คำพูดที่มาจากใจ

"ฉันไม่ได้ต้องการเป็นแค่คนจัดสวนให้คุณ... ริน" เสียงของพฤกษ์ทุ้มต่ำและแผ่วเบาจนเกือบจะหายไปกับเสียงฝนพรำที่กระทบหลังคาไม้กระดานของเวิร์กชอปเล็กๆ แต่มันกลับดังก้องในความรู้สึกของรินราวกับเสียงฟ้าร้อง มือที่กำลังขัดกระดาษทรายลงบนชิ้นงานไม้สนหยุดชะงัก รินไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า เพราะเขารู้ดีว่าหากสบตากับดวงตาคู่คมคู่นั้น ความลับที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้กำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นจะพังทลายลงทันที "คุณพฤกษ์คะ..." รินเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่สั่นพร่า เขาค่อยๆ วางชิ้นงานในมือลง สัมผัสถึงไอเย็นจากไม้ที่ทำให้อุ่นใจเสมอกลับกลายเป็นสิ่งไร้ความหมายเมื่อเผชิญกับสถานการณ์ตรงหน้า พฤกษ์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว ระยะห่างที่เคยเป็นเส้นแบ่งเขตความปลอดภัยบัดนี้ถูกลดทอนลงจนรินสัมผัสได้ถึงกลิ่นจางๆ ของดินชื้นและกลิ่นใบไม้สดที่ติดตัวอีกฝ่ายมาตลอด กลิ่นที่ทำให้รินรู้สึกปลอดภัยที่สุดในโลก แต่วันนี้... มันกลับทำให้ใจของเขาเต้นรัวจนแทบหายใจไม่ออก "ผมรู้ว่ากำแพงที่คุณสร้างขึ้นมันสูงแค่ไหน" พฤกษ์เอ่ยต่อ น้ำเสียงไม่ได้ดูคุกคาม แต่กลับแฝงไปด้วยความเว้าวอนที่รินไม่เคยได้ยินมาก่อน "และผมก็รู้ดีว่ารอยแผลในอดีตมันเจ็บปวดเพียงใด... แต่รินครับ ผมไม่ใช่อดีตเหล่านั้น ผมเป็นคนที่นี่... ตรงนี้... และอยากจะเป็นพื้นที่ที่ปลอดภัยที่สุดให้คุณได้พักพิง" รินเม้มริมฝีปากแน่น ก้มหน้ามองมือตัวเองที่สั่นน้อยๆ เขาเคยบอกตัวเองเสมอว่าความรักเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับคนที่แตกสลายอย่างเขา ความเปราะบางที่รินแบกไว้ในใจคือสิ่งที่เขาไม่กล้าส่งมอบให้ใคร เพราะกลัวว่าสุดท้ายแล้วมือที่เคยโอบอุ้มเขาจะกลายเป็นมือที่ผลักเขาลงเหวเสียเอง "ทำไมต้องเป็นผมล่ะคะ?" รินเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำใส "ผมไม่มีอะไรดีเลย ผมเป็นแค่คนซ่อมไม้ที่เอาแต่เก็บตัว... โลกของผมมันแคบและน่าเบื่อมากนะ" พฤกษ์ยื่นมือหนาออกมา หมายจะคว้ามือของริน แต่ก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศราวกับเกรงใจที่จะล่วงเกิน ก่อนจะค่อยๆ สอดประสานปลายนิ้วเข้ากับมือบางอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นนั้นส่งผ่านไปถึงหัวใจที่เต้นจังหวะผิดปกติของริน "เพราะโลกที่น่าเบื่อของคุณนั่นแหละ ที่ทำให้ผมอยากกลับบ้านทุกวัน" พฤกษ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน "คุณไม่ได้ทำแค่เครื่องเรือนไม้ แต่คุณกำลังสร้าง 'ที่พักใจ' ให้กับตัวเองโดยไม่รู้ตัว และผม... ในฐานะคนสวนคนหนึ่ง ผมก็แค่หวังว่าสักวัน... ผมจะได้รับอนุญาตให้เป็นต้นไม้ที่เติบโตอยู่ข้างๆ บ้านหลังเล็กๆ หลังนี้ตลอดไป" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเวิร์กชอป มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน รินรู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน คำพูดของพฤกษ์ไม่ใช่คำหวานฉาบฉวย แต่มันหนักแน่นเหมือนเนื้อไม้ที่ผ่านการบ่มเพาะมาอย่างดี มันคือความจริงใจที่รินโหยหามาตลอดชีวิตแต่ไม่เคยกล้าไขว่คว้า รินขยับนิ้วตอบรับสัมผัสนั้นเบาๆ ความหวาดกลัวที่เคยมีค่อยๆ ละลายหายไปในกระแสความอบอุ่นที่พฤกษ์หยิบยื่นให้ เขาค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้จนหน้าผากของทั้งคู่จรดกัน รินหลับตาลงปล่อยให้หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาเงียบๆ "มันจะไม่ง่ายสำหรับคุณเลยนะคะพฤกษ์..." รินกระซิบเสียงเครือ "ถ้าคุณเข้ามา คุณอาจจะต้องเจอกับรอยแตกหักมากมายที่ผมซ่อนไว้" "ผมชอบของเก่าที่ผ่านการใช้งานครับ" พฤกษ์กระซิบตอบ รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าคม "เพราะผมรู้ว่ามันผ่านเรื่องราวอะไรมา และนั่นแหละ... คือเหตุผลที่มันมีคุณค่า" ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังจะหลอมรวมเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงกริ่งหน้าร้านที่ดังขึ้นอย่างกระทันหันกลับทำลายภวังค์ความเงียบนั้นลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินผ่านประตูไม้เข้ามาพร้อมกับเสียงถอนหายใจที่แฝงไปด้วยความร้อนรน "ริน! พฤกษ์! พวกคุณอยู่ที่นี่ใช่ไหม... มีเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงของเมฆที่ดูตื่นตระหนกทำให้พฤกษ์ต้องผละออกจากรินอย่างเลี่ยงไม่ได้ รินหันไปมองเพื่อนสนิทที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงธรณีประตู สีหน้าของเมฆซีดเผือดราวกับไปเห็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวมา "เกิดอะไรขึ้นเมฆ?" พฤกษ์ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม สัญชาตญาณการปกป้องพุ่งสูงขึ้นทันที เมฆชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือในมือตัวเอง ก่อนจะยื่นให้รินดูด้วยมือที่สั่นเทา "มีคนส่งพัสดุมาที่บ้านฉัน... จ่าหน้าถึงนาย ริน... แต่มันไม่ใช่พัสดุธรรมดา มันมี 'กลิ่น' แบบเดียวกับวันที่นายตัดสินใจหนีออกจากที่นั่นเมื่อห้าปีก่อน!" ใบหน้าของรินเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดในทันทีที่เห็นตราประทับบนกล่องพัสดุใบนั้น หัวใจที่เพิ่งจะเต้นเป็นจังหวะแห่งความสุขกลับถูกกระชากลงสู่เหวแห่งความหวาดกลัวอีกครั้ง ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของรินและพฤกษ์นะคะ หมอกไม้ไผ่