ตื่นขึ้นมาในกระท่อมผุพัง

"ถ้าเจ้ายังกล้าหอบเอาความซวยมาสู่บ้านตระกูลจางอีกแม้แต่วันเดียว ข้าจะสั่งให้จางหยางหย่ากับเจ้าทิ้งเสีย! ดูสภาพตัวเองสิ เป็นถึงสะใภ้บ้านทหารแต่กลับไร้น้ำยา ปลูกผักก็ตาย ทำกับข้าวก็มีแต่กลิ่นไหม้ ข้าวสารในถังเหลือไม่ถึงกำมือด้วยซ้ำ ยังจะมีหน้ามาหิวโซอยู่อีกหรือ!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังบาดลึกเข้ามาในโสตประสาท ราวกับมีเข็มพิษนับพันเล่มทิ่มแทง หลินเฟยอวี่ลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่ปะทะสายตาไม่ใช่ห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นเพดานมุงหญ้าคาที่ผุพังจนมองเห็นท้องฟ้าสีเทาหม่นผ่านรูรั่ว ลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกเข้ามาจนร่างกายสั่นสะท้าน เธอพยายามขยับตัว แต่ความเจ็บปวดร้าวระบมเหมือนถูกรถบรรทุกสิบล้อชนแล่นเข้าสู่ทุกอณูขุมขน "หุบปากเสียบ้างเถอะท่านแม่!" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่แฝงไปด้วยความกดดันดังขึ้นจากมุมห้อง จางหยางยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างกายสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ซีดจางและเต็มไปด้วยรอยปะชุนดูขัดตา แต่แววตาที่เขามองมายังร่างที่นอนแผ่อยู่บนแคร่ไม้ไผ่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอ่านออก เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เฟยอวี่ป่วยหนักมาสามวัน ท่านยังจะให้เธอออกไปแบกฟืนอีกหรือ ท่านต้องการให้เธอตายก่อนที่ข้าจะกลับจากค่ายใช่หรือไม่?" หลินเฟยอวี่กะพริบตาถี่ๆ ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในสมองเหมือนน้ำป่าหลากท่วม... เธอคือนักเชฟระดับแถวหน้าของศตวรรษที่ 21 ที่ประสบอุบัติเหตุรุนแรง และตอนนี้เธอได้กลายเป็น 'หลินเฟยอวี่' สะใภ้ที่ถูกตราหน้าว่าโง่เขลาและไร้ประโยชน์ที่สุดในหมู่บ้านแห่งนี้ เธอพยุงกายขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ความหิวโหยกัดกินกระเพาะจนปวดมวนไปหมด แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากโต้ตอบ ความรู้สึกวูบไหวแปลกประหลาดก็เกิดขึ้นที่กลางหน้าอก คล้ายกับมีหยดน้ำค้างเย็นฉ่ำหยดลงสู่กลางใจ 'มิติลับอณูสวรรค์...' ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวโดยอัตโนมัติ เธอหลับตาลงดึงสติเข้าสู่ภายใน ภาพที่ปรากฏคือพื้นที่สีเขียวขจีอันกว้างใหญ่ที่ถูกโอบล้อมด้วยหมอกจางๆ มีทั้งแปลงผักที่งดงามราวกับงานศิลปะ สระน้ำใสสะอาดที่ส่งกลิ่นหอมของสมุนไพร และกระท่อมไม้หลังเล็กที่มีอุปกรณ์ทำครัวครบครันยิ่งกว่าร้านอาหารห้าดาว นี่คือขุมทรัพย์ที่พระเจ้าประทานมาให้ในยามที่โลกเดิมบีบคั้นเธอถึงขีดสุด "ข้าจะออกไปหาอาหารเอง" หลินเฟยอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ทว่าหนักแน่น เธอไม่สนใจสายตาเหยียดหยามของแม่สามีที่ถ่มน้ำลายลงพื้นก่อนจะเดินกระแทกเท้าจากไป เธอหันไปสบตาจางหยาง ชายหนุ่มผู้มีเค้าโครงหน้าคมเข้มหล่อเหลาแต่แฝงไปด้วยความทุกข์ระทม เขาดูเหมือนเสือร้ายที่ถูกพันธนาการด้วยความกตัญญู "รอข้าสักครู่" จางหยางกระซิบ เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไปจัดเตรียมฟืนและอาวุธสำหรับเข้าป่าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป เมื่อความเงียบเข้าปกคลุม หลินเฟยอวี่จึงรวบรวมสมาธิเข้าไปในมิติอีกครั้ง เธอหยิบเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวและถุงเครื่องปรุงที่คุ้นเคยออกมา มือที่เคยจับมีดเชฟระดับโลกเริ่มขยับไหว เธอรู้ดีว่าในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ 'รสชาติ' คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด ไม่ใช่แค่เอาไว้ประทังชีวิต แต่เอาไว้ฟาดฟันพวกที่จ้องจะสูบเลือดเธอให้สยบราบคาบ เธอรีบประกอบอาหารจานด่วนด้วยสมุนไพรในมิติและเศษผักที่เหลืออยู่ กลิ่นหอมฟุ้งของซุปสมุนไพรเคี่ยวเข้มข้นเริ่มกระจายตัวออกไปตามรอยแตกของฝาผนังไม้ กลิ่นหอมนี้ช่างยั่วยวนจนแม้แต่คนที่โกรธแค้นที่สุดในบ้านยังต้องหยุดชะงัก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ตามด้วยเสียงกระแทกประตูจนบานพับแทบหัก "นังสะใภ้ขี้เกียจ! กลิ่นอะไรหอมนักหอมหนาในครัวนั่น! เอาออกมาให้หมดเดี๋ยวนี้! นั่นเป็นของตระกูลจาง ไม่ใช่ของส่วนตัวของเจ้า!" หลินเฟยอวี่แค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนแอเป็นความเย็นชาคมกริบ เธอก้าวเดินไปที่หน้าประตู พร้อมกับถือหม้อดินเผาที่ยังคงส่งควันฉุยในมือ แต่สิ่งที่คนเหล่านั้นเห็นกลับไม่ใช่ใบหน้าของหญิงสาวที่ยอมคน แต่เป็นแววตาที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปาก เสียงปืนดังขึ้นจากทางทิศเหนือของหมู่บ้าน ตามด้วยเสียงตะโกนแจ้งข่าวร้ายว่า 'ทางการกำลังกวาดล้างตลาดมืด' ซึ่งเป็นที่ที่แม่สามีของเธอเพิ่งนำของไปขาย และนั่นหมายถึง... ทั้งบ้านกำลังจะเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเฟยอวี่ในจุดเริ่มต้นเล็กๆ แต่แฝงด้วยคลื่นใต้น้ำนี้ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ จากใจ "กระท่อมไผ่ริมธาร" ค่ะ