มิติลับใต้เตาไฟ

“แกจะทำอะไร! แค่ข้าวต้มใสๆ ที่เห็นแต่เม็ดข้าวว่ายทวนกระแสน้ำนั่น จะเอาไปเลี้ยงหมูหรือเลี้ยงคนกันแน่!” เสียงแหลมสูงของนางเฉินแผดก้องจนฝาผนังไม้เก่าคร่ำคราสั่นสะเทือน หลินเฟยไม่ได้หันไปมอง เธอเพียงก้มหน้าก้มตาใช้มีดพร้าทื่อๆ สับผักกาดดองที่เหลือติดก้นไหอย่างใจเย็น จังหวะการสับสม่ำเสมอจนดูเหมือนเป็นการตอกย้ำความรำคาญใจให้ผู้เป็นแม่สามี “แม่คะ... ถ้าอยากให้คนในเรือนมีแรงไปทำนา ก็ควรเริ่มจากมื้อเช้าที่พอจะประทังชีวิตได้ ไม่ใช่แค่น้ำล้างหม้อที่แม่ตักแบ่งให้ฉันกับเหว่ย” หลินเฟยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความนัยที่ทำให้คนฟังถึงกับชะงัก นางเฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบดุจเหยี่ยวจ้องมองสะใภ้ที่เคยอ่อนแอน่ารังแกด้วยความสงสัย “ช่วงนี้แกดูเปลี่ยนไปนะหลินเฟย เหมือนคนถูกผีเข้า... หรือว่าแค้นที่เหว่ยกลับมาแล้วยังไม่มีเงินก้อนมาประเคนให้แม่?” หลินเฟยหยุดมือที่สับผัก เธอหันกลับไปสบตานางเฉินด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง “ถ้าฉันจะมีเงินก้อน นั่นก็เพราะฉันหามาเอง ไม่ใช่เพราะความเมตตาของใครค่ะ” เมื่อนางเฉินกระแทกเท้าเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นสาบของเรือนไม้ที่อับชื้น หลินเฟยจึงรีบทรุดตัวลงนั่งหน้าเตาไฟเก่าๆ ที่มอดดับไปนานแล้ว เธอคว้าไม้ฟืนเขี่ยลงไปในช่องใต้เตา จังหวะนั้นเอง... ความรู้สึกวูบไหวราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านนิ้วมือ บรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยวคล้ายภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำราดจนเลือนหาย *‘ขอพื้นที่ที่ปลอดภัยและห่างไกลจากความหิวโหย’* เธอรำพึงในใจ ทันใดนั้น ผนังไม้ที่ควรจะเป็นเพียงรอยแยกของเรือนเก่ากลับขยายกว้างออก กลายเป็นประตูบานเลื่อนกระจกที่ใสสะอาดจนน่าตกใจ หลังประตูบานนั้นไม่ใช่หลังบ้านที่เต็มไปด้วยไร่หญ้าแห้งแล้ง แต่เป็นห้องโถงกว้างขวางที่ชั้นวางของเรียงรายไปด้วยสินค้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในยุค 1970 นี่คือ 'ห้างสรรพสินค้าไร้ขีดจำกัด' ที่ความแค้นและโชคชะตาลิขิตมาให้เธอโดยเฉพาะ หลินเฟยเดินก้าวเข้าไปด้วยฝีเท้าที่มั่นคง กลิ่นหอมของเนยสด กลิ่นเครื่องเทศราคาแพง และความเย็นฉ่ำจากตู้แช่ที่บรรจุเนื้อวัวชั้นเลิศ ทำให้เธอนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เธอหยิบขวดพริกไทยป่นบรรจุขวดแก้วหรูหราขึ้นมาดู ก่อนจะเปรียบเทียบกับถุงผ้าเก่าๆ ที่เธอซ่อนไว้ในครัว น้ำตาแห่งความฮึกเหิมคลอหน่วย นี่คืออาวุธ... นี่คือสมรภูมิที่จะทำให้แม่สามีใจร้ายและคนในตระกูลนี้ต้องสยบแทบเท้าเธอด้วยรสชาติที่พวกมันไม่เคยได้รับสัมผัส เธอเลือกหยิบน้ำมันหมูเกรดดีที่สุด เนื้อหมูสามชั้นที่แทรกมันดั่งลายหินอ่อน และข้าวหอมมะลิเม็ดสวยที่ดูจะสะอาดสะอ้านเกินกว่าความยากจนจะเอื้อมถึง หลินเฟยเริ่มจัดการเตรียมวัตถุดิบอย่างคล่องแคล่ว ทุกอย่างถูกจัดเรียงลงในตะกร้าหวายก่อนที่เธอจะก้าวออกมาจากมิติลับ ทันทีที่เธอกลับมายังเรือนไม้ ประตูกระจกมิติลับก็เลือนหายไปเหลือเพียงช่องว่างใต้เตาไฟเหมือนเดิม “หอมอะไร...” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนดังขึ้นจากด้านหลัง หลินเฟยหันไปพบกับจางเหว่ย เขายืนอยู่ตรงกรอบประตู ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงจากการตรากตรำทำงานในไร่ แววตาของเขามองมาที่ภรรยาด้วยความแปลกใจผสมความสงสัย กลิ่นของเนื้อหมูที่ถูกเจียวจนเหลืองทองและพริกไทยที่เธอเพิ่งนำออกมาจากมิติกำลังอบอวลไปทั่วครัว เป็นกลิ่นที่หรูหราและรุนแรงจนคนทั้งเรือนต้องหยุดชะงัก “ฉันพบของดีเข้าค่ะเหว่ย... และจากวันนี้ไป เราจะไม่ยอมให้ใครในเรือนนี้มากดหัวเราด้วยเศษข้าวต้มอีกแล้ว” หลินเฟยกล่าวพลางวางจานเนื้อหมูที่ปรุงอย่างพิถีพิถันลงบนโต๊ะไม้ผุๆ จางเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ เขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่น่าเกรงขามในตัวภรรยา เขาไม่ได้ถามว่าวัตถุดิบเหล่านี้มาจากไหน หรือนางไปเอาเงินทองมาจากไหน สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือแววตาที่เต็มไปด้วยพลังของเธอที่ทำให้เขารู้สึกว่า เขาพร้อมจะปกป้องเธอไม่ว่าเธอจะกำลังก่อเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม ทว่า... ท่ามกลางความเงียบที่เข้าปกคลุม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของนางเฉินที่มาพร้อมกับพวกชาวบ้านในละแวกนั้นก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน พวกเขาตามกลิ่นหอมของอาหารที่ผิดแผกไปจากวิถีชีวิตคนจนในยุคนี้มาจนถึงหน้าบ้าน “หลินเฟย! แกไปเอาเนื้อหมูนั่นมาจากไหน! ใครขโมยของใครมาสารภาพมาเดี๋ยวนี้!” เสียงนางเฉินตวาดลั่นพร้อมกับชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านสองสามคนที่มองมาด้วยสายตาจ้องจับผิด หลินเฟยยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เธอหันไปสบตาจางเหว่ยก่อนจะหยิบช้อนตักชิ้นเนื้อขึ้นมาอย่างช้าๆ แล้วก้าวออกไปเผชิญหน้ากับความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น “อยากรู้หรือคะว่าเนื้อนี้มาจากไหน? ถ้าเช่นนั้นก็ช่วยชิมให้เป็นบุญปากก่อนที่จะแจ้งทางการนะคะ เพราะถ้าท่านได้ชิมแล้ว... คำถามของท่านจะเปลี่ยนจากคำว่า ‘ขโมยมาจากไหน’ เป็น ‘จะขอซื้อต่ออย่างไร’ แทน” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายแค้นที่หอมหวานไปกับ 'เงียบแต่ฟาดเรียบ' นะคะ