เสียงจากความเงียบ

“สารวัตร... ถ้าคุณยังไม่หยุดเคาะโต๊ะด้วยปากกาด้ามนั้น ผมคงต้องขออนุญาตผ่าตัดสมองคุณดูว่ามีรอยโรคที่ทำให้เกิดอาการย้ำคิดย้ำทำหรือเปล่า” เสียงเรียบเย็นของธันวาตัดผ่านความเงียบงันภายในห้องชันสูตรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนและไอเย็นเยียบจากตู้แช่ศพ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกล้องจุลทรรศน์ แสงไฟสีขาวนวลสะท้อนบนเลนส์แว่นตา ทำให้ดวงตาภายใต้กรอบนั้นดูไร้อารมณ์ยิ่งกว่าที่เคย อชิระหยุดการกระทำทันที เขายัดปากกาลงในกระเป๋าเสื้อกั๊กพลางพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ “ผมไม่ได้ย้ำคิดย้ำทำ หมอธัน แต่ผมกำลังหงุดหงิดที่หลักฐานพวกนี้มันไม่พูดอะไรเลย เราวนเวียนอยู่กับศพนิรนามที่ไม่มีลายนิ้วมือ ไม่มีดีเอ็นเอในระบบ ถ้าคุณบอกว่าความตายสื่อสารได้... งั้นช่วยบอกผมทีว่าไอ้ฆาตกรนี่มันกำลังตะโกนบอกอะไรเรากันแน่” ธันวาขยับสไลด์แก้วอย่างเชื่องช้า สายตาจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ปรากฏภายใต้กำลังขยายมหาศาล เขาไม่ได้โต้ตอบในทันที ความเงียบทิ้งช่วงยาวนานจนอชิระเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น “คนตายไม่ได้ตะโกนหรอกครับสารวัตร...” ธันวาเว้นวรรค ดึงตัวเองออกจากกล้องจุลทรรศน์ ก่อนจะหันมามองใบหน้าซูบตอบของจิตแพทย์หนุ่มด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “คนตายแค่กระซิบ... แต่ต้องเป็นคนที่รู้จักวิธีฟังเท่านั้นที่จะได้ยิน” ธันวาผายมือไปยังร่างบนเตียงเหล็ก สภาพศพภายนอกดูปกติจนน่าประหลาด แต่ความผิดปกติที่ธันวาสนใจกลับซ่อนอยู่ลึกกว่านั้น เขาคีบอุปกรณ์สเตนเลสขนาดเล็กขึ้นมา แล้วบรรจงเปิดช่องปากของเหยื่อออกอย่างแผ่วเบา แสงจากโคมไฟเหนือศีรษะส่องกระทบลงไปในโพรงปากที่มืดสนิท “ฟัน...” อชิระก้าวเข้ามาประชิดขอบเตียงโดยอัตโนมัติ “ครับ ฟันของเหยื่อรายนี้ถูกขัดเกลาด้วยกรดอ่อนๆ มาเป็นเวลานานจนเคลือบฟันเสียหายบางส่วน” ธันวากล่าวพลางใช้ไม้ปั่นสำลีเช็ดคราบเลือดแห้งกรังออก “คนทั่วไปอาจมองว่ามันเป็นแค่การผุตามธรรมชาติ แต่ร่องรอยการกัดกร่อนที่เป็นระเบียบขนาดนี้... นี่คือการทำเครื่องหมาย” อชิระขมวดคิ้ว เขาโน้มตัวลงไปใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ จากน้ำยาฆ่าเชื้อบนเสื้อกาวน์ของธันวา “คุณหมายความว่าไง ทำเครื่องหมาย? ฆาตกรคนนี้วิปริตถึงขั้นสลักชื่อเหยื่อไว้ในฟันงั้นเหรอ?” “ไม่ใช่ชื่อ” ธันวาใช้เครื่องมือเขี่ยไปที่ซอกฟันกรามซี่สุดท้าย “มันคือพิกัด... หรืออาจจะเป็นรหัสอะไรบางอย่างที่ฝังอยู่ใต้คราบหินปูน” ธันวาส่งคีมให้ แล้วค่อยๆ แคะเศษวัสดุแปลกปลอมขนาดจิ๋วออกมา มันเป็นโลหะชิ้นเล็กๆ ที่ดูคล้ายเศษผงสีเงิน เมื่อวางลงบนถาดแก้วใส อชิระต้องหรี่ตามองด้วยความแปลกใจ “นี่มันไมโครชิป?” อชิระพึมพำ น้ำเสียงที่เคยดุดันและมั่นใจเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย “ไม่ใช่ชิปธรรมดา” ธันวาหยิบแว่นขยายขึ้นมาส่อง “มันถูกเคลือบด้วยโพลีเมอร์ชนิดพิเศษที่ทนต่อกรดในกระเพาะอาหารได้ แต่น่าแปลก... ทำไมต้องซ่อนไว้ในฟัน? ถ้าจะทิ้งร่องรอย ทำไมไม่ทิ้งไว้ในที่ที่หาเจอได้ง่ายกว่านี้?” “เพราะมันไม่ได้ต้องการให้เราหาเจอแต่แรก” อชิระสรุปพลางกัดฟันแน่น “ฆาตกรคนนี้มีสมองระดับอัจฉริยะ มันเลือกวางหลักฐานไว้ในที่ที่นิติพยาธิแพทย์ชั้นยอดเท่านั้นที่จะสังเกตเห็น... มันกำลังเล่นเกมกับคุณอยู่ หมอธัน” ธันวานิ่งเงียบ แววตาเย็นชาของเขาไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขามองสบตาอชิระด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความกระหายที่จะเอาชนะ “ถ้ามันอยากเล่นเกม ผมก็จะเล่น” ธันวากล่าวเสียงเรียบ “ไปหยิบเครื่องสแกนความละเอียดสูงมา เราต้องรู้ว่าไอ้เศษโลหะนี่เก็บข้อมูลอะไรไว้” ขณะที่อชิระกำลังจะหันไปทางตู้เก็บอุปกรณ์ เสียงหนึ่งก็แทรกเข้ามาในโสตประสาทของทั้งคู่... มันไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงกริ๊กแผ่วเบาจากเครื่องสแกนที่วางอยู่บนโต๊ะตัวไกล มันทำงานเองโดยไม่มีใครสั่งการ หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่ออยู่เริ่มแสดงผลกราฟิกที่สั่นไหวอย่างรุนแรง ธันวาถลาเข้าไปที่หน้าจอ สายตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อสิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ข้อมูลหรือพิกัดอย่างที่คิด ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือ... ไฟล์วิดีโอสดที่ถูกส่งตรงมาจากกล้องวงจรปิดในห้องชันสูตรที่พวกเขาอยู่! ธันวาหันขวับกลับไปมองที่มุมห้อง ความมืดในเงามืดของชั้นวางศพดูจะขยับเคลื่อนไหวได้มากกว่าปกติ อชิระชักปืนออกมาจากซองคาดเอวอย่างรวดเร็ว ก้าวไปยืนบังหน้าธันวาโดยสัญชาตญาณ “ใคร!” อชิระตะโกนก้อง เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วห้อง แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าจากลำโพงคอมพิวเตอร์ เสียงกระซิบที่คุ้นเคยและชวนให้ขนลุกซู่ดังออกมาจากลำโพงเครื่องเดิม มันเป็นเสียงที่แหบพร่าราวกับถูกบีบคอให้ตาย “หมอธันวา... คุณพบของขวัญชิ้นแรกแล้ว แต่คุณยังไม่รู้สินะว่า ในฟันซี่ถัดไป... มีของขวัญที่อันตรายกว่านั้นซ่อนอยู่” ก่อนที่ธันวาจะทันได้คว้ามีดผ่าตัดหรือทำอะไรได้มากกว่านี้ ไฟในห้องชันสูตรทั้งหมดก็ดับลงพร้อมกัน เหลือเพียงแสงสีแดงวูบวาบจากตัวเลขบนหน้าจอที่นับถอยหลังอย่างรวดเร็ว—สิบวินาที—และเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังก้าวเข้าหาพวกเขาจากด้านหลังประตูห้องที่ถูกล็อกตายสนิท! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามบทเรียนแห่งความจริงจากความตายในตอนนี้นะครับ ดร.นิติเวชหวังว่าทุกท่านจะพร้อมเผชิญหน้ากับความจริงในตอนถัดไปครับ