วิกฤตครั้งสุดท้าย

“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะริน! นายจะเข้าไปไม่ได้!” เสียงตะโกนแหบพร่าของเมฆดังก้องอยู่เหนือเสียงเปรี๊ยะปร๊ะของเปลวไฟที่กำลังเลียเล็มชั้นวางไม้โอ๊คด้านในห้องทำงาน รินไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้วนอกจากเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก กลิ่นไหม้ของขี้เลื่อยและแลคเกอร์ฉุนกึกจนแสบจมูก แต่สิ่งที่ทำให้รินขยับตัวไม่ออกไม่ใช่ความกลัวตาย แต่มันคือภาพของ 'กล่องไม้ชิ้นนั้น' ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกลางกองเพลิง มันไม่ใช่แค่ชิ้นงาน แต่มันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่เชื่อมโยงเรื่องราวในอดีตของอาเขากับความลับที่เขากำลังสืบหา... พฤกษ์กระชากไหล่บางของรินเข้าหาตัวอย่างแรงจนหลังของคนตัวเล็กกระแทกเข้ากับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอดินและพืชพรรณที่คุ้นเคย “ริน! ฟังผม! ชีวิตนายสำคัญกว่าเศษไม้พวกนั้น!” พฤกษ์ตวาด เสียงของเขาสั่นด้วยความโกรธปนหวาดกลัว ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มที่ปกติจะนิ่งสงบ บัดนี้กลับฉายแวววูบไหวราวกับพายุคลั่ง เขากอดรัดคนในอ้อมแขนแน่นราวกับจะฝังรินเข้าไปในร่างกายเพื่อปกป้องจากความร้อนระอุ “แต่มัน... มันอยู่ในนั้น พฤกษ์ครับ มันสำคัญมาก...” รินพยายามดิ้นรน น้ำตาใสเอ่อคลอเบ้าจนภาพตรงหน้าพร่ามัว “ถ้ามันหายไป... ผมจะไม่มีวันรู้เลยว่าคนคนนั้นคือใคร!” “ผมบอกว่าไม่!” พฤกษ์กระชากเสียงอีกครั้งก่อนจะอุ้มรินพาดบ่าด้วยความรวดเร็ว เขาพาอีกฝ่ายถอยห่างจากตัวร้านที่กำลังถูกเปลวเพลิงกลืนกินไปทีละน้อย ท่ามกลางความวุ่นวายของเพื่อนบ้านที่เริ่มหยิบจับถังน้ำมาช่วยกันสาดเข้าใส่ต้นเพลิง เมฆยืนหอบหายใจอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าของเพื่อนสนิทเปื้อนเขม่าดำ “แกบ้าไปแล้วริน! คิดจะเอาชีวิตไปทิ้งเพราะแค่ของชิ้นเดียวงั้นเหรอ? แกคิดว่าพฤกษ์จะยอมให้แกตายต่อหน้าเขาหรือไง!” รินนิ่งงันไป ท่ามกลางความร้อนจากไฟที่แผ่ซ่าน รินมองเห็นแผ่นหลังกว้างของพฤกษ์ที่กำลังพุ่งตัวกลับเข้าไปในกลุ่มควันโดยไม่ฟังเสียงห้ามของใคร ชายหนุ่มคนนั้นคว้าผ้าห่มเปียกชุ่มน้ำโผเข้าหาเปลวเพลิงที่เริ่มลามไปถึงโต๊ะทำงานตัวสำคัญ “พฤกษ์! ออกมานะ!” รินกรีดร้อง เสียงของเขาหายไปในลำคอ เมื่อเห็นพฤกษ์ฝ่าเปลวไฟเข้าไป ร่างสูงใหญ่หายเข้าไปในควันสีเทาหนาทึบ วินาทีนั้น โลกทั้งใบของรินดูเหมือนจะหยุดหมุน ความกลัวที่เคยฝังลึกในใจว่า ‘ใครสักคนจะทิ้งเขาไป’ พุ่งขึ้นมาแทนที่ความกังวลเรื่องกล่องไม้ชิ้นนั้นโดยสิ้นเชิง วินาทีที่พฤกษ์ก้าวออกมาจากร้านพร้อมกับกล่องไม้ที่ห่อหุ้มด้วยผ้าชุ่มน้ำ ผิวหนังช่วงแขนของเขามีรอยแดงเถื่อนจากการสัมผัสความร้อน รินไม่รอช้า ถลาเข้าไปกอดร่างนั้นไว้แน่นโดยไม่สนคราบเขม่าหรือความร้อนที่ยังหลงเหลือ “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้...” รินสะอื้นซบหน้าลงกับไหล่กว้าง “ถ้าพี่เป็นอะไรไป... ผมจะอยู่อย่างไร” พฤกษ์หายใจหอบถี่ เขาวางกล่องไม้ลงบนพื้นหญ้าข้างร้าน ก่อนจะยกมือที่สั่นเทาขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของรินอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาไม่ได้มองกล่องไม้ที่เพิ่งเสี่ยงตายไปเอามา แต่มองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “เพราะสำหรับผม... ไม่ว่าจะเรื่องราวในอดีตหรือความลับอะไรก็ตาม มันไม่มีค่ามากกว่าลมหายใจของนายริน” บทสนทนาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของเจ้าหน้าที่ดับเพลิงที่เข้ามาควบคุมสถานการณ์ได้ทันท่วงที ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังโล่งใจ เมฆที่ยืนเงียบมาตลอดกลับเดินตรงเข้ามาใกล้กล่องไม้ที่ถูกวางทิ้งไว้ เขาใช้ปลายเท้าเขี่ยกล่องใบนั้นให้เปิดออก รินผละจากอ้อมกอดของพฤกษ์แล้วก้มลงมอง สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่แค่เครื่องเรือนชิ้นเล็กที่เขากำลังแกะสลัก แต่มันมีซองจดหมายเก่าคร่ำคร่าสีเหลืองกรอบซ่อนอยู่ใต้ฐานไม้ และเมื่อรินหยิบมันขึ้นมา ลายมือที่ปรากฏบนหน้าซองก็ทำให้เข่าของรินแทบทรุดลงไปกับพื้น มันไม่ใช่ลายมือของอา... แต่มันคือลายมือของ 'คนคนหนึ่ง' ที่เขาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจทิ้งบ้านเกิดมา “ริน... นี่มันเรื่องอะไรกัน” พฤกษ์ถามเสียงเรียบ ทว่ามือของเขากลับคว้าต้นแขนรินไว้แน่นราวกับคนเสียสติ “ทำไมนามสกุลบนจดหมายนี้ ถึงเป็นนามสกุลเดียวกับแม่ของผม... และทำไมจดหมายฉบับนี้ ถึงประทับตราของมูลนิธิที่พ่อผมเป็นคนก่อตั้งก่อนจะหายตัวไป!” รินเงยหน้าขึ้นมองพฤกษ์ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก ความลับที่เขารักษาไว้เหมือนสมบัติล้ำค่า บัดนี้กำลังพังทลายลงพร้อมกับร้านไม้ที่พินาศไปในเปลวเพลิง และคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาในตอนนี้ ไม่ใช่แค่คนรักที่เป็นที่พักพิงให้เขาอีกต่อไป... แต่เขากำลังกลายเป็น 'ศัตรู' ที่ไม่รู้ตัวว่าความจริงแล้ว ใครกันแน่ที่เป็นคนจุดไฟเผาร้านของเขาในวันนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หมอกไม้ไผ่เสมอนะคะ