วันสุดท้ายของไอ้ขี้แพ้

“เซ็นใบลาออกซะคีย์... อย่าให้ฉันต้องเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมาลากคอเธอออกไปจากบริษัทเลย มันเสียชื่อเสียงบริษัทหมด” เสียงทุ้มต่ำของ ‘ธันวา’ ผู้จัดการแผนกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของออฟฟิศ พื้นที่รอบข้างที่เคยคึกคักกลับเงียบกริบราวกับป่าช้า สายตานับสิบคู่จับจ้องมาที่โต๊ะทำงานของผมด้วยความสมเพช บางคนกระซิบกระซาบ บางคนปิดปากหัวเราะเบาๆ ในความโชคร้ายของชายที่ทำงานถวายหัวมาตลอดสามปี ผมวางปากกาในมือลงช้าๆ จ้องมองเอกสารสีขาวสะอาดตาที่เปรียบเสมือนใบสั่งตายทางการงานของผมในวันนี้ ความเย็นเฉียบของอากาศในออฟฟิศดูจะทะลุผ่านผิวหนังเข้าไปถึงกระดูก แต่น่าแปลก... หัวใจของผมกลับสงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไร้แรงกระเพื่อม “ผมขอเหตุผลได้ไหมครับ” ผมถาม น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ความอาลัยอาวรณ์ “เหตุผลเหรอ?” ธันวาหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะจนเสียงดังสนั่น “ผลงานเธอไม่มีอะไรโดดเด่น แถมยังไม่มีความทะเยอทะยานที่จะยกระดับตัวเอง... อ้อ อีกอย่างนะ บริษัทเราไม่ได้ต้องการ ‘คนกระจอก’ ไว้ประดับออฟฟิศหรอก” คำว่า ‘คนกระจอก’ ดังก้องอยู่ในหัวของผม ไม่ใช่เพราะมันเจ็บปวด แต่มันเป็นความจริงที่แสนน่าเบื่อต่างหาก ผมหยิบปากกาขึ้นมา จรดปลายลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เซ็นชื่อลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวสองสามอย่างใส่กล่องกระดาษเก่าๆ เดินผ่านหน้าธันวาไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองชายที่คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า แต่ความซวยมักไม่มาเดี่ยว... เมื่อก้าวเท้าออกมาถึงลานจอดรถหน้าตึก เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น *‘เราเลิกกันเถอะคีย์... ฉันรอให้คุณรวยขึ้นมามากกว่านี้ไม่ไหวแล้วล่ะ ไปหาชีวิตที่ดีกว่านี้ดีกว่า’* ข้อความจาก ‘เมย์’ แฟนสาวที่คบกันมาห้าปีปรากฏหราบนหน้าจอ ผมหยุดเดิน ยืนนิ่งอยู่กลางลานจอดรถที่แดดเผาร้อนระอุ แสงแดดที่กระทบกระจกรถหรูคันหนึ่งที่เพิ่งแล่นผ่านหน้าผมไปทำให้ผมเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง... ผู้ชายที่ดูธรรมดาจนน่าเบื่อ ไร้เงิน ไร้อนาคต และถูกโลกหมุนทิ้งไว้ข้างหลัง “ชีวิตมันก็แบบนี้แหละนะ” ผมพึมพำกับตัวเอง ในวินาทีที่ผมกำลังจะก้าวเท้าออกจากรั้วบริษัทที่ตัดหางปล่อยวัดผมไป หูฟังบลูทูธข้างซ้ายที่ผมใส่ทิ้งไว้ตลอดเวลาก็ส่งเสียงสัญญาณบางอย่างที่ผิดปกติ [ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจที่คงที่ผิดปกติในสภาวะวิกฤต...] [ระบบ 'มหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด' กำลังเชื่อมต่อกับตัวตนของคุณ...] [การประมวลผลเสร็จสิ้น: ยินดีด้วย คุณคือผู้ถูกเลือกรายใหม่...] จู่ๆ โลกทั้งใบก็สั่นไหว หน้าต่างโปร่งแสงสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้าผม มันแสดงตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่เขียนด้วยเลขศูนย์เรียงรายจนนับไม่ถ้วน และนั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว [ได้รับเงินตั้งต้นสำหรับการเริ่มต้นใหม่: 100,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ เข้าสู่บัญชีธนาคารส่วนตัวของคุณเรียบร้อยแล้ว] ผมขยี้ตาตัวเองแรงๆ แต่ตัวเลขหกหลักจำนวนมากที่พ่วงท้ายด้วยศูนย์อีกแปดตัวยังคงชัดเจนอยู่ตรงหน้า นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และที่สำคัญกว่านั้นคือ... บัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทที่ไม่มีวันหมดอายุปรากฏขึ้นในมือของผมอย่างปริศนา ทันใดนั้น เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นคอนกรีตถี่ๆ ดังมาจากด้านหลัง ผมหันไปมอง เห็นเมย์เดินควงแขนมากับชายคนหนึ่งที่ดูดีกว่าผมทุกกระเบียดนิ้ว พวกเขาหยุดเดินเมื่อเห็นผม “คีย์? ยังไม่ได้กลับอีกเหรอ?” เมย์ทำหน้าแปลกใจ แววตาของเธอไม่ได้มีความรู้สึกผิดหลงเหลืออยู่เลย “อ้อ... ลืมไป คุณเพิ่งตกงานนี่นะ” ชายที่ยืนข้างเธอแสยะยิ้ม “น่าสมเพชจริงนะคนเรา ถ้าไม่มีปัญญาเลี้ยงดูผู้หญิงสวยๆ ก็อย่าริอาจหาแฟนแต่แรกเลยดีกว่า” ผมมองคนทั้งคู่ สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ถูกแช่มานานปี ผมหยิบบัตรเครดิตสีดำในมือขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ แสงอาทิตย์สะท้อนเข้ากับผิวบัตรจนเกิดประกายวิบวับที่ทำให้คนมองต้องหยุดชะงัก “คุณพูดถูกครับ” ผมกล่าวด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก “เงินน่ะ... มันสำคัญจริงๆ” ผมกดปุ่มบนสมาร์ทโฟนเรียกบริการรถลิมูซีนส่วนตัวที่ผูกไว้กับระบบลึกลับนี้เพียงปลายนิ้วสัมผัส ทันใดนั้น เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ก็ดังกระหึ่มขึ้นจากท้องฟ้าเหนือตึกบริษัท แรงลมมหาศาลพัดจนผมทรงของเมย์เสียทรง เงาของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำหรูพาดทับร่างของพวกเขาทั้งคู่ เสียงเครื่องยนต์ที่ทรงพลังสั่นสะเทือนไปถึงพื้นดินที่พวกเขายืนอยู่ ผมก้าวขึ้นไปยังรถลิมูซีนสีดำขลับที่เคลื่อนมาจอดนิ่งสนิทตรงหน้า พร้อมกับพนักงานในชุดสูทเต็มยศที่ก้มศีรษะลงทำความเคารพผมอย่างนอบน้อม “คุณคีย์ครับ... ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ ทางเราเตรียมการเข้าซื้อกิจการบริษัทที่คุณเพิ่งลาออกเมื่อครู่นี้ไว้เรียบร้อยแล้วครับ” ผมหันไปมองเมย์และชายคนนั้นที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมาด้วยความช็อกเมื่อเห็นรถและเฮลิคอปเตอร์ที่มารอรับ ‘ไอ้ขี้แพ้’ อย่างผม ผมหยิบบัตรสีดำใบนั้นรูดผ่านเครื่องอ่านบัตรที่พนักงานยื่นมาให้ เสียงสัญญาณ ‘ติ๊ด’ อันแสนไพเราะดังขึ้นพร้อมข้อความบนหน้าจอปรากฏชัดว่า ‘อนุมัติวงเงินไม่จำกัด’ “ไปกันเถอะครับ” ผมก้าวขึ้นรถก่อนจะปิดประตูปิดท้ายโลกใบเก่าของผมไปตลอดกาล ขอบคุณที่ติดตามอ่านก้าวแรกของเส้นทางเศรษฐีคนใหม่ไปพร้อมกับผมนะครับ พรุ่งนี้มารอดูกันว่ากิลด์มาสเตอร์เอสจะพาคุณไปตบหน้าพวกที่ดูถูกพระเอกของเราอย่างไรในตอนต่อไปครับ!