นักอนุรักษ์หัวรั้น" คนนี้ไม่ได้ยอมก้มหัวให้เขาเหมือนผู้รับเหมาคนก่อนๆ ที่มักจะตัวลีบทุกครั้งที่เขาเปิดปากวิจารณ์งาน "ความงามทางประวัติศาสตร์กินไม่ได้หรอกครับคุณรินรดา ถ้าตึกนี้ทรุดตัวลงมาทับคนตาย คุกต่างหากล่ะครับที่จะอ้าแขนรับคุณ หรือว่าคุณอยากจะไปนั่งออกแบบงานปูนปั้นในเรือนจำแทนที่จะมาเถียงผมตรงนี้" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาหาเล็กน้อย จงใจใช้ความสูงกดดัน กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นไอแดดและบุคลิกที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจแผ่ซ่านจนน่าหมั่นไส้ "สถาปนิกปากจัดอย่างคุณนี่ คงไม่เคยมีความทรงจำกับอะไรนอกจากตัวเลขผลกำไรสินะคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นโต้ตอบอย่างไม่ยอมแพ้ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียวจนเกือบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่กรุ่นด้วยความหงุดหงิดของอีกฝ่าย บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตวิ่งพล่าน ไซด์งานที่เคยอึกทึกราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียงลงฉับพลัน เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามด้วยความกรุ่นโกรธ—หรืออาจจะเป็นความรู้สึกอื่นที่ทั้งคู่ยังไม่อยากยอมรับ ธันวาชะงักไปชั่ววินาที สายตาคมกริบเผลอเลื่อนลงมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ก่อนจะรีบดึงสติตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงจางๆ ด้วยความเคืองที่ถูกจับไต๋ได้ จึงรีบเคลือบความหวั่นไหวทั้งหมดไว้ใต้หน้ากากความเยдяชาตามเดิม "ผมให้เวลาคุณถึงเย็นนี้ ในการปรับแก้แปลนส่วนโครงสร้างรับน้ำหนักใหม่ ถ้ายังดึงดันจะเก็บไม้ผุๆ พวกนี้ไว้ล่ะก็... ผมจะเซ็นยกเลิกโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเอง แล้วเตรียมตัวรับหมายศาลจากบริษัทผมได้เลยครับ" ธันวากระแทกม้วนแปลนกระดาษใส่อกเธอดัง *ปึก* ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วก้าวเดินจ้ำอ้าวออกจากโซนนั้นทันที ทิ้งให้รินรดายืนกำมือแน่นด้วยความโมโหจนตัวสั่น "คนบ้าอะไร ปากคෝเราะร้ายเป็นบ้า!" รินรดาพึมพำอย่างหัวเสีย พลางใช้เท้าเตะเศษอิฐแถวนั้นระบายอารมณ์ "ผมได้ยินนะครับ..." เสียงทุ้มตวัดกลับมาตามลมจากระยะไกลโดยที่ชายหนุ่มไม่ได้หันกลับมามอง ทำให้รินรดาต้องเม้มปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ทวีคูณ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ธันวาเดินพ้นเสาปูนต้นใหญ่เพื่อจะออกจากตัวอาคาร ร่างสูงก็ต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน เมื่อบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะโผล่มาในเวลานี้ ก้าวเข้ามาขวางทางพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่เคลือบยาพิษ "ไงครับ สถาปนิกคนเก่ง... ดูท่าทางโปรเจกต์นี้คงไม่ง่ายอย่างที่คุยไว้สินะครับ คุณธันวา" เสียงทุ้มกังวานของ **ภีม** นักลงทุนอสังหาริมทรัพย์คู่ปรับตัวฉกาจดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายในสูทเนี๊ยบที่ก้าวเข้ามาในไซต์งานเก่าคร่ำคร่าแห่งนี้ด้วยท่าทีคุกคาม และนั่นทำให้ธันวาต้องหรี่ตาลงอย่างระแวดระวังทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความสัมพันธ์อันดุเดือดนี้ไปกับผมนะครับ