คำสารภาพตลอดกาล

กล่องดนตรีไม้สนฉำฉาตัวเล็กกล่องนั้นวางนิ่งอยู่บนฝ่ามือของริน น้ำหนักของมันเบาหวิวเสียจนน่าใจหาย หากแต่ความหมายที่บรรจุอยู่ภายในกลับหนักอึ้งราวกับภูเขา นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยามลูบไล้ลวดลายสลักรูปกิ่งไม้ไผ่ที่พอดิบพอดีกับร่องรอยในความทรงจำ เสียงถอนหายใจยาวนานดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่น ความเงียบงันภายในห้องทำงานไม้หลังเล็กอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของขี้เลื่อยและหยดน้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดไปเมื่อครู่ "ริน... ถ้ายังก้มหน้ามองมันอยู่แบบนั้น แผลในใจของเธอคงไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันหรอกนะคะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมห้อง พฤกษ์ไม่ได้ขยับกายเข้ามาใกล้จนเกินงาม เขายังคงยืนเว้นระยะห่างอย่างให้เกียรติ ทว่าดวงตาคมกริบที่มักจะนิ่งขรึมเสมอเวลานี้กลับไหววับ เต็มไปด้วยความห่วงใยที่รินสัมผัสได้แม้ไม่ต้องเอื้อnคำใดออกมา รินเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตากลมโตคู่สวยแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วง เขากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นพร่าออกมา "ผมกลัว... พี่พฤกษ์" รินสารภาพความจริงที่กัดกินหัวใจตัวเองมาเนิ่นนาน "โลกใบนี้มันกว้างใหญ่เกินไปสำหรับคนที่มีรอยแผลเป็นเต็มตัวอย่างผม... ทุกครั้งที่ผมก้าวออกไปข้างนอก ผมมักจะคิดเสมอว่าสักวันหนึ่ง พี่ก็จะเดินจากไปเหมือนคนอื่นๆ ที่ผ่านมา" พฤกษ์นิ่งงันไปชั่วอึดใจ ไม่มีความโกรธเคือง ไม่มีความรำคาญใจฉายชัดอยู่บนใบหน้าครั่นเนื้อครั่นตัวนั้น ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาทีละนิดอย่างมั่นคง จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของร่างบาง ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นไม้ เพื่อให้ระดับสายตาของเขากับรินอยู่ในระนาบเดียวกัน มือหนาอบอุ่นเอื้อมขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนนุ่มเบาๆ ราวกับกลัวว่ามันจะบอบช้ำ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้รินสะท้านเฮือก เผลอหลับตาพริ้มรับความอบอุ่นที่โหยหามาตลอดชีวิต "มองตาพี่สิคะ ริน" พฤกษ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคงหนักแน่น รินเปิดเปลือกตาขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาคู่คมที่สะท้อนภาพเงาของเขาอยู่ภายในนั้น "พี่ไม่ใช่คนพวกนั้น... และพี่ไม่มีวันไปไหนทั้งสิ้น" พฤกษ์กล่าวถ้อยคำสัตย์สาบานด้วยหัวใจ "ต่อให้โลกใบนี้จะพังทลายลงต่อหน้า ต่อให้ลมพายุจะโหมกระหน่ำรุนแรงแค่ไหน จำไว้นะคะ... ต้นไม้ใหญ่อย่างพี่ จะไม่มีวันยอมล้มลงเด็ดขาด ถ้าการยืนหยัดของพี่สามารถปกป้องกิ่งไม้เล็กๆ อย่างเธอเอาไว้ได้" หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอีกระลอก แต่มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวอีกต่อไป หากแต่เป็นหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันและโล่งอก หัวใจที่เคยปิดตายมาตลอดถูกแรงสะเทือนจากคำพูดนั้นพังทลายกำแพงลงจนราบคาบ รินโผเข้ากอดลำตัวหนาของอีกฝ่ายแน่นซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยโฮออกมาอย่างไร้ความอาย พฤกษ์โอบกอดร่างบางไว้แนบอก มือใหญ่ลูบเส้นผมนุ่มสลวยอย่างปลอบประโลม ริมฝีปากหนากดจูบลงบนขมับชื้นเหงื่อแผ่วเบา ซึมซับความเปราะบางและพร้อมจะเป็นเกราะกำบังให้รินตลอดไป บรรยากาศรอบกายราวกับหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นไม้หอมกรุ่น ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในหัวใจที่เคยเว้าแหว่งทีละน้อย "สัญญา... กับผมนะ" รินเงยหน้าขึ้นกระซิบเสียงแผ่ว ริมฝีปากยังคงสั่นระริก "ว่าจะไม่ทิ้งผมให้อยู่คนเดียวในความมืดอีก" "พี่สัญญาค่ะ" พฤกษ์ตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องคิด ดวงตาเต็มไปด้วยความจริงจังและรักใคร่ "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พคนนี้จะอยู่เคียงข้างรินทร์ทุกลมหายใจ... จนกว่าโลกใบนี้จะดับสลายไป" รอยยิ้มแรกในรอบหลายเดือนปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานล้ำ รินพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วจรริมฝีปากประทับลงบนริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา เป็นจูบแรกที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและคำสัญญาตลอดกาลที่ไร้ซึ่งความลังเลใจใดๆ อีกต่อไป ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกและอบอวลไปด้วยความสุขล้นปรี่ เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านจัดสวนเบื้องล่างก็ดังขึ้นกะทันหัน... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งสองผละออกจากกันด้วยความตกใจเล็กน้อย พฤกษ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยเนื่องจากเวลานี้ร้านปิดทำการแล้ว และไม่ควรมีใครล่วงล้ำเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัวนี้ได้ รินหันไปมองนาฬิกาแขวนผนังที่เข็มยาวเพิ่งจะเคลื่อนผ่านเที่ยงคืนไปหมาดๆ ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่จะก้าวขึ้นบันไดไม้มาหยุดอยู่หน้าประตูห้องทำงานของริน พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนกระจกฝ้า "คุณพฤกษ์ครับ... แย่แล้วครับ! มีคนแจ้งว่าสวนของเราถูกงัด และในห้องกระจกควบคุมอุณหภูมิ... มีบางอย่างหายไปครับ!" เสียงของลูกน้องคนสนิทตะโกนละลลอกขึ้นด้วยความตื่นตระหนกจากด้านนอก พฤกษ์หน้าถอดสีทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย ขณะที่รินหันขวับกลับมามองกล่องดนตรีไม้ในมือที่จู่ๆ ก็ส่งเสียงกลไกดังขึ้นเอง... ทั้งๆ ที่ไม่มีใครไขลานมันเลยสักนิด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความอบอุ่นนี้มาจนถึงตอนที่ 44 นะคะ