บทส่งท้าย: ชีวิตของคนคลั่งรัก

“ถ้าคุณยังกล้าส่งสายตาพิฆาตแบบนั้นใส่ผมอีกแม้แต่วินาทีเดียว ผมจะถือว่าคุณอยากโดนทำโทษมากกว่าแค่เซ็นชื่อในทะเบียนสมรส, ริน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือรอยแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัว ที่บัดนี้ถูกเปลี่ยนสถานะให้กลายเป็นอาณาจักรส่วนตัวของคนทั้งคู่ คิรากรในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ ขยับกายเข้าประชิดร่างบางที่ถูกต้อนจนแผ่นหลังแนบสนิทกับชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีชั้นดี ดวงตาคมกริบสีรัตติกาลคู่นั้นไม่ได้มีความเย็นชาหรือดุร้ายอย่างที่คนนอกเคยหวาดกลัวอีกต่อไป แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายความคลั่งรักที่ร้อนแรงเสียจนรินต้องเป็นฝ่ายหลบตา—ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะหัวใจเจ้ากรรมมันเต้นรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอกอยู่แล้ว รินเชิดหน้าขึ้นริมฝีปากบางเฉียบที่มักจะหาเรื่องเถียงเขาได้ทุกสถานการณ์เม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะส่งค้อนวงใหญ่ไปให้พ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่ตอนนี้แปลงร่างเป็นสุนัขหวงก้างเต็มตัว “ทำโทษอะไรของคุณเล่า คิรากร? นี่มันงานแต่งงานของเรานะ ไม่ใช่สนามรบที่คุณจะมาออกคำสั่ง... อ๊ะ!” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อวงแขนแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าคว้าเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วรวบเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวแกร่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้ดวงตากลมโตคู่นั้นต้องสบประสานกับสายตาของเขาโดยไม่มีทางหลบหนี กลิ่นอายเฉพาะตัวของบุรุษเพศที่ผสมผสานระหว่างโคโลญจน์ราคาแพงกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยวนอยู่รอบตัว สร้างความปั่นป่วนในท้องของรินได้อย่างชะงัก “สนามรบอะไรกันครับ... สำหรับผมแล้ว โลกใบนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการได้ผูกพันธะสัญญานี้กับคุณอีกแล้ว” คิรากรกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ “คุณเห็นนัยน์ตาคู่นี้ไหมริน? มันมองเห็นความลับของคนทั้งโลก... แต่เชื่อเถอะว่า ในสายตาคู่นี้ มีพื้นที่ไว้ให้มองแค่ 'คุณ' เพียงคนเดียวมาโดยตลอด และจะไม่มีวันมองใครอื่นอีกชั่วนิรันดร์” รินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีพิเศษไหวระริกยามที่สบเข้ากับดวงตาของคนที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจในสายตาคนอื่น ความทรงจำตลอดเส้นทางอันมืดมนและอันตรายที่พวกเขาผ่านมาด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นคราบเลือด รอยกระสุน หรือเกมอำนาจในโลกใต้ดิน ทุกอย่างหลอมรวมให้ช่วงเวลานี้มีค่าเกินกว่าจะหาคำใดมาบรรยาย เขารู้ดีว่าคิรากรไม่ใช่คนพูดจาหวานเลี่ยน แต่ทุกคำที่เอ่ยออกมาคือสัตย์สาบานด้วยชีวิต “ปากหวานแบบนี้... ไปฝึกมาจากไหนกันครับ คุณมาเฟีย” รินแกล้งเอ่ยแซวเพื่อกลบเกลื่อนความเขאר้อนที่ลามเลียไปทั่วพวงแก้มทั้งสองข้าง แม้ปากจะต่อ ต่อคำ แต่สองมือกลับยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยอัตโนมัติ “ไม่ได้ฝึกครับ... มันกลั่นออกมาจากความจริงในใจของคนที่คลั่งรักคุณจนแทบจะบ้าอยู่แล้วต่างหาก” คิรากรตอบหน้าตาย แต่ประกายในดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาอันล้นปรี่ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะโน้มลงมาประทับจูบซับความดื้อรั้นบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา เนิ่นนาน และเต็มไปด้วยความทะนุถนอม ราวกับจะย้ำเตือนให้รู้ว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป รินคือเจ้าEของหัวใจและลมหายใจทั้งหมดของเขาอย่างแท้จริง แสงยามเย็นที่สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ทอดเงาร่างทั้งสองให้แนบชิดติดกันเป็นหนึ่งเดียว บนเส้นทางชีวิตที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและคราบน้ำตา บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและพันธสัญญาเลือดที่จะไม่มีวันจืดจางไปตามกาลเวลา... เพราะนี่คือบทสรุปของคนสองคนที่ยอมแลกทุกอย่าง เพื่อให้ได้เคียงคู่กันไปจนถึงวันสุดท้ายของลมหายใจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงบ่าเคียงไหล่ และสนับสนุน "ประตูมิติที่แปด" มาโดยตลอดจนถึงตอนส่งท้ายอันงดงามนี้นะครับ