วิจารณ์ผิดคน ชีวิตเปลี่ยน

“ถ้าฝีมือระดับนี้เปิดร้านขายอาหารตามสั่งหน้าปากซอย ฉันยังจะคิดดูก่อนเลยค่ะว่าควรสงสารลูกค้าหรือสงสารวัตถุดิบดี” เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เคลือบยาพิษอย่างประณีต ส่งตรงจากริมฝีปากอิ่มสีเรดวินด์ของ อคิราห์ นักวิจารณ์อาหารอิสระเจ้าของนามปากกา ‘กูรูลิ้นทอง’ ที่ตอนนี้กำลังสั่นคลอนวงการร้านอาหารไฮend ให้สะเทือนเลื่อนลั่นด้วยปลายนิ้วอันเฉียบคม หน้าจอสมาร์ทโฟนราคาสูงลิ่วสว่างวาบ แสดงผลหน้าต่างไลฟ์สดที่มีผู้ชมทะลุหลักแสนคนภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที ยอดคอมเมนต์วิ่งไหลผ่านรัวเป็นน้ำป่าจนแทบมองไม่ทัน ทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่โต๊ะอาหารมุมสุดหรูของ ‘La Ciel’ ร้านอาหารฝรั่งเศสเปิดใหม่ที่เคลมว่าเชฟจบจากสถาบันระดับโลก “ทุกท่านคะ ดูจานนี้ส어요 ซี่โครงแกะตุ๋นไวน์แดงที่ราคาแปดร้อยกว่าบาท แต่กลิ่นสาบเนื้อยังเด่นมาแต่ไกลแถมซอสยังแยกชั้นเหมือนคนเพิ่งทะเลาะกับแฟนมาหมาดๆ เชฟคะ... ถ้าคุณไม่รักการทำอาหาร กรุณาไปเปิดร้านซักรีดเถอะค่ะ วงการนี้โหดร้ายเกินกว่าจะให้คนมือสมัครเล่นมาฝึกงานบนความคาดหวังของกระเป๋าตังค์ลูกค้านะคะ” อคิราห์ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างสง่างาม ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นกวาดมองไปรอบร้านด้วยความเบื่อหน่าย เธอมั่นใจในรสนิยมของตัวเองร้อยเปอร์เซ็นต์ ลิ้นของเธอคือบรรทัดฐาน และปากของเธอก็คือศาลเตี้ยที่พร้อมพิพากษาความอร่อยอย่างไร้ความปรานี ทว่า... บรรยากาศรอบโต๊ะกลับเงียบกริบลงอย่างผิดปกติ เสียงกระซิบกระซาบจากโต๊ะข้างเคียงเงียบหายไป เสียงดนตรีแจズคลอเบาๆ ในร้านเหมือนจะถูกกลบด้วยความกดดันบางอย่างที่พุ่งตรงมาจากทางประตูกระจกบานใหญ่ พนักงานเสิร์ฟสาวหน้าซีดเผือด วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาเธอโดยไม่สนใจว่าไลฟ์สดกำลังดำเนินอยู่ มือสั่นเทาจนแทบทำถาดหล่น “ค... คุณอคิราห์คะ คือว่า...” “อะไรคะ อาหารจานต่อไปจะแย่กว่าเดิมเหรอ บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่รับอวยยศให้ของไม่อร่อยเด็ดขาด” อคิราห์เลิกคิ้วสูงอย่างท้าทาย ปิดไมโครโฟนไลฟ์ชั่วคราวเพื่อเตรียมรับมือ “ไม่ใช่ค่ะ... คือ... เชฟธันวา เจ้าของร้านค่ะ เขา... เขาเดินออกมาจากครัวแล้วค่ะ” อคิราห์กลอกตาอย่างรำคาญใจ “ก็ดีค่ะ จะได้มาฟังคำวิจารณ์แบบสับๆ ต่อหน้า จะได้ไม่ต้องหาว่าฉันเก่งแต่ลับหลัง” เธอหันกลับไปมองทางเดินมืดสลักที่เชื่อมระหว่างห้องครัวกับโซนรับประทานอาหาร ทันทีที่ร่างสูงโปร่งของเชฟหนุ่มก้าวพ้นม่านกำมะหยี่สีเข้มออกมา อคิราห์ก็รู้สึกราวกับว่าอุณหภูมิในร้านลดฮวบลงหลายองศาเซลเซียส ธันวา ในชุดเชฟสีขาวสะอาดสะอ้านที่ไร้รอยเปื้อน ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักแต่บึ้งตึงจนขึ้นสันกราม ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นไม่ได้มองพนักงานสักนิด แต่มันพุ่งตรงมาที่เธอ... ผู้หญิงที่เพิ่งเหยียบย่ำหยาดเหงื่อและความฝันของเขาจนไม่เหลือชิ้นดีผ่านหน้าจอ เขาสกปรก? ซี่โครงแกะสาบ? มือสมัครเล่น? ทุกคำวิจารณ์อันแสนรื่นหูของอคิราห์เมื่อครู่ กำลังย้อนกลับมาทุบหัวเขาอย่างจัง แต่แปลก... แทนที่ธันวาจะตะโกนโวยวายด้วยความโกรธเกรี้ยวเหมือนเจ้าของร้านคนอื่นที่เธอเคยเจอ เขากลับเดินเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคง สีหน้าเรียบนิ่งจนน่ากลัว รัศมีความกดดันรอบตัวเขารุนแรงเสียจนแชแนลไลฟ์สดที่เธอกดเปิดไมค์ไว้อีกครั้งถึงกับเงียบกริบ คอมเมนต์ชะงักงัน ธันวาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะของเธอ มือหนาทั้งสองข้างวางลงบนขอบโต๊ะโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอนั้นใกล้เสียจนอคิราห์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ กลิ่นหอมจางๆ ของโรสแมรี่ผสมกับกลิ่นอายความเย็นชาเฉพาะตัวลอยเข้าแตะจมูก “วิจารณ์ได้สนุกปากดีนี่ครับ... คุณนักวิจารณ์ลิ้นทอง” เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเยียบเย็น ปากจัดและคมคายสมกับเป็นข่าวลือที่เธอเคยได้ยิน อคิราห์เชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตาคู่สวยจ้องตอบอย่างไม่เกรงกลัวแม้หัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะจากความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป “ขอบคุณค่ะ ฉันพูดความจริงจากสิ่งที่ลิ้นฉันสัมผัส ถ้าอาหารของคุณมันดีจริง คุณคงไม่ต้องมายืนทำหน้าถมึงทึงใส่ฉันตรงนี้หรอกค่ะ เชฟธันวา” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวยแต่มันช่างน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน “ความจริงเหรอครับ?” ธันวาขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนเกือบชิด บังคับให้เธอต้องเอนตัวหนีไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมไปหยิบจานซี่โครงแกะที่เธอเพิ่งวิจารณ์ไปเมื่อครู่ขึ้นมา “น่าเสียดายนะครับ ที่ ‘ลิ้นทอง’ ของคุณเมื่อครู่ ดันใช้ชิมอาหารที่ผมตั้งใจทำไว้ให้ ‘แขกพิเศษ’ ในรอบวีไอพี... ไม่ใช่จานสำหรับเสิร์ฟลูกค้าทั่วไป” อคิราห์ชะงัก กะพริบตาปริบๆ ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน “คุณ... หมายความว่ายังไงคะ?” ธันวาโน้มใบลงมาใกล้ใบหูของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ทว่าประโยคต่อมากลับทำให้โลกทั้งใบของนักวิจารณ์สาวสะเทือนยิ่งกว่าแผ่นดินไหว “หมายความว่า... จานที่คุณเพิ่งเอาไปประจานออกไลฟ์สดให้คนเป็นแสนดูเมื่อกี้ มันคือจานทดลองรสชาติที่ผมทำพลาดตั้งใจจะทิ้งถังขยะ แต่พนักงานดันเสิร์ฟผิดโต๊ะ... และคุณก็ดันกินมันเข้าไปทั้งจานแถมยังชมว่าอร่อยในตอนท้ายก่อนจะมารู้ทีหลังว่ามันคือเมนูอะไร” ดวงตาของอคิราห์เบิกกว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ธันวาผุดลุกขึ้นเต็มความสูง รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏชัดเจนบนใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เธอนึกอยากจะหยิกให้เนื้อหลุดนัก “ยินดีต้อนรับสู่ร้านของผมนะครับ คุณอคิราห์... หวังว่ามื้อนี้ คุณจะรับผิดชอบ ‘ความผิดพลาด’ ของตัวเองไหว” ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและซัพพอร์ตกันนะคะ! - เอมเมอรัลด์อายส์