เหยื่อรายที่เจ็ด

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นในห้องชันสูตรพลิกศพยามวิกาลไม่ได้ทำให้ระบบประสาทของผมสั่งการช้าลงแม้แต่มิลลิวินาทีเดียวครับ ทว่าในวินาทีที่ปลายมีดผ่าตัดสเตนเลสสตีลบนมือของผมหยุดชะงักลงเหนือทรวงอกของร่างไร้วิญญาณบนถาดหมายเลข 409 อุณหภูมิรอบตัวราวกับดิ่งวูบลงจนติดลบ นั่นไม่ใช่ศพนิรนามจากอุบัติเหตุบนทางด่วนอย่างที่ใบส่งศพเบื้องต้นระบุไว้ ดวงตาของร่างนั้นปิดสนิท รอยกรีดแผลเป็นรูปตัวเอ็กซ์ (X) บริเวณลิ้นปี่ถูกเย็บปิดด้วยด้ายไนลอนสีดำสนิทอย่างไร้ที่ติ ลวดลายฝีเข็มประณีตบรรจงราวกับงานศิลปะชั้นสูง—มันคือลายเซ็นอันเป็นเอกลักษณ์ของฆาตกรต่อเนื่องที่กรมตำรวจและสื่อมวลชนกำลังขนานนามว่า 'สถาปัตยกรรมแห่งความตาย' และที่สำคัญที่สุด... ร่างนี้เพิ่งได้รับการเซ็นรับรองการตายจากผมเองเมื่อสามชั่วโมงก่อน ในฐานะแพทย์เวรผู้ตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมริมแม่น้ำเจ้าพระยา "น่าสนใจดีนี่ครับ หมอธัน..." เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้องอับทึบ อشิระก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของตู้แช่ศพ สารวัตรหนุ่มผู้มีแววตาดิบเถื่อนคู่นั้นไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากของเขายกขึ้นอย่างเย้ยหยัน ขณะที่มือใหญ่เอื้อมไปหยิบแฟ้มคดีบนโต๊ะสแตนเลสขึ้นมาพลิกดูอย่างถือวิสาสะ "คุณกำลังบอกผมว่า ศพที่หมออัจฉริยะอย่างคุณเพิ่งเซ็นใบมรณะบัตรไปเมื่อหัวค่ำ... ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนโต๊ะผ่าตัดตรงหน้าเรา โดยที่ร่องรอยการเน่าสลายของเซลล์ยังไม่สอดคล้องกับเวลาตายจริงอย่างนั้นหรือครับ?" อชิระเงยหน้าขึ้นสบตาผม แววตาของจิตแพทย์อาชญากรคู่นั้นฉายประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น ราวกับเด็กหนุ่มที่กำลังค้นพบของเล่นชิ้นโปรดในกองเพลิง ผมวางมีดผ่าตัดลงบนถาด เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ง* ท่ามกลางความเงียบงัน ผมถอดถุงมือยางออกทีละนิ้วอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงความกว้างของโต๊ะชันสูตรศพ กลิ่นเลือดจางๆ และความตึงเครียดทางอารมณ์ที่พวยพุ่งเสียยิ่งกว่าสารเคมีใดๆ ในห้องนี้ "คุณกำลังตั้งคำถามถึงความแม่นยำทางนิติวิทยาศาสตร์ของผมหรือครับ สารวัตรอชิ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งความขุ่นเคือง แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่เฉียบคมพอกัน "ศพเมื่อหัวค่ำมีอุณหภูมิแกนกลางร่างกายอยู่ที่ 35.2 องศาเซลเซียส มีร่องรอยการหดเกร็งของกล้ามเนื้อหลังการตาย (Rigor Mortis) ชัดเจนที่บริเวณกรามและข้อต่อ และมีคราบเขม่าดินปืนที่มือขวา... ผมชันสูตรมันด้วยตาตัวเอง บนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบใต้สะพานพระราม 8" "แต่ศพที่คุณกำลังผ่าอยู่ตอนนี้..." อชิระก้าวเข้ามาประชิดตัวขึ้นอีกนิด กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายดิบเถื่อนลอยเข้ามาระหว่างเรา "...อุณหภูมิแกนกลางสูงกว่าปกติถึงสององศาเซลเซียส ร่องรอยการแข็งตัวของกล้ามเนื้อเพิ่งเริ่มคลายตัว และที่สำคัญที่สุด... มันไม่มีคราบเขม่าดินปืน" เขายื่นมือมาแตะขอบถาดสแตนเลส ใกล้กับมือของผมโดยเจตนา ปลายนิ้วของเราเกือบจะสัมผัสกัน "หมายความว่าไงครับ" อชิระกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าคมเข้มโน้มเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น "มีศพปลอมถูกสับเปลี่ยน... หรือฆาตกรกำลังเล่นตลกกับระบบยุติธรรมที่เราศรัทธา?" แรงกดดันพุ่งสูงขึ้นราวกับปรอทที่กำลังจะแตกกระจาย เหยื่อรายที่เจ็ดไม่ได้เป็นเพียงแค่ตัวเลขในสำนวนคดีอีกต่อไป แต่มันคือคำประกาศสงครามที่ส่งตรงถึงโต๊ะทำงานของเราสองคน ฆาตกรรายนี้ไม่ได้แค่ฆ่าเพื่อความสะใจ แต่มันกำลังเยาะเย้ยความสามารถของนิติพยาธิแพทย์และจิตแพทย์มือหนึ่งของประเทศอย่างจงใจ ผมไม่ตอบคำถามของเขาในทันที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกวาดมองไปทั่วร่างของเหยื่อรายที่เจ็ดอีกครั้ง ก่อนที่สายตาของผมจะไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้รอยเย็บแผลบริเวณหน้าอก "ถุงมือผมอยู่ไหนครับ" ผมเอ่ยสั้นๆ อชิระเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยอมหยิบถุงมือยางคู่ใหม่จากกล่องส่งให้โดยดี ปลายนิ้วของเราสัมผัสกันชั่วเสี้ยววินาที ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของเขาตัดกับความเย็นเฉียบของผิวหนังผมอย่างสิ้นเชิง ผมใช้คีมปลายแหลมคีบด้ายไนลอนสีดำเส้นสุดท้ายที่เย็บปิดแผลออกอย่างระมัดระวัง ท่ามกลางสายตาที่จดจ่อของอชิระ รอยแผลถูกเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงงัดของคีมถ่างแผล ผิวหนังสีซีดแยกออกจากกันเผยให้เห็นช่องอกที่ถูกควักเอาอวัยวะภายในออกไปจนหมดเกลี้ยง... แทนที่จะเป็นปอดหรือหัวใจ สิ่งที่ถูกยัดไว้ข้างในช่องอกของเหยื่อรายที่เจ็ด กลับไม่ใช่ชิ้นเนื้อมนุษย์ มันคือกระดาษโน้ตสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่ง ที่ถูกพับไว้อย่างประณีต และเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีน้ำตาลเข้ม อชิระโน้มตัวลงมาแทบจะชิดไหล่ผม ดวงตาคมดุหรี่ลงเมื่อมองเห็นข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ บนกระดาษแผ่นนั้น *“ขอบคุณที่รักษามาตรฐานนะ หมอธัน... แต่ศพต่อไป จะเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างคุณตอนนี้”* บรรยากาศในห้องชันสูตรเงียบสงบลงจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันจากทางเดินด้านนอกห้องชันสูตร—เสียงที่ควรจะไม่มีใครเดินผ่านในยามวิกาลเช่นนี้—กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทุกที --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ