เด็กดีกับลางสังหรณ์แรก

กลิ่นอับของความชื้นและคราบเหงื่อเก่าเก็บในห้องซ้อมใต้ดินไม่ใช่สิ่งที่รณกรกังวล มากไปกว่าเข็มวินาทีบนนาฬิกาดิจิทัลที่กำลังกระพริบเตือนว่าเวลาเที่ยงคืนตรงได้มาถึงแล้ว นิ้วเรียวยาวที่ผ่านการฝึกซ้อมเต้นมาอย่างหนักหน่วงจนปลายนิ้วด้าน ยังคงขยับจัดระเบียบกระดุมเสื้อเชิร์ตสีขาวตัวโคร่งให้เข้าที่อย่างเป็นระเบียบตามวินัยอันเคร่งครัดที่ยึดถือ ในฐานะเด็กฝึกหัดปีสุดท้ายที่เหลือเวลาพิสูจน์ตัวเองอีกเพียงน้อยนิด ความผิดพลาดแม้แต่น้อยนิดคือสิ่งต้องห้าม แต่ในห้องซ้อมกระจกเงาบานยักษ์ที่ควรจะว่างเปล่า เงาสะท้อนของเขากลับไม่ได้ขยับตามจังหวะที่ควรจะเป็น รณกรหยุดการเคลื่อนไหว ลมหายใจอุ่นร้อนผ่อนออกมาช้าๆ เพื่อตั้งสติ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้าม้าชื้นเหงื่อกวาดมองไปรอบห้องผ่านกระจกเงา ความมืดมิดไม่ได้น่ากลัวเท่ากับ "กลุ่มควันสีเทาอมม่วง" ที่กำลังจับตัวเป็นก้อนหนาแน่นอยู่มุมห้อง มันบิดตัวไปมาคล้ายกับร่างไร้กระดูกของมนุษย์ และที่แย่ที่สุดคือ มันกำลังส่งเสียงกระซิบแหบพร่าที่บาดลึกเข้ามาในโสตประสาท เป็นภาษาโบราณที่เขาไม่เข้าใจ แต่สัมผัสได้ถึงความอาฆาตมาดร้ายที่แผ่ซ่านจนขนลุกเกรียว "บอกแล้วไงคะ ว่าการซ้อมดึกเกินเที่ยงคืนในวันจันทร์ข้างแรม มันไม่ได้ช่วยให้ไลน์เต้นของคุณดูคมขึ้นหรอกนะคะ รณกร" เสียงหวานนุ่มทุ้มลึกที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้งตกใจเท่ากับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสยาวสีดำสนิทที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ ศศิธร หรือที่เขาคุ้นเคยในฐานะอาจารย์สาวผู้ลึกลับ ก้าวเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับแมว ปลายนิ้วเรียวสวยของเธอกำลังสับไพ่ทาโรต์สำรับเก่าคร่ำครึในมือ เสียงกระดาษกระทบกันดังแกรกกราดเป็นจังหวะจะโคนท่ามกลางความเงียบ รณกรหันไปโค้งศีรษะทำความเคารพตามมารยาทที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี แม้เม็ดเหงื่อจะผุดพรายข้างขมับ "อาจารย์ศศิ... ผมแค่อยากทบทวนท่าเต้นเพลงประเมินรอบสุดท้ายให้แน่ใจเท่านั้นเองครับ... เอ๊ย ค่ะ" เด็กหนุ่มรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นชิน ศศิธรปรายตามองกลุ่มควันสีเทาที่เริ่มขยายตัวใหญ่ขึ้นอย่างไม่สะท้อนสะท้าน เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความหมาย ดวงตากลมโตคู่คมใต้กรอบแว่นทรงหยดน้ำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่ม "ความขยันเป็นสิ่งที่ดีค่ะ รณกร แต่วินัยที่ปราศจากการป้องกันตัว ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าไปให้หมาป่าขย้ำกลางป่าโปร่งหรอกนะคะ ดูนั่นสิคะ... แขกไม่ได้รับเชิญของเราดูเหมือนจะถูกใจจังหวะเพลงของคุณเสียด้วย" สิ้นคำพูดของอาจารย์สาว กลุ่มควันสีเทานั้นก็พุ่งเข้าใส่กระจกเงาเบื้องหน้าด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงกรีดแหลมบาดแก้วหู รณกรไม่รอช้า สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกฝึกฝนมาจากการเผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับบ่อยครั้งทำให้เขาย่อตัวลงต่ำ ใช้มือซ้ายยันพื้นและมือขวาดึงยันต์กระดาษสีเหลืองหมึกแดงที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมาสะบัดออกไปเบื้องหน้าอย่างแม่นยำ *เปรี้ยง!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นพร้อมกับกลิ่นอายความศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่กระจายไปทั่วห้อง กลุ่มควันกรีดร้องโหยหวนก่อนจะสลายตัวกลายเป็นละอองสีดำ รณกรหอบหายใจหนักหน่วง ลุกขึ้นยืนพร้อมกับใช้หลังมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก แม้จะจัดการกับมันได้ แต่หัวใจของเขากลับเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนก ศศิธรเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิและสมุนไพรโบราณโชยแตะจมูก เธอยื่นมือที่ถือไพ่ทาโรต์ออกไปข้างหน้า ไพ่ใบหนึ่งหลุดลอยขึ้นมากลางอากาศด้วยพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น ก่อนจะพลิกหงายขึ้นแสดงภาพของ "The Tower" ที่กำลังถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงมาอย่างรุนแรง "ฝีมือพัฒนาขึ้นนี่คะ รณกร สามารถดึงพลังปราณหยางมาใช้ร่วมกับยันต์คุ้ม 3 ชั้นได้ทันท่วงที" ศศิธรเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แววตากลับจริงจังขึ้นหลายส่วน "แต่คุณคิดจริงๆ หรือคะ ว่าวิญญาณเร่ร่อนระดับนี้จะกล้าเข้ามาในตึกฝึกซ้อมของค่ายเพลงใหญ่ที่มีอาคมคุ้ม 2 ชั้นได้เองโดยไม่มีใครชักนำ?" รณกรขมวดคิ้วมุ่น ความตื่นเต้นจากการต่อสู้เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสงสัยทันที "อาจารย์หมายความว่า..." "มีคนจงใจเปิดประตูหลังให้มันเข้ามาค่ะ" ศศิธรเก็บไพ่สำรับนั้นลงในกระเป๋าเสื้อคลุม ก่อนจะหันมามองเด็กหนุ่มด้วยสายตาที่ลึกล้ำ "และเป้าหมายของมัน... ไม่ใช่แค่การป่วนการซ้อมของคุณ แต่มันต้องการ 'ดึง' ดวงจิตและออร่าไอดอลของคุณไปบูชายัญในพิธีลับที่กำลังจะเกิดขึ้นคืนนี้" ทว่า ก่อนที่รณกรจะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกฝึกซ้อม พร้อมกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขาที่สั่นสะเทือนรุนแรง หน้าจอสีดำสนิทปรากฏข้อความตัวอักษรสีเลือดสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต [ระบบประเมินชะตากรรมระดับ SSS เริ่มต้นทำงาน...] [ตรวจพบ 'อาถรรพ์เงาดารา' ระดับภัยพิบัติ กำลังคุกคามผู้เข้าแข่งขัน 12 คนสุดท้าย] [ภารกิจเร่งด่วน: คลี่คลายปมปริศนาในห้องแต่งตัวชั้น 4 ก่อนที่เสียงระฆังเที่ยงคืนครั้งที่สามจะดังขึ้น มิฉะนั้น วิญญาณของคุณจะถูกกลืนกินตลอดกาล] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลี้ลับครั้งนี้นะคะ ขวัญเนตรทายใจ