จุดจบของนางร้าย คือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่

กลิ่นหอมหวานของกุหลาบขาวดามاسก์ที่ลอยอบอวลอยู่ในห้องจัดเลี้ยงหรูหรา บัดนี้กลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายแห่งความพินาศในความรับรู้ของฉัน — เซราฟิน่า วาเลนไทน์ "เซราฟิน่า! เธอทำเกินไปแล้วนะ! แค่เลดี้เอลليน่าทำน้ำชาหกใส่ชุดของเธอด้วยความซุ่มซ่าม ทำไมเธอต้องใจร้ายขนาดผลักเธอลงไปในสระน้ำด้วยเล่า!" เสียงตวาดกร้าวขององค์ชาย ‘เอ็ดเวิร์ด’ คู่หมั้นหนุ่มรูปงามผู้สูงศักดิ์ดังแทรกเสียงดนตรีคลาสสิกเข้ามาในโสตประสาท ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นมองฉันราวกับฉันเป็นสัตว์ประหลาดน่ารังเกียจ ขณะที่ร่างในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีฟ้าอ่อนของเลดี้เอลลีน่ากำลังสั่นเทา ซบหน้าลงกับอกของเขาอย่างน่าสงสารราวกับลูกนกตกน้ำ รอบตัวเรา... สายตานับร้อยคู่จากชนชั้นสูงในงานราตรีสโมสรของราชสำนักต่างทอดมองมาด้วยความดูแคลน เสียงซุบซิบนินทาดังระงมราวกับฝูงแมลงหวี่แมลงวัน *'ดูนางร้ายคนนั้นสิ นิสัยต่ำทรามไม่เคยเปลี่ยน', 'น่าสงสารองค์ชายจริงๆ ที่ต้องหมั้นหมายกับผู้หญิงไร้ค่าแบบนี้'* คำพูดเหล่านั้นไหลผ่านหูซ้ายทะลุหูขวาของฉันไปอย่างไม่แยแส ฉันก้มมองเรียวนิ้วที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตของตระกูลวาเลนไทน์ มันหนักอึ้ง... เช่นเดียวกับความทรงจำที่เพิ่งไหลทะลักกลับเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ภาพความตายอันแสนอนาถในตอนท้ายของนิยายเรื่องนี้ ภาพที่ตระกูลวาเลนไทน์ถูกยึดทรัพย์จนหมดสิ้น ภาพที่ฉันถูกประหารชีวิตกลางลานกว้างโดยมีสายตาเย้ยหยันของเอ็ดเวิร์ดและเอลลีน่ามองดูอยู่บนระเบียงกุหลาบ ทั้งหมดนั้น... คือจุดจบของ "เซราฟิน่า" ตัวร้ายผู้โง่เขลาที่ยอมเอาชีวิตและศักดิ์ศรีไปผูกติดกับผู้ชายไร้ค่าคนหนึ่ง น่าขำสิ้นดี ฉันหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อปรับลมหายใจ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงในห้องช่างน่าเวียนหัว เสี้ยววินาทีนั้น มุมปากของฉันก็ยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่เอลลีน่าซึ่งแอบชำเลืองมองมาถึงกับสะดุ้งเฮือก "เพคะ? หม่อมฉันทำหรือเพคะ..." เสียงของฉันหวานหยดย้อย แต่กลับเยือกเย็นจนองค์ชายเอ็ดเวิร์ดชะงักไป "เธอ... เธอยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ! ทุกคนเห็นกันหมด!" เอ็ดเวิร์ดขึ้นเสียงด้วยความเหลืออดที่ฉันไม่ยอมก้มหัวร้องไห้คร่ำครวญเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ ดวงตาสีมรกตคู่สวยฉายแววคมกริบและทรงพลังอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ความเงียบเริ่มโรยตัวลงในกลุ่มผู้คนที่ยืนล้อมรอบ เมื่อรัศมีบางอย่างที่กดดันและอันตรายแผ่ออกมาจากร่างระหงในชุดราตรีสีแดงเพลิงของฉัน "ทุกคนเห็น... หรือว่า 'ตาฝาด' กันแน่เพคะ, องค์ชาย" ฉันเอ่ยเสียงเรียบ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้เขาช้าๆ ส้นสูงคริสตัลกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลัง "เซราฟิน่า! เธอกล้าดียังไงมา—" "หม่อมฉันต่างหากที่ต้องถามว่า พระองค์ทรงเอาสมส่วนส่วนไหนมาตัดสินความผิดของหม่อมฉัน?" ฉันสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราใบมีดโกนที่อาบยาพิษ "เลดี้เอลลีน่าสะดุดชายกระโปรงตัวเองล้มลงไปในสระน้ำด้วยความ 'เซ่อซ่า' ของนางเอง แต่พระองค์กลับวิ่งโร่เข้ามาโทษหม่อมฉัน ทั้งที่ยืนอยู่ห่างออกไปตั้งสามวา... หรือว่าสายตากับสมองของพระองค์มันเสื่อมถอยไปพร้อมกับข่าวลือไร้สาระในสังคมชั้นสูงกันเพคะ?" *เพียะ!* ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงทันที เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว แก้มเนียนนุ่มข้างขวาของฉันชาดิก รสชาติคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก แต่ฉันไม่แม้แต่จะเอามือแตะใบหน้าตัวเอง ฉันเพียงแค่เอียงคอมององค์ชายเอ็ดเวิร์ดที่ยืนหอบหายใจด้วยความโกรธจัด ฝ่ามือของเขาสั่นระริก "นี่คือบทลงโทษที่เธอสามหามใส่ว่าที่พระชายาของฉัน!" เอ็ดเวิร์ดคำรามลั่น ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยความอับอายที่ถูกฉันตอกหน้าต่อหน้าธารกำนัล เลดี้เอลลีน่าที่ซบอยู่ข้างหลังแอบซ่อนรอยยิ้มสะใจไว้ภายใต้ใบหน้าที่แสร้งทำเป็นตื่นกลัว ช่างเป็นฉากละครน้ำเน่าที่น่าสมเพชเสียจริง... ฉันค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา รอยยิ้มหวานละมุนแต่แฝงด้วยความอำมหิตผุดขึ้นบนเรียวปาก "ดี... ดีมากเพคะองค์ชายเอ็ดเวิร์ด" ฉันยกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่ของชุดราตรีอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในงานต้องอ้าปากค้าง "ในเมื่อพระองค์ทรงรักและปกป้องสุนัขตัวโปรดถึงกับกล้าลงมือกับคู่หมั้น... งั้นเราก็ 'ถอนหมั้น' กันเสียเถอะเพคะ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ดังขึ้นทั่วห้อง องค์ชายเอ็ดเวิร์ดเบิกตากว้างราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเอง "เธอ... เธอพูดว่าอะไรนะ?" "หม่อมฉันบอกว่า 'เราจบกันแค่นี้' เพคะ" ฉันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากวาดมองไปรอบห้องที่ตอนนี้เงียบกริบจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก "และอีกอย่าง... หนี้สินสิบล้านเหรียญทองที่ตระกูลกษัตริย์กู้ยืมจากธนาคารเซาท์เทิร์นไพรม์เพื่อมาจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะโง่ๆ ของพระองค์เมื่อเดือนก่อน... ฉันเกรงว่าทางธนาคารคงจะส่งจดหมายทวงถามถึงกำหนดชำระในวันพรุ่งนี้พอดี" สีหน้าของเอ็ดเวิร์ดซีดเผือดลงในพริบตา รอยยิ้มเย่อหยิ่งหายวับไปจากใบหน้าทันที "เธอ... เธอหมายความว่ายังไงเรื่องหนี้สิน..." ฉันไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกมาจากกระเป๋าคลัชปักเพศ แล้วกดต่อสายตรงด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังสั่งอาหารในภัตตาคารหรู ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาด้วยความตื่นตะลึง "ค่ะ... ดิฉัน เซราฟิน่า วาเลนไทน์... แจ้งยกเลิกสิทธิ์ค้ำประกันเงินกู้ทั้งหมดของราชวงศ์ในเครือวาเลนไทน์ค่ะ... ใช่ค่ะ เริ่มมีผลทันทีตอนนี้เลยค่ะ" ฉันกดวางสายอย่างไม่ใส่ใจ ปรายตามององค์ชายเอ็ดเวิร์ดที่ตอนนี้ตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนริมฝีปากของฉันอย่างชัดเจน "จากนี้ไป... เชิญพวกท่านไปขอทานกันตามสบายเถอะนะเพคะ" ทว่า... ในวินาทีที่ฉันกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงอัปลักษณ์แห่งนี้ ประตูบานคู่แกะสลักทองคำด้านหน้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของราชองครักษ์ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาท่ามกลางความหนาวเหน็บที่พัดพาเข้ามาจากด้านนอก กลิ่นอายอันทรงอำนาจและความมืดมนที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวผู้มาใหม่ทำให้ทุกลมหายใจในห้องแทบหยุดชะงัก นั่นคือ... ‘อาคิน’ มหาเศรษฐีผู้ลึกลับและทรงอิทธิพลที่สุดแห่งอาณาจักร ผู้ซึ่งกุมอำนาจครึ่งหนึ่งของเศรษฐกิจโลกไว้ในกำมือ และเป็นตัวละครที่แม้แต่กษัตริย์ยังต้องก้มหัวให้ อาคินกวาดสายตานิ่งสนิทมาที่ฉัน รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขาช่างดูอันตรายและชวนให้หัวใจกระตุกวูบ เขาเดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉันท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคน ก่อนจะยื่นการ์ดสีดำสนิททำจากโลหิตไทเทเนียมบริสุทธิ์ประดับเพชรเม็ดจิ๋วให้ฉันด้วยมือข้างหนึ่ง "ยินดีด้วยกับการเป็นอิสระนะ... คุณหนูเซราฟิน่า" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบข้างหูของเขาดังก้องในความเงียบ "เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของผม... จอดรอรับภรรยาคนใหม่ของผมบนดาดฟ้าแล้วครับ" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งความสะใจและความฟินไปด้วยกันนะคะ! จงเตรียมตัวพบกับการตบหน้าพวกตัวร้ายแบบรัวๆ และความมั่งคั่งระดับพันล้านในตอนต่อไปได้เลยค่ะ! — ม่านหมอกโรแมนซ์