ลืมตาตื่นในยุค 70 กับกลิ่นหอมของเตาฟืน

"ถ้าพวกท่านยังกล้าก้าวขาเข้ามาเหยียบธรณีประตูบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ใจร้าย ไร้ไมตรีจิตก็แล้วกัน!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วห้องโถงคับแคบ กลิ่นอับชื้นของบ้านดินและกลิ่นสาบโคลนในยุคเจ็ดสิบตีเข้าจมูกจนไป๋อี้หลิงต้องขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองผู้คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วระหว่างความทรงจำของเชฟกระทะเหล็กมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด กับความทรงจำของหญิงสาวชาวบ้านร่างผอมบางที่เพิ่งถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างเพราะความตรอมใจ เบื้องหน้าของเธอคือ "ท่านป้าสะใภ้ใหญ่" หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม ใบหน้าเต็มไปด้วยความโลภและริ้วรอยแห่งความเหนื่อยยาก กำลังอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง นางไม่คาดคิดว่าเด็กสาวที่เคยหัวอ่อน ยอมให้รังแกและก้มหน้ารับกรรมมาตลอดอย่างไป๋อี้หลิง จะกล้าลุกขึ้นมาตบโต๊ะประกาศกร้าวใส่หน้าตนเช่นนี้ "อี้หลิง นังเด็กอกตัญญู! แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่ผู้หลักผู้ใหญ่หะ?" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้ใหญ่แผดลั่นจนแก้วหูแทบแตก นางก้าวเท้าเข้ามาหมายจะเงื้อมือตบสั่งสอนเด็กสาวสักฉาด "พ่อแม่แกตายจากไป ทิ้งที่ดินและบ้านหลังนี้ไว้ให้ดูแล แกที่เป็นเด็กกำพร้าไม่มีสิทธิ์มาปากดี! วันนี้ฉันจะมาเอาข้าวสารห้าชั่งกับมันเทศอีกครึ่งกระสอบเพื่อไปเป็นเสบียงให้พี่ชายแกสอบจอหอ...เอ๊ย สอบเข้าโรงงานในเมือง ส่งมาซะดีๆ!" ไป๋อี้หลิงแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน ดวงตาคู่สวยพินิจพิจารณาคนตรงหน้าด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ สตรีผู้นี้และคนตระกูลไป๋สายรองสูบเลือดสูบเงินจากเจ้าของร่างเดิมมานานเท่าไหร่แล้ว? ข้าวปลาอาหารที่ควรจะเป็นยาบำรุงร่างกายกลับถูกพวกมันปล้นชิงไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความอดอยากและหยาดน้ำตา "พี่ใหญ่จะสอบเข้าโรงงาน แล้วเกี่ยวอะไรกับข้าวในยุคข้าวยากหมากแพงนี้ล่ะครับ... อ้อ ไม่สิ เกี่ยวอะไรกับฉัน?" อี้หลิงย้อนถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายนี้จะผอมโซไปบ้าง แต่ทว่าออร่าความเย่อหยิ่งเด็ดเดี่ยวของเชฟใหญ่ระดับประเทศไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "ที่ดินแปลงนี้เป็นมรดกตกทอดจากพ่อแม่ฉัน มีเอกสารสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย ส่วนข้าวสารในไห... เป็นหยาดเหงื่อแรงงานที่ฉันใช้หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินเกี่ยวมาด้วยมือตนเอง เหตุใดฉันต้องยกให้พวกปลิงดูดเลือดอย่างพวกท่านไปกินนอนสบายใจเฉิบ?" "แก... แกกล้าด่าฉันว่าปลิงเรอะ!" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าดำคร่ำเครียด ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว นางหันไปมองซ้ายมองขวาเพื่อหาพวก ก่อนจะชี้หน้าด่ากราด "พวกชาวบ้านแถวนี้มาดูเร้ว! นังเด็กเหลือขอคนนี้มันเนรคุณ ไม่เคารพญาติผู้ใหญ่ คิดจะตัดขาดญาติมิตร ฟ้าจะผ่าหัวมันตายอยู่แล้ว!" เสียงเอะอะโวยวายเริ่มดึงดูดสายตาของชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาหน้าบ้าน พวกเขากระซิบกระซาบกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ไม่มีใครกล้าก้าวเข้ามาสอดมือยุ่งเกี่ยว เพราะเกรงกลัวอิทธิมืดของตระกูลไป๋สายรองที่มีลุงใหญ่คอยหนุนหลัง อี้หลิงหาได้สะทกสะทองไม่ นางก้าวเท้าเดินเข้าไปหาป้าสะใภ้ใหญ่ช้าๆ แรงกดดันจากแววตาที่ผ่านโลกมามากทำให้หญิงวัยกลางคนถึงกับผถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว "อยากให้ชาวบ้านมาดูมากใช่ไหมครับ งั้นเรามาประกาศให้พวกเขารู้กันให้ทั่วเลยดีไหม ว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา ตระกูลไป๋สายรองมาขโมยข้าวเปลือก ขโมยไข่ไก่ และรีดไถเงินสงเคราะห์คนยากไร้จากฉันไปเท่าไหร่แล้ว ถ้าทางการรู้เรื่องนี้เข้า... ลูกชายผู้แสนประเสริฐของท่านจะได้ไปสอบเข้าโรงงาน หรือจะได้ไปนอนซังเตในคุกมืดกันแน่?" คำพูดประโยคเดียวราวกับอสุนีบาตฟาดลงกลางกระหม่อม ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น ความฮึกเหิมเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความตื่นตระหนก นางรู้ดีว่าหากเรื่องการรีดไถทรัพย์สินของเด็กกำพร้าแดงขึ้นมาอนาคตของลูกชายสุดที่รักย่อมพังทลายลงอย่างแน่นอน "แก... นังสารเลว..." ป้าสะใภ้ใหญ่กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง แต่ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีก นางชี้หน้าคาดโทษ "จำคำของฉันไว้ให้ดี! วันนี้แกไล่ฉันกลับไปได้ แต่วันหน้าอย่าหวังว่าจะมีความสงบสุขในหมู่บ้านนี้อีก!" พูดจบนางก็สะบัดก้นเดินหนีหายไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงซุบซิบของชาวบ้านที่เริ่มจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ อี้หลิงถอนหายใจออกมาเบาๆ นางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ พร้อมกับกุมขมับ ร่างกายนี้ยังอ่อนแอเกินไป การปะทะคารมเมื่อครู่ดึงพลังงานไปเกือบหมด ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะปิดประตูบ้านเพื่อพักผ่อน เสียงประหลาดบางอย่างก็ดังขึ้นในห้วงความคิด [ติ๊ง! ตรวจพบเจ้าของร่างตัวจริงผ่านเงื่อนไขการปลุกพลัง ระบบ "ฟาร์มสุขกลางทุ่งลมหัน" ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ!] เสียงจักรกลใสๆ ดังขึ้นในหัว พร้อมกับมิติสีขาวโพลนขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นเบื้องหลังเปลือกตา ที่นั่นมีดินดำอุดมสมบูรณ์ แปลงผักปลอดสารพิษ แปลงสมุนไพรจีนหายาก และกระท่อมไม้ปูนขนาดกะทัดรัดที่มีอุปกรณ์ทำครัวครบครัน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีบ่อน้ำทิพย์วิเศษที่สามารถฟื้นฟูร่างกายและเพิ่มความอ่อนเยาว์ได้อีกด้วย! มุมปากของอี้หลิงยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ ท่ามกลางยุคสมัยที่ขาดแคลนอาหารและเต็มไปด้วยความยากลำบาก ระบบฟาร์มนี้คืออาวุธชั้นยอดที่จะทำให้เธอกลายเป็นเศรษฐีเงินล้านในชั่วพริบตา! เมื่อท้องเริ่มส่งเสียงร้องประท้วง อี้หลิงจึงตัดสินใจสำรวจเสบียงในครัวจริงเพื่อประทังชีวิต สิ่งที่เธอพบมีเพียงแป้งสาลีหยาบๆ ครึ่งชามกับผักกาดขาวเหี่ยวๆ สภาพใกล้เน่า "เหอะ ของแค่นี้จะทำอะไรกินได้" อี้หลิงส่ายหัวด้วยความระอา แต่ในฐานะเชฟมือฉีดยอดฝีมือ วัตถุดิบธรรมดาแค่นี้ไม่ใช่อุปสรรค นางแอบหยิบไข่ไก่สดและต้นหอมญี่ปุ่นอวบอ้ำออกจากมิติลับฟาร์มสุขมาวางไว้บนโต๊ะอย่างแนบเนียน ก่อนจะลงมือจุดเตาฟืนด้วยความคล่องแคล่ว เปลวไฟสีส้มแดงลุกโชนขึ้นขับไล่ความหนาวเย็น กลิ่นหอมของน้ำมันหมูที่ละลายลงในกระทะเหล็กส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ตามด้วยการตีไข่ไก่เนื้อเนียนลงไปผัดจนส่งกลิ่นหอมกรุ่น ตามด้วยการนวดแป้งทำ "แป้งทอดต้นหอมกรอบนอกนุ่มใน" สูตรลับเฉพาะตัว เวลาผ่านไปไม่นาน กลิ่นหอมเย้ายวนใจของแป้งทอดร้อนๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมของไข่และต้นหอมคั่ว ก็ลอยฟุ้งทะลุผนังบ้านดินออกไปตามสายลมยามเย็น กระจายไปทั่วทั้งตรอกซอกซอยของหมู่บ้านลมหัน! ชาวบ้านที่กำลังเดินผ่านไปมาต่างต้องหยุดฝีเท้าสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึกๆ น้ำลายสอโดยไม่รู้ตัว แม้แต่บ้านของตระกูลใหญ่ที่อยู่ถัดไปไม่ไกลยังต้องหันมามองด้วยความฉงนสนเท่ห์ อี้หลิงกำลังจะหยิบแป้งทอดชิ้นแรกเข้าปากเพื่อลิ้มลองฝีมือ ทว่าจู่ๆ ประตูรั้วหน้าบ้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับสลักแต่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นควันและหยาดเหงื่อ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองรอบตัวก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของนาง สวีเฟิง... สามีตามพฤตินัยที่เพิ่งกลับจากการฝึกซ้อมทางทหารอย่างเร่งด่วน ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น เขากวาดสายตามองภรรยาที่ผอมโซด้วยความห่วง ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของเสือดาว "อี้หลิง... กลิ่นนี่... เธอซ่อนอะไรไว้กินคนเดียวอีกแล้ว?" ดวงตาของสวีเฟิงเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความคลั่งรักและหิวกระหาย... ไม่ใช่แค่หิวอาหาร แต่หิวภรรยาตัวน้อยคนนี้จนแทบจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว! --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของผมด้วยนะครับ