ฟื้นจากความตายในกระท่อมเก่า

"นางไม่ใช่คนในตระกูลโจวอีกต่อไป หากใครกล้าขัดคำสั่งข้า แม้แต่ข้าวสารสักเม็ดก็อย่าหวังจะได้ย่างกรายเข้าใกล้ประตูเรือนนี้!" เสียงตวาดกร้าวของแม่เฒ่าโจวดังก้องกังวานดุจสายฟ้าฟาด ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับกระท่อมดินเหนียวหลังเก่าที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวท้ายหมู่บ้าน กลิ่นสาบดินชื้นแฉะผสมกับกลิ่นยาต้มขมปร่าโชยแตะจมูก หลินฟางเซียนค่อยๆ ปรือตาขึ้น ความเจ็บปวดราวกับร่างถูกฉีกกระชากจากอุบัติเหตุบนโต๊ะผ่าตัดในโลกก่อนยังคงตกค้างอยู่ในความรู้สึก แต่ทว่าสัมผัสที่ได้รับกลับไม่ใช่ความเย็นเยียบของห้องผ่าตัด หากแต่เป็นพื้นไม้กระดานผุพังที่สั่นไหวทุกครั้งที่มีแรงสะเทือน นางกวาดสายตาผ่านม่านหมอกแห่งความพร่าเลือน ภาพเบื้องหน้าคือสตรีวัยกลางคนผู้มีแววตาประดุจงูพิษ นางคือแม่เฒ่าโจว ผู้ที่กำลังโยนห่อผ้าเก่าๆ ลงบนพื้นไม้ด้วยท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ "หลินฟางเซียน... เจ้ามันตัวกาลกิณี! ท้องก็ไม่มีพ่อ ยังจะกล้าทำตัวเป็นภาระให้ตระกูลโจวต้องแปดเปื้อนอีกหรือ" ฟางเซียนนิ่งงัน สติสัมปชัญญะของศัลยแพทย์มือหนึ่งค่อยๆ หวนคืนสู่ร่าง ความทรงจำแปลกปลอมหลั่งไหลเข้ามาดั่งน้ำป่า สายน้ำแห่งความทรงจำของสตรีผู้เคราะห์ร้ายในยุค 1970 ยุคสมัยที่ความอดอยากแร้นแค้นบีบคั้นหัวใจมนุษย์ นางไม่ใช่แค่สตรีที่ถูกขับไล่ แต่คือหมากตัวสำคัญในกระดานอำนาจที่กำลังจะถูกกำจัดทิ้งเพื่อรักษาความลับบางอย่าง นางพยุงร่างที่อ่อนแรงขึ้นนั่ง ความเงียบของนางทำให้แม่เฒ่าโจวชะงักไปชั่วขณะ แทนที่จะเห็นแววตาหวาดกลัวหรือคราบน้ำตาเหมือนทุกครั้ง กลับพบเพียงดวงตาคมกริบดุจมีดผ่าตัดที่กำลังประเมินทุกอย่างรอบตัวอย่างเยือกเย็น "คำพูดของท่านแม่เฒ่าช่างเฉียบคมนัก" น้ำเสียงของฟางเซียนแหบพร่า ทว่าทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น "แต่ก่อนจะขับไล่ข้าออกจากตระกูล ท่านควรไตร่ตรองให้ดีเสียก่อนว่า 'สัญญาฉบับนั้น' ที่ท่านเก็บไว้ใต้ฐานพระพุทธรูปในห้องนอน ยังคงปลอดภัยอยู่หรือไม่" ใบหน้าของแม่เฒ่าโจวถอดสีในทันที ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา "เจ้า... เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร!" "เพ้อเจ้อหรือ?" ฟางเซียนยันกายขึ้นยืน แม้ร่างกายจะซูบผอมจนเห็นกระดูก แต่ท่วงท่าของนางกลับสง่างามดุจนางพญาที่กำลังลงมาจากบัลลังก์ "ข้าอาจจะล้มลงไปในคลองจนแทบเอาชีวิตไม่รอด แต่ดูเหมือนว่าสวรรค์จะเมตตาเกินไปหน่อย กลับทำให้ข้า 'ระลึก' อะไรบางอย่างได้ชัดเจนขึ้น" นางก้าวเดินเข้าไปหาแม่เฒ่าโจวช้าๆ ทิ้งระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น กลิ่นอายของศัลยแพทย์ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนกดดันจนแม่เฒ่าโจวต้องถอยกรูดไปจนชนขอบประตู "อย่าได้คิดว่าจะใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุข หากวันนี้ท่านยังกล้าผลักไสข้าให้ไปตายข้างถนน ต่อไปนี้... ทุกย่างก้าวที่ท่านเดิน จะมีแต่ความหวาดระแวงว่าความลับที่ฝังลึกจะถูกขุดขึ้นมาประจานหน้าหมู่บ้าน" ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและสม่ำเสมอของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามา ประตูไม้ผุถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าเข้มสะท้อนผ่านแสงสลัวของห้อง แววตาของชายผู้นั้นเย็นชาประดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทว่ากลับแฝงความนิ่งสงบของนักรบผู้ผ่านสมรภูมิเลือดมานับไม่ถ้วน "ใครกันที่กล้าอาละวาดในพื้นที่ของรัฐ" ฉินหานตงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนผู้คนในห้องต้องหยุดหายใจ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดลงที่ใบหน้าของฟางเซียน รอยแผลเป็นที่หางคิ้วของเขาขยับเล็กน้อยยามที่เห็นท่าทีนิ่งเฉยของนาง มือหนาข้างหนึ่งยื่นออกมาถือถุงกระดาษสีน้ำตาลที่มีตราประทับของทางราชการ ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะไม้ผุๆ "ข้าได้รับคำสั่งด่วนให้มาตรวจสอบสำมะโนครัวที่ตกหล่นของสตรีที่ชื่อ 'หลินฟางเซียน'" เขากล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง "และดูเหมือนว่า... ข้าจะมาทันเวลาที่จะต้องจัดการ 'ขยะ' ที่กำลังขวางทางกฎหมายของข้าพอดี" ฟางเซียนเงยหน้าสบตากับชายตรงหน้า ไหวพริบของนางบอกทันทีว่าชายผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา ทว่าขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปาก เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบที่ได้ยินเพียงสองคน "ซ่อนตัวตนของเจ้าให้มิดชิดกว่านี้... ก่อนที่กองกำลังจากฝั่งเหนือจะมาถึงที่นี่ในคืนนี้" ฉินหานตงหยิบถ้วยชาเย็นชืดบนโต๊ะขึ้นมาจิบช้าๆ พลางแค่นยิ้มที่มุมปาก "แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ เรามีเรื่องที่ต้องจัดการที่น่าสนใจกว่าเรื่องกฎหมายเสียอีก... เจ้าคิดว่าชาถ้วยนี้มีรสชาติเป็นอย่างไรบ้างล่ะ?" เขาวางถ้วยลงบนโต๊ะเบาๆ กลิ่นขมปร่าที่โชยออกมาจากก้นถ้วยคือยาพิษสกัดจากดอกฝิ่นป่าที่เพิ่งถูกผสมลงไปสดๆ ร้อนๆ ฟางเซียนรู้ทันทีว่าการเปิดตัวในฐานะใหม่ของนาง ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความเงียบสงบอย่างที่คิด แต่เป็นการก้าวเข้าสู่สนามรบที่แม้แต่ความตายก็ยังกลายเป็นเรื่องเล็กน้อย อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าบทแรกนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับก้าวย่างใหม่ของฟางเซียนนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับนางค่ะ