มื้อแรกในโลกใหม่

"เอาของออกไปให้หมด! เร็วเข้า อย่าให้เหลือหลักฐานแม้แต่ชิ้นเดียว!" เสียงตวาดกร้าวของหลินเฟยอวี่ตัดผ่านความตื่นตระหนกที่กำลังกัดกินบ้านไม้เก่าคร่ำคร่า นางไม่ได้ตื่นตูมเหมือนคนอื่น ทว่ากลับเคลื่อนไหวดั่งกระแสธารที่เยือกเย็นและรวดเร็ว จางหยางที่เพิ่งกลับจากลานฝึกหยุดชะงักที่หน้าประตู แววตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองภรรยาที่กำลังกวาดบรรดาไข่ไก่และแป้งสาลีที่แม่สามีแอบนำไปขายเข้ามิติลับในพริบตา "เฟยอวี่... เจ้า..." จางหยางอ้าปากค้าง แต่หญิงสาวเพียงแค่ช้อนสายตามองเขาด้วยความนิ่งสงบ "ท่านพี่ อย่าเพิ่งถามตอนนี้เลยค่ะ การกวาดล้างตลาดมืดครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หากท่านไม่อยากให้บ้านเราต้องโทษฐานกักตุนของหลวงหรือลักลอบค้าขาย ก็จงช่วยข้ากลบเกลื่อนร่องรอยให้สะอาดที่สุด" นางไม่ได้รอคำตอบ มือเรียวบางหยิบเอากระเทียมและต้นหอมสดใหม่จากมิติลับออกมาเตรียมไว้ กลิ่นอายความสดใหม่ของพืชผักที่ผ่านการบำรุงด้วยน้ำทิพย์ในมิตินั้นหอมหวนจนน่าประหลาด แม้จะอยู่ในสภาวะคับขัน แต่หลินเฟยอวี่กลับมองเห็นโอกาสท่ามกลางวิกฤต ในเมื่อแม่สามีตัวแสบไม่อยู่และบ้านกำลังถูกจับจ้อง นี่คือเวลาที่นางจะเริ่ม "สร้างตัว" ด้วยวิธีของนางเอง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่ชุดตรวจค้นดังใกล้เข้ามา หลินเฟยอวี่ถีบเตาไฟให้ลุกโชนอย่างใจเย็น นางโยนเนื้อหมูสามชั้นเกรดพรีเมียมที่แอบซ่อนไว้ลงในกระทะเหล็ก เสียงน้ำมันเดือดพล่านดัง 'ฉ่า' พร้อมกับกลิ่นหอมของเครื่องเทศที่นางผสมผสานเองจนฟุ้งกระจาย มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นที่กระตุ้นสัญชาตญาณความหิวโหยให้รุนแรงขึ้น "ใครอยู่ข้างใน! เปิดประตู!" "ข้าเองค่ะ!" หลินเฟยอวี่ตะโกนตอบ น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว นางขยิบตาให้จางหยางที่ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างเตา "ท่านพี่คะ ช่วยหยิบซีอิ๊วดำให้ข้าที วันนี้ต้องผัดหมูสามชั้นน้ำแดงมื้อพิเศษให้สามีที่เหนื่อยล้าจากงานหน่อย" ประตูไม้เปิดออกกะทันหัน หัวหน้าชุดตรวจค้นก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าที่ดุดัน แต่ทันทีที่เขาได้กลิ่นหอมอบอวลที่ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัว ความก้าวร้าวในแววตาก็ชะงักงัน เขาไม่เคยได้กลิ่นอาหารที่หอมยั่วน้ำลายเช่นนี้มาก่อน มันไม่ใช่กลิ่นหมูตุ๋นบ้านๆ แต่มันคือความหอมหวานที่ลึกซึ้ง ราวกับพืชผักในนั้นมีมนตรา "พวกเจ้า... กักตุนเนื้อหมูในเวลาแบบนี้หรือ?" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถามขึ้น ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความลังเล หลินเฟยอวี่หันกลับมา ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "เนื้อหมูชิ้นนี้คือส่วนแบ่งจากปันส่วนของสามีข้าที่เป็นทหารค่ะ ส่วนผัก... ข้าปลูกเองในสวนหลังบ้านที่รกร้าง ท่านจะตรวจดูก็ได้นะคะ ข้าเป็นเพียงแม่บ้านที่พยายามประคองชีวิตให้รอดในยุคข้าวยากหมากแพงนี้เท่านั้น" จางหยางยืนตระหง่านอยู่ข้างภรรยา แผ่นหลังกว้างของเขากลายเป็นปราการที่ปกป้องนางอย่างเงียบเชียบ เขารู้ดีว่าภรรยาของเขาเปลี่ยนไปแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นนางควบคุมสถานการณ์ได้อยู่หมัดด้วยรอยยิ้ม เมื่อเจ้าหน้าที่จากไปเพราะไม่พบสิ่งผิดปกติ หลินเฟยอวี่จึงได้เริ่มลงมือทำอาหารอย่างจริงจังอีกครั้ง กลิ่นหอมของหมูสามชั้นน้ำแดงที่นางเคี่ยวด้วยสูตรลับดั้งเดิมจากมิติลับเริ่มแผ่ซ่านออกไปนอกบ้าน ไกลออกไปถึงบ้านข้างๆ ที่กำลังโวยวายเรื่องอดอยาก "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมจนข้าจะคลั่งตายอยู่แล้ว!" เพื่อนบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา หลินเฟยอวี่ตักหมูสามชั้นชิ้นงามวางลงบนจานกระเบื้องเคลือบสีขาว ควันสีขาวกรุ่นลอยขึ้นสู่เพดานบ้าน นางหันไปมองจางหยางที่กำลังมองนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความงุนงง นางรู้ดีว่าหลังจากมื้อนี้ ชีวิตของพวกเขาจะไม่มีวันเหมือนเดิม "ท่านพี่คะ" นางเอ่ยเบาๆ ขณะยื่นตะเกียบให้เขา "แม่ของท่านกำลังจะกลับมาพร้อมความพ่ายแพ้และหนี้สิน แต่เรา... เราจะมีชีวิตที่สุขสบายกว่าใครในหมู่บ้านนี้ เริ่มจากจานนี้เป็นต้นไปนะคะ" ทันใดนั้น เสียงทุบประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ แต่เป็นเสียงแหลมสูงของแม่สามีที่ดังลอดเข้ามา "ยัยตัวดี! ข้าถูกจับได้เพราะของหายไปหมด! แกทำอะไรลงไป!" ยังไม่ทันที่นางจะเดินไปเปิดประตู ร่างของชายแปลกหน้าในชุดกากีที่ดูท่าทางเป็นผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ก็เดินแทรกตัวเข้ามาผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้ สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่หมูสามชั้นในจานของหลินเฟยอวี่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนทั้งบ้านต้องหยุดหายใจ "กลิ่นที่หอมไปถึงกลางหมู่บ้านนี้... คือสิ่งที่เจ้าทำงั้นหรือ? บอกข้ามา ว่าเจ้าเอาผักพวกนี้มาจากไหน!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "กระท่อมไผ่ริมธาร" ในการผจญภัยครั้งใหม่นี้นะคะ