สนามแข่งจำลอง

เสียงล็อกกลอนประตูดัง *คลิก* หนักหน่วง สะท้อนก้องไปทั่วห้องเซิร์ฟเวอร์อุณหภูมิความเย็นจัดจนลมหายใจเป็นไอสีขาว คินน์ไม่แม้แต่จะชายตามองบานประตูเหล็กกล้าที่ปิดตาย เขาเลือกที่จะกอดอกพิงแผงตู้เซิร์ฟเวอร์สีดำสนิท ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังร่างสูงสง่าของรันที่กำลังก้าวช้าๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจ นอกจากเสียงฮัมเบาๆ ของพัดลมระบายความร้อนจากเครื่องคอมพิวเตอร์นับร้อย "ล็อกทำไมครับคุณ CEO กลัวผมวิ่งหนีความจริง หรือกลัวว่าคนอื่นจะเข้ามาเห็นสภาพที่คุณกำลังจะพ่ายแพ้ให้โปรเพลเยอร์ตกกระป๋องอย่างผมกันแน่" คินน์เปิดฉากด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาจะสรรหามาได้ ความมั่นใจระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ฉายชัดในแววตาคู่คม แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เขาจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบที่ต้องมาเหยียบถิ่นของอีกฝ่ายก็ตาม รันไม่สะท้อนสะท้าน ใบหน้าหล่อเหลาไร้ความรู้สึกตามแบบฉบับนักบริหารยังคงเรียบเฉย นัยน์ตาสีนิลคู่คมกวาดมองสำรวจเรือนร่างของคินน์ตั้งแต่เส้นผมสีสว่างชื้นเหงื่อเล็กน้อยไล่ต่ำลงมาถึงริมฝีปากที่ขยับพูดจาท้าทาย มันเป็นสายตาที่ไม่ได้คุกคาม แต่มันคือการประเมินราคา... ราคาที่คินน์จะต้องจ่ายหากทำตามเงื่อนไขที่เขากำลังจะยื่นให้ไม่ได้ "ปากเก่งเหมือนผลงานในสนามแข่งดีนี่ครับ... คินน์" รันเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลแต่มันเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปกดแป้นพิมพ์บนโต๊ะคอนโซลตรงกลางห้อง แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์สาดกระทบใบหน้าด้านข้างของรันจนดูราวกับภาพวาดของปีศาจผู้ควบคุมกฎ "แต่ก็น่าเสียดาย ที่โลกความจริงไม่ได้ง่ายเหมือนตอนที่คุณกดสกิลคอมโบใส่ศوत्रในจอภาพ" หน้าจอขนาดใหญ่กึ่งโปร่งแสงตรงหน้าสว่างวาบขึ้น พร้อมกับโค้ดโปรแกรมสีเขียวที่วิ่งรัวเร็วเป็นสายน้ำ รันดึงแฟลชไดร์ฟสีดำสนิทชิ้นเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะเสียบมันลงไปในช่องพอร์ตหลักของเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัว "นี่คือเซิร์ฟเวอร์จำลองโหมดทำลายล้าง... เวอร์ชั่นทดลองที่ยังไม่เคยเปิดให้ใครในโลกนี้ได้สัมผัส" รันหันกลับมาสบตากับคินน์ตรงๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาย่อเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความเย็นเยียบของห้องโถมเข้าใส่ประสาทสัมผัสของคินน์จนเผลอชะงักไปชั่ววินาที "กฎกติกาเดียว ถ้าคุณอยากพิสูจน์ว่าไอจีปิดตายบัญชีนั้นไม่มีความหมายกับผม... คุณต้องเล่นเกมนี้ให้ชนะระบบ AI ที่ผมเป็นคนเขียนโค้ดขึ้นมาเองภายในเวลาสิบนาที" คินน์เลิกคิ้วสูง หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกขัน "หึ... แค่เขียนโค้ดบล็อกเกมจำลองแล้วเอามาขู่ผมเนี่ยนะคุณรัน คิดว่าผมเป็นเด็กน้อยที่เพิ่งหัดจับเมาส์หรือไง แค่สิบนาที? บอกตามตรงว่าเสียเวลาผมชะมัด" "ถ้ามั่นใจนัก ก็เชิญครับ" รันผายมือไปยังเก้าอี้เกมมิ่งไฮ엔ด์ที่ตั้งอยู่หน้าจอหลัก "แต่ถ้าคุณแพ้... คุณต้องตอบคำถามผมมาข้อหนึ่งด้วยความสัตย์จริง ห้ามโกหก ห้ามบ่ายเบี่ยง" "แล้วถ้าผมชนะล่ะครับ ผมจะได้อะไรจากคุณ?" คินน์ก้าวเข้าไปประชิดตัวรันมากขึ้นจนแผ่นอกเกือบจะแนบชิดกับเสื้อสูทราคาแพง เขาก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับคนตัวสูงกว่า ดวงตาท้าทายพุ่งตรงไปยังดวงตาสีนิลคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "คนอย่าง CEO สตูดิโอเกมระดับประเทศ คงไม่ใจปลาซิว ถึงขนาดไม่มีของรางวัลเดิมพันให้ผู้ชนะหรอกจริงไหมครับ?" รันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกรุกประชิด นัยน์ตาสีนิลไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดังเดิม มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่คินน์ไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่รอยยิ้มธุรกิจ แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่เจอเหยื่อถูกใจ "ถ้าคุณชนะ... คุณอยากได้อะไรจากผมล่ะครับ คินน์" รันกระซิบเสียงพร่า แผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบงัน "ต่อให้คุณอยากได้รหัสผ่านไอจีบัญชีนั้น... ผมก็ยอมให้คุณดูทุกลมหายใจ" คำพูดนั้นทำเอาคินน์ที่ว่าแน่ถึงกับลมหายใจสะดุด หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ความร้อนผ่าวพุ่งขึ้นมาตีตื้นที่พวงแก้มอย่างไม่ทันตั้งตัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะน้ำเสียงและแววตานั้นมันเต็มไปด้วยความท้าทายที่อันตรายเกินกว่าจะรับมือไหว คินน์กัดฟันกรอด ขยับถอยหลังออกห่างหนึ่งก้าวเพื่อตั้งสติ ก่อนจะแค่นAยิ้มหยันกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอกที่กำลังตีรันฟันแทงกันอย่างบ้าคลั่ง "งั้นก็ดีครับ... เตรียมตัวเปิดแผลใจของคุณให้กว้างๆ ได้เลย เพราะผมไม่เคยออมมือให้ใครอยู่แล้ว" คินน์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เกมมิ่ง นิ้วเรียววางลงบนแป้นพิมพ์และเมาส์อย่างคล่องแคล่ว แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาของโปรเพลเยอร์ผู้กระหายชัยชนะ หน้าจอมอนิเตอร์ตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสนามรบจำลองสีแดงฉาน เสียงระบบนับถอยหลังดังขึ้น *3... 2... 1... Start!* นิ้วมือของคินน์รัวแป้นพิมพ์และคลิกเมาส์ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงดังระรัวก้องห้องเซิร์ฟเวอร์ โค้ดและอุปสรรคจาก AI ที่รันสร้างขึ้นพุ่งเข้ามาโจมตีตัวละครในจออย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่เกมธรรมดา แต่มันคือระบบอัลกอริทึมที่อ่านทางทุกการเคลื่อนไหวของเขาได้อย่างแม่นยำราวกับมีชีวิต เหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผมของคินน์ ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลัง แต่รอยยิ้มมั่นใจกลับปรากฏบนเรียวปากหยัก รันยืนกอดอกมองการเคลื่อนไหวของคินน์ผ่านเงาสะท้อนบนหน้าจอ แววตาของ CEO หนุ่มฉายแววทึ่งระคนลุ่มลึก เขารู้ดีว่าระบบ AI ตัวนี้ยากแค่ไหน แต่วิธีที่คินน์กำลังแก้เกม... มันดิบเถื่อน เฉียบคม และคาดเดาไม่ได้ สมกับเป็นเพลเยอร์สายทำลายล้างที่เขาสนใจมานาน เวลาบนหน้าจอนับถอยหลังเหลือเพียงสามนาทีสุดท้าย สถานการณ์กำลังเข้าสู่จุดไคลแม็กซ์ คินน์กำลังจะกดใช้สกิลไม้ตายเพื่อพลิกเกมเอาชนะในวินาทีสุดท้าย แต่อยู่ๆ หน้าจอหลักทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วห้องเซิร์ฟเวอร์แทนที่แสงสีฟ้า เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่น *ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บ...* บังคับให้ระบบระบายความร้อนหยุดทำงานทันที คินน์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ หันขวับไปมองรันที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิท แววตาที่เคยเยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเขาเหลือบไปเห็นข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาดที่เด้งขึ้นบนหน้าจอมือถือส่วนตัวของตัวเอง *System Alert: มีการพยายามเข้าสู่ระบบบัญชี "The_Black_Knight" จาก IP Address ภายนอกที่ไม่รู้จัก* รันหันขวับมามองหน้าคินน์ทันที ดวงตาสีนิลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนโกรธจัด "ไม่ใช่ฝีมือคุณ...?" คินน์ส่ายหัวช้าๆ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที "ผมไม่ได้ทำอะไรเลย... ใครมันกล้าแฮกเข้ามาในระบบตอนที่เรากำลังอยู่ในนี้วะครับเนี่ย" ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูเหล็กกล้าที่ถูกล็อกสนิทเมื่อครู่กลับส่งเสียง *กริ๊ก* ปลดล็อกตัวเองด้วยระบบควบคุมฉุกเฉินจากภายนอก บานประตูค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของบุคคลปริศนาในชุดสูทราคาแพงที่ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก สายตาสองคู่ภายในห้องหันขวับไปมองผู้มาใหม่พร้อมกันในเสี้ยววินาที... และลมหายใจของทั้งคินน์และรันก็แทบจะหยุดนิ่งเมื่อรู้ว่าใครคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของดาร์กไนท์เสมอนะครับ