วันแรกที่อยากลาออก

เรซูเม่แผ่นบางในมือผมถูกดีดกลับลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ปึก* แรงกระแทกนั้นเบาหวิว แต่ก้องกังวานเสียจนคนฟังอยากจะซัดหมัดใส่หน้าไอ้คนที่ทำท่าทางเหนือกว่าเมื่อครู่สักหมัดสองหมัดให้สาสม "โปรเพลเยอร์ระดับท็อปของประเทศเหรอครับ? หรือแค่เด็กติดเกมที่เก่งแต่กดคีย์บอร์ดในห้องแคบๆ จนแยกโลกความเป็นจริงไม่ออกกันแน่ คุณคินน์" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของชื่อ น้ำเสียงนั้นราบเรียบจนน่าหงุดหงิด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่กรีดลึกลงมาในความรู้สึกได้อย่างแม่นยำ รัน—ซีอีโอหนุ่มแห่งสตูดิโอเกม 'Project R' นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เปลือกตาสีเข้มหลุบลงมองแฟ้มประวัติของผมราวกับมันเป็นขยะเปียกชิ้นหนึ่งที่หลงเข้ามาบนโต๊ะกระจกราคาแพง ผม—คินน์—สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเกือบทะลุขีดจำกัด นิ้วเรียวกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ผมไม่ได้ดั้นด้นแบกหน้ามาสมัครงานตำแหน่ง 'Lead Game Designer' ที่นี่ เพื่อให้เด็กเส้นหน้าตาดีแต่ไร้หัวใจคนนี้มานั่งดูถูกศักดิ์ศรีกันเล่นๆ "ถ้าคุณรันคิดว่าผมเป็นแค่เด็กติดเกม ไร้สมองและเอาแต่เกาะพ่อแม่กินเหมือนที่คุณกำลังปรามาスอยู่ในใจล่ะก็..." ผมยันมือลงกับขอบโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "ผมคงต้องเตือนความจำสักนิดว่า เกมที่กำลังจะเจ๊งไม่เป็นท่าเพราะบั๊กบรมโง่ๆ ในเซิร์ฟเวอร์หลักของคุณเมื่อเดือนก่อน คนที่เข้าไปกู้หน้าให้จนบริษัทไม่ต้องปิดตัวลง ก็คือไอ้เด็กติดเกมคนนี้นี่แหละครับ" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ รันชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาที่เคยหลุบต่ำเงยขึ้นสบตาผมตรงๆ ในที่สุด แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับมีความว่างเปล่า เย เย็นชา และคมปลาบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนุ่มนวลของสูทสั่งตัดราคาแพง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูหยันหยิ่งและเย้ายวนในเวลาเดียวกันจนน่าหมั่นไส้ "ปากเก่งใช้ได้นี่ครับ... สมกับที่เป็นเด็กสร้างปัญหาที่ผมต้องคอยตามเช็ดตามล้างให้ตลอด" รันเอ่ยเสียงเบา แต่ทุกคำพูดช่างจงใจกระแทกกระทั้นให้อารมณ์ของผมพุ่งพล่านขึ้นไปอีก "แต่ความปากดีของคุณมันไม่ได้ช่วยให้เกมของเรามีรายได้เพิ่มขึ้นหรอกนะ คุณคินน์ ที่ผมเรียกคุณมาสัมภาษณ์วันนี้ ไม่ใช่เพราะผลงานกากๆ ในอดีตพวกนั้นหรอกนะ... แต่เพราะผมอยากรู้ว่า คนที่มั่นหน้ามั่นโหนกว่าเก่งนักหนา จะทนทำงานใต้บังคับบัญชาของคนที่เกลียดขี้หน้าอย่างผมได้สักกี่น้ำ" คำพูดนั้นทำเอาผมแทบสำลักลมหายใจตัวเอง ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจปนระอา นี่เขาจงใจกวนประสาทกันชัดๆ! "นี่คุณรัน! พูดให้มันดีๆ นะครับ ผมไม่ได้ว่างงานจนต้องมาทนให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเล่น ถ้าไม่ใช่เพราะโปรJect นี้มันคือโปรเจกต์ที่ผม..." ผมชะงักคำพูดไว้ทันก่อนที่อารมณ์จะหลุดเผยปมในใจออกไปมากกว่านี้ ปมที่ว่าผมต้องพิสูจน์ให้ทางบ้านเห็นว่าการทำเกมไม่ใช่เรื่องไร้สาระ และผมเลือกทางเดินนี้ด้วยตัวเอง รันหรี่ตามองผมอย่างจับผิด รอยยิ้มเยาะเมื่อครู่จางหายไปแทนที่ด้วยความเรียบเฉยที่คาดเดาไม่ได้ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาใกล้ผมทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นกระดาษและกาแฟเข้มข้นลอยแตะจมูกจนต้องผับลมหายใจ เรายืนประจันหน้ากันในระยะห่างที่ไม่ถึงคืบ รันสูงกว่าผมเล็กน้อย ทำให้เขาต้องก้มหน้าลงมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย "งั้นก็พิสูจน์สิครับ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ก้องกังวานดังชิดริมหู จนความอุ่นร้อนจากลมหายใจของอีกฝ่ายเฉียดผ่านใบหูผมไปอย่างเฉียดฉิว "พิสูจน์ให้ผมเห็นว่าคุณเก่งจริง ไม่ใช่ดีแต่เห่าไปวันๆ... เริ่มจากงานแรกในฐานะลูกน้องของผมพรุ่งนี้เช้า หวังว่าคุณจะตื่นมาทันเวลาทำงานนะ... *คุณโปรเพลเยอร์*" รันผละตัวออกไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้ผมนืนแข็งทื่ออยู่กลางห้องทำงานด้วยหัวใจที่เต้นรำกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ ทั้งโกรธ ทั้งหงุดหงิด และแปลกประหลาดที่สุดคือ... ความรู้สึกวูบวาบแปลกๆ ในอกที่ถูกจุดประกายขึ้นจากแววตาท้าทายคู่นั้น ผมเม้มปากแน่น กำหมัดแน่นขึ้นกว่าเดิม มองตามแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินกลับไปนั่งยังโต๊ะทำงานราวกับผู้ชนะ แต่เกมนี้... ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายแพ้ราบคาบ? เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อกางเกงดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบ ผมหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยความหงุดหงิด หน้าจอแสดงผลบัญชีอินสตาแกรมลับบัญชีหนึ่งที่ผมบังเอิญไปเจอเข้าเมื่อหลายวันก่อน มันเป็นบัญชีส่วนตัวที่ตั้งค่าความเป็นส่วนตัวไว้สูงสุด ไม่มีรูปโปรไฟล์ ไม่มีผู้ติดตาม มีเพียงโพสต์ล่าสุดที่เพิ่งอัปโหลดเมื่อสามนาทีที่แล้ว ภาพถ่ายมุมสูงของห้องทำงานห้องนี้... ถ่ายจากมุมที่รันยืนอยู่เมื่อครู่พอดิบพอดี พร้อมกับแคปชั่นสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายผมเย็นเฉียบลงชั่วขณะ *[ เด็กดื้อคนนั้น... เข้ามาอยู่ในระยะที่อันตรายเกินไปแล้วนะ ]* ดวงตาของผมเบิกกว้างขึ้นทันทีด้วยความตกใจ ผมเงยหน้าขวับขึ้นมองคนหลังโต๊ะทำงานที่กำลังก้มหน้ากดสมาร์ตโฟนในมือช้าๆ รันเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมพอดี พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ลึกลับและอันตรายที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาในชีวิต... โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ดาร์กไนท์