บั๊กปริศนาในหอประชุมใหญ่

"ถ้าคุณคิดว่าการยืนบดบังทางเข้าห้องสมุดคือการแสดงอำนาจของประธานนักศึกษาที่ดูเท่ที่สุดในปฐพี บอกเลยค่ะว่าคุณกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์" คินน์ไม่ได้เงยหน้าจากหน้าจอแท็บเล็ตที่ฉายภาพโฮโลแกรมโค้ดชุดสีเขียวมรกต นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงราวกับกำลังบรรเลงเปียโนบทที่ซับซ้อนที่สุดในโลก เขาไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองคนตรงหน้า แม้จะรู้ดีว่าไอเย็นที่แผ่ออกมานั้นมาจากความไม่พอใจของหญิงสาวผู้มีอิทธิพลที่สุดในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ รินรดากอดอก สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งขวางทางเดินหลักของหอประชุมใหญ่ในวันเปิดเทอม เธออยู่ในชุดยูนิฟอร์มที่รีดจนเรียบกริบไร้รอยยับ ผมรวบตึงเป็นหางม้าที่ดูหนักแน่นและดุดัน ไม่ต่างจากบุคลิกของเธอ "นี่คือพื้นที่จัดงานปฐมนิเทศ คินน์ คุณเป็นนักศึกษาปีสอง ไม่ใช่เจ้าของระบบคลาวด์ของมหาวิทยาลัย กรุณาเก็บอุปกรณ์พวกนี้แล้วไปนั่งให้เป็นที่ ถ้าไม่อยากให้ฉันต้องประกาศชื่อคุณผ่านไมโครโฟนต่อหน้าเฟรชชี่ห้าพันคน" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับแฝงด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูอึดอัด คินน์หยุดนิ้วที่กำลังรัวคำสั่งทันที เขาเงยหน้าขึ้น สบตาคู่สวยนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่าทว่าแฝงความขบขัน "ระบบลงทะเบียนในวันนี้มี 'บั๊ก' อยู่สามจุด จุดแรกคือการคำนวณไทม์สแตมป์ที่ผิดพลาดจนทำให้คิวรันค้าง จุดที่สองคือฐานข้อมูลชื่อถูกดึงซ้ำ... และจุดที่สาม ซึ่งเป็นจุดที่น่าสนใจที่สุด คือมีคนพยายามฝังมัลแวร์ระดับตื้นไว้ในไฟล์แนะนำตัวประธานนักศึกษา" รินรดาชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเธอสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมานิ่งสนิท "นั่นไม่ใช่ธุระของคุณ" "ถ้ามันทำให้ระบบล็อกอินล่มทั้งตึก จนงานเปิดเทอมต้องยกเลิกกลางคัน มันก็กลายเป็นธุระของผมโดยอัตโนมัติ" คินน์ลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาทำให้รินรดาต้องแหงนหน้ามองเล็กน้อย ความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็นทำให้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากกายสาวปะทะจมูก เขาโน้มตัวลงไปกระซิบใกล้หูของเธอ "คุณไม่ได้แค่ต้องการรักษาความเรียบร้อย แต่นี่คือกลยุทธ์เบี่ยงเบนความสนใจเพื่อให้คนกลุ่มหนึ่งเข้าไปแฮ็กเซิร์ฟเวอร์สำรองในห้องแล็บที่ 4 ใช่ไหมครับ?" รินรดาสูดหายใจลึก เธอก้าวเข้าหาคินน์จนหน้าอกเกือบชนกัน บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เปลี่ยนจากความขัดแย้งเป็นกระแสไฟฟ้าที่แล่นพล่าน เธอเอื้อมมือไปจับปกเสื้อของคินน์แล้วดึงให้เขาโน้มตัวลงมาอีก พร้อมกับกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง "ฉลาดเกินไปมักจะอายุสั้นนะคะคินน์ ถ้าคุณยังไม่หยุดก้าวก่ายงานของฉัน... บางทีฉันอาจจะต้องใช้มาตรการ 'จัดการคนคุย' ให้คุณรู้ซึ้งถึงความแตกต่างระหว่างการเขียนโปรแกรมกับการใช้ชีวิตจริง" "หอมแก้มกันในหอประชุมใหญ่แบบนี้ก็ดูท้าทายดีนะครับ แต่เกรงว่าผมคงไม่มีอารมณ์สวีทในขณะที่อัลกอริทึมกำลังพังพินาศ" คินน์ยิ้มมุมปาก เขาหมุนตัวกลับไปที่จอภาพแล้วพิมพ์คำสั่งรัวเร็ว "ดูนั่นสิ ระบบกำลังเริ่มกระบวนการล้างแคชด้วยตัวเอง แต่ไม่ใช่ฝีมือผม..." ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมยักษ์กลางหอประชุมที่ควรจะฉายวิดีโอแนะนำมหาวิทยาลัยกลับดับวูบลง ก่อนจะปรากฏแถบสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ พร้อมข้อความรหัสลับที่ไม่มีใครในที่นี้อ่านออก ยกเว้นเพียงคนสองคนที่ยืนคุมเชิงกันอยู่ *ระบบปฏิบัติการหลัก: ตรวจพบตัวตนแปลกปลอมระดับ SSS เข้าสู่โหนดประมวลผลความมั่นคง* รินรดาเบิกตากว้าง เธอคว้าข้อมือคินน์ไว้แน่น สัมผัสจากปลายนิ้วของเธอทำให้คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงแจ้งเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารของทุกคนในหอประชุมดังขึ้นพร้อมกันอย่างน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าธรรมดา แต่เป็นเสียงความถี่สูงที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง "รินรดา นี่คุณไปทำสัญญาอะไรกับใครไว้?" คินน์ถาม เสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นโทนจริงจังที่ไร้ซึ่งความกวนประสาท รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะตอบ แต่จู่ๆ ระบบทั้งหมดในหอประชุมก็ถูกล็อกด้วยคำสั่ง 'Shut down' ทุกอย่างมืดสนิท ทิ้งให้เหลือเพียงแสงจากหน้าจอของคินน์ที่เด้งข้อความแจ้งเตือนสีทองอร่ามขึ้นมา [ภารกิจลับ: ปลดล็อกโซ่ตรวนแห่งระบบเปิดเทอม (ระดับ SSS)] [เงื่อนไข: หากไม่สามารถระบุตัวตน 'ผู้บงการ' ภายใน 300 วินาที ระบบโครงสร้างพื้นฐานของมหาวิทยาลัยจะถูกลบข้อมูลถาวร] [คำเตือน: คุณและคู่หูถูกจดจำโดยระบบแล้ว... ไม่มีทางถอยหลังกลับได้] ท่ามกลางความมืดมิด เสียงลมหายใจของทั้งคู่เริ่มประสานกันเป็นจังหวะ คินน์หันกลับมามองรินรดาในความสลัว แล้วพบว่าเงาสะท้อนในดวงตาของเธอไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเข้มแข็ง "คินน์... ถ้าเราผ่านเรื่องนี้ไปได้" รินรดาเริ่มเสียงสั่น "ฉันจะเลิกเรียกนายว่าคนคุย" คินน์ยกยิ้มท่ามกลางวิกฤต "เก็บไว้พูดตอนที่เรายังมีมหาวิทยาลัยให้เรียนเถอะครับ" หวังว่ารี้ดจะพร้อมสำหรับการเดินทางที่ไม่อาจย้อนกลับของคินน์และรินรดานะคะ ขอบคุณที่มาเป็นกำลังใจให้ 'ที่คั่นหนังสือสีชมพู' ค่ะ