ร่วมมือแก้ไข

“ถ้าคุณยังยืนนิ่งอยู่แบบนี้ ผมจะถือว่าคุณยอมรับเงื่อนไขของครอบครัวนั่นจริงๆ” เสียงของพฤกษ์ไม่ได้ดัง แต่ทว่าหนักแน่นและสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของคนที่กำลังก้มหน้ามองเศษไม้ที่เพิ่งร่วงหล่นลงมาพร้อมกับบานพับประตูห้องทำงาน รินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่เขารับรู้ได้ถึงความร้อนผ่าวที่โคนนิ้วมือขณะกำเศษเหล็กสนิมเขรอะนั่นไว้แน่น ในห้องทำงานที่เคยเป็นโลกใบเดียวที่ปลอดภัย บัดนี้กลับดูคับแคบลงถนัดตาเมื่อร่างสูงใหญ่ของพฤกษ์ก้าวเข้ามาเบียดบังแสงไฟจนเกิดเป็นเงาทอดยาวทาบทับร่างบอบบางของรินไว้มิด เมฆที่ยืนพิงกรอบประตูที่หลุดหายไปครึ่งหนึ่งขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมคายของเขาฉายแววไม่พอใจที่เห็นเพื่อนรักตกอยู่ในสภาพจำยอม “ริน... เงยหน้ามองผมสิคะ” พฤกษ์เปลี่ยนน้ำเสียงให้นุ่มนวลลง ความแข็งกร้าวเมื่อครู่ละลายหายไปราวกับน้ำแข็งถูกลนด้วยไฟ รินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยสดใสตอนนี้กลับหม่นแสงลงด้วยความเหนื่อยล้า “ถ้าผมหนีไปจากที่นี่ ปัญหาทุกอย่างจะจบลงจริงๆ เหรอครับพฤกษ์? ครอบครัวผม... พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่เครื่องเรือน แต่เขาต้องการชีวิตที่ผมสร้างมากับมือ” รินเอ่ยตอบ น้ำเสียงสั่นพร่าเบาหวิว “ชีวิตที่เป็นของริน ไม่ใช่ของใครหน้าไหนทั้งนั้น” เมฆแทรกตัวเข้ามาใกล้ มือหนาของเมฆวางลงบนไหล่บางอย่างให้กำลังใจ “ริน ฟังนะ บานพับประตูที่พังนี่ไม่ใช่แค่ความเสื่อมสภาพตามกาลเวลา แต่มันคือสัญญาณว่า ‘กรง’ ที่ขังนายไว้มันผุพังจนถึงขีดสุดแล้ว ถึงเวลาที่เราจะทุบมันทิ้งเสียที” พฤกษ์ก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว เขาย่อตัวลงในระดับสายตาเดียวกับริน ก่อนจะหยิบเศษเหล็กที่รินกำไว้มาวางลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็กที่รินเป็นคนทำขึ้นเอง “เราวางแผนไว้หมดแล้ว รินไม่ต้องกังวลเรื่องภาระที่แบกไว้ เพราะมันไม่ใช่ภาระของรินตั้งแต่ต้น แผนของเราคือการแยกส่วน... แยกตัวตนของรินออกจากชื่อเสียงที่ครอบครัวต้องการฉกฉวยไปใช้” “คุณจะทำยังไง? มันไม่ใช่แค่เรื่องของกฎหมาย แต่มันเป็นเรื่องของความสัมพันธ์ที่ตัดไม่ขาด” รินถามอย่างลังเล “บางครั้ง การตัดความสัมพันธ์ที่ฉุดรั้งให้เราจมลงโคลนตม ก็คือการแสดงความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดต่อตัวเองนะคะ” พฤกษ์กล่าวพลางสบตาอย่างแน่วแน่ “เมฆจัดการเรื่องเอกสารสัญญาโอนสิทธิ์เครื่องหมายการค้าไว้หมดแล้ว ส่วนผม... ผมเตรียมที่ทางไว้ให้ริน ที่นั่นไม่มีใครรู้จักชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของคุณ มีแค่รินที่เป็นคนทำไม้ที่รักในงานศิลปะเท่านั้น” รินนิ่งงัน หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวและคาดหวังผสมปนเปกัน เขามองใบหน้าของเพื่อนสนิทที่คอยเคียงข้าง กับชายหนุ่มที่พร้อมจะปกป้องเขาจากพายุโหมกระหน่ำ “ถ้าผมเลือกทางนี้... พวกเขาจะไม่ปล่อยผมไปง่ายๆ นะครับ” “คนพวกนั้นแค่ต้องการเครื่องมือทำเงิน ถ้าเราทำให้เห็นว่าเครื่องมือนั้นไม่มีค่าสำหรับพวกเขาอีกต่อไป พวกเขาก็จะเลิกสนใจไปเอง” เมฆพยักหน้าเสริมด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “พรุ่งนี้ตอนเช้า พวกเขาจะมาที่นี่เพื่อเอาลายเซ็นในสัญญาฉบับใหม่ที่รัดกุมกว่าเดิม เราจะปล่อยให้เขาเข้ามา... แต่จะให้เขาเห็นสิ่งที่เขาไม่มีวันพรากไปได้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานที่มีเพียงกลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและกลิ่นใบไม้สดที่ติดตัวพฤกษ์มา รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ดีว่าก้าวต่อไปนี้คือการทิ้งทุกอย่างที่เคยเป็นมา เพื่อเริ่มต้นใหม่ในที่ที่เขาไม่เคยรู้จัก “ผมต้องทำยังไงบ้างครับ” รินถามในที่สุด น้ำเสียงของเขาเริ่มมีความมั่นคงขึ้น พฤกษ์ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินอุ่นวาบ เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาวางบนโต๊ะ “แค่เซ็นชื่อลงในนี้... เอกสารการยุติการผลิตในนามของครอบครัวริน ทุกอย่างจะจบลงที่นี่ และหลังจากนั้น รินจะเป็นอิสระ” รินจรดปากกาลงบนกระดาษ ทว่าก่อนที่หมึกสีเข้มจะสัมผัสแผ่นกระดาษ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงานที่ควรจะเงียบสงัดในยามค่ำคืน เสียงฝีเท้าเหล่านั้นหยุดลงตรงหน้าห้องที่พังทลาย ก่อนที่เงาของชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มจะปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่เย็นเยียบ “คิดว่าจะหนีพ้นจริงๆ งั้นเหรอ ริน?” เสียงนั้นทำให้รินสะดุ้งสุดตัว ปากกาในมือร่วงหล่นลงพื้นไม้เกิดเสียงดังสะท้อนไปทั่วห้อง พฤกษ์ลุกขึ้นยืนบังร่างของรินไว้ทันที สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่ก้าวล้ำเส้นเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัวของรินโดยไม่รอการอนุญาต “คุณกลับมาเร็วกว่าที่คาดไว้เยอะเลยนะ... คุณพ่อ” รินเอ่ยชื่อคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ในขณะที่พฤกษ์ขยับมือไปคว้าเครื่องมือช่างที่วางอยู่ข้างตัว เตรียมพร้อมสำหรับการปะทะที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดขึ้นในคืนนี้ หมอกไม้ไผ่หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดผู้น่ารักของหมอกใจเต้นแรงและติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ