เถ้าถ่านที่ฟื้นคืน

ค่ำคืนนี้เสียงแซมเปญกระทบแก้วคริสตัลในห้องจัดเลี้ยงเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานคร ดังก้องกังวานราวกับเสียงหัวเราะเยาะหยันจากอดีตที่ลัลน์ลลินเคยคิดว่ามันฝังกลบลงไปในกองเถ้าถ่านแห่งความตายเสียแล้ว กลิ่นอายของเงินตรา อำนาจ และความโลภลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับ ทว่าไม่มีสิ่งใดดึงดูดสายตาของผู้คนในห้องโถงใหญ่ได้เท่ากับการปรากฏตัวของ 'นักลงทุนลึกลับ' ผู้ถือครองสิทธิ์ขาดในการประมูลโครงการอสังหาริมทรัพย์มูลค่าหมื่นล้าน ปรินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม แก้ววิสกี้ในมือไหววนตามจังหวะปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างระหงในชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทเข้ารูป ปักประดับด้วยคริสตัลระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามรัตติกาล ผู้หญิงคนนั้นสวมหน้ากากขนนกสีดำปกปิดใบหน้าครึ่งบน ทว่าเรือนร่างและทรวดทรงองอาจที่คุ้นตา รวมถึงกลิ่นกายหอมละมุนจางๆ ที่ลอยมาตามสายลมหนาวจากระเบียง กลับทำให้หัวใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร กระตุกวูบอย่างรุนแรง ...มันจะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นตายไปแล้ว? ร่างบางในชุดสีดำก้าวเข้ามาพร้อมกับภาคิน นักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งผู้ทรงอิทธิพล มือเรียวภายใต้ถุงมือผ้าซาตินสีดำสนิทเกาะกุมแขนแกร่งของภาคินไว้อย่างสนิทสนม ท่าทีที่แสดงออกถึงความมั่นใจและเย่อหยิ่งนั้น ช่างแตกต่างจาก 'ลัลน์ลลิน' ภรรยาเก่าผู้เคยมีสภาพไม่ต่างจากนกปีกหัก คอยก้มหน้าก้มตาซับน้ำตาอยู่ในมุมมืดของคฤหาสน์หลังใหญ่หลังนั้นอย่างสิ้นเชิง "คุณปรินทร์ดูสนใจแขกพิเศษของเราเป็นพิเศษนะคะ" เสียงทุ้มต่ำของคู่แข่งทางธุรกิจเอ่ยแซือน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แต่ปรินทร์กลับไม่ได้ยินมันเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาราวกับถูกตรึงไว้กับร่างนั้น เมื่อเธอก้าวขึ้นมาบนเวทีเพื่อกล่าวทักทายแขกผู้มีเกียรติในฐานะ 'ผู้สนับสนุนหลัก' ของค่ำคืนนี้ นิ้วเรียวถอดหน้ากากสีดำออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เคยหวานหยาดเยิ้ม บัดนี้กลับประดับด้วยรอยยิ้มเยnชา ดวงตากลมโตคู่doesคู่นั้นคมปลาบราวกับใบมีดอาบยาพิษ กวาดมองฝูงชนเบื้องล่างก่อนจะมาหยุดนิ่งที่... ปรินทร์ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ลมหายใจของประธานหนุ่มขาดห้วงไปชั่วขณะ นั่นคือลัลน์ลลิน... เมียที่เขาเคยเซ็นใบหยัก าดยยย โยนใส่หน้า และปล่อยให้เผชิญความหนาวเหน็บในวันที่เธออุ้มท้องลูกของเขาอย่างไร้ความปรานี วันที่เธอประสบอุบัติเหตุรถตกหน้าผาในคืนฝนตกหนัก ตำรวจพบเพียงซากรถไหม้เกรียมและรอยเลือดบนโขดหิน ไม่มีศพ ไม่มีปาฏิหาริย์ เขากล่อมตัวเองมาตลอดสามปีว่าเธอตายไปแล้ว... ตายไปพร้อมกับความรำคาญใจของเขา ทว่าบัดนี้ เธอกลับมายืนอยู่ตรงนี้ สวยสง่า เย็นชา และพร้อมที่จะเหยียบย่ำทุกสิ่งที่เขารักให้แหลکสลายคามือ "ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่ค่ำคืนแห่งการเริ่มต้นใหม่ค่ะ" น้ำเสียงหวานใสที่เคยสั่นเครือ บัดนี้ก้องกังวานด้วยอำนาจและเสน่ห์อันเย้ายวน สะกดให้คนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน "และแน่นอนว่า... บางครั้งเถ้าถ่านที่พวกคุณคิดว่ามอดไหม้ไปจนหมดสิ้นแล้ว อาจจะลุกโชนขึ้นมาเผาผลาญพวกคุณจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก" ประโยคสุดท้ายเธอมุ่งตรงมาที่เขา ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของปรินทร์ รอยยิ้มมุมปากของเธอมันช่างกรีดแทงหัวใจของเขาให้แหลกเหลวเป็นจุล ปรินทร์ลุกพรวดขึ้นจากโซฟาอย่างไร้การควบคุม สัญชาตญาณดิบในตัวสั่งให้เขาก้าวเท้าพุ่งตรงไปหาเธอ ทว่าย่างก้าวของเขากลับต้องชะงักงัน เมื่อบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก้าวเข้ามาขวางทางไว้ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของภาคินที่โอบเอวบางของเธอไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ "ขอโทษด้วยครับท่านประธาน งานนี้เฉพาะแขกรับเชิญพิเศษเท่านั้น" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ปรินทร์ไม่สนใจเสียงรอบข้าง สายตาของเขายังคงจับจ้องที่ลัลน์ลลิน มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิต ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินวิญญาณมาตลอดสามปีถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ ทว่าในวินาทีที่ลัลน์ลลินหันหลังเตรียมเดินลงจากเวทีเพื่อตรงไปยังห้องรับรองส่วนตัว ประตูลิฟท์แก้ววีไอพีด้านหลังเวทีก็เปิดออกพร้อมกับร่างป้อมของเด็กชายวัยประมาณสามขวบในชุดสูทตัวจิ๋ววิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาเธอ พร้อมกับเอ่ยเรียกเสียงใสที่ดังทะลุไมโครโฟนตัวจิ๋วที่เธอยังไม่ได้ถอดออก "มัมมี่ฮะ... น้องันต์หิวนมแล้วครับ ทำไมคุณแม่คุยนานจัง?" ทุกลมหายใจในห้องโถงใหญ่พลันหยุดชะงัก ปรินทร์เบิกตากว้างจนแทบถลน ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดไร้สีเลือด ร่างสูงแข็งทื่อราьюถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล เมื่อใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายคนนั้น... มีดวงตา จมูก และโครงหน้าถอดแบบพิมพ์เดียวกันกับเขาออกมาอย่างไร้ที่ติ! ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ