ระบบเริ่มทำงาน

“คุณจะทำแบบนี้จริงๆ เหรอคีย์? เงินในบัญชีสุดท้ายของเรามันพอแค่ค่ามื้อเย็นกับค่าเช่าห้องสี่เหลี่ยมรูหนูนั่นเท่านั้นนะ” เสียงของรินสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่เธอกำลังกอดหมอนอิงเก่าๆ อยู่บนเบาะหลังรถแท็กซี่ที่กำลังเคลื่อนตัวผ่านย่านใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีของป้ายโฆษณาเกมออนไลน์ระดับโลก ‘เอเทอร์เนีย’ ผมไม่ได้หันไปมองเธอ สายตาของผมจับจ้องไปที่หน้าจอมือถือที่จอดำสนิท แต่ในห้วงความคิดของผม ความเงียบงันกลับถูกแทรกแซงด้วยเสียงสัญญาณดิจิทัลที่แหลมสูงจนแก้วหูสั่นสะท้าน ไม่ใช่เสียงของโลกความจริง แต่มันคือเสียงจาก ‘บางอย่าง’ ที่เพิ่งฝังรากลึกลงในจิตใต้สำนึกของผมหลังจากที่เราก้าวเท้าขึ้นรถคันนี้ “ริน ผมไม่ได้พาเราไปตาย” ผมตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนเกือบเย็นชา ทว่าแววตาของผมกลับพุ่งทะลุผ่านความมืดมิดของกระจกหน้าต่าง “แต่การอยู่เฉยๆ ในโลกที่วัดค่าความเป็นคนด้วยสกุลเงิน มันก็ไม่ต่างอะไรกับการรอความตายแบบผ่อนส่งหรอกครับ” ทันใดนั้น หน้าต่างโปร่งแสงที่ไม่มีใครนอกจากผมมองเห็นก็ปรากฏขึ้นซ้อนทับกับภาพตึกระฟ้าข้างนอก มันเป็นอินเทอร์เฟซสีทองอร่ามที่ดูขัดกับความสกปรกของเบาะรถแท็กซี่คันนี้อย่างสิ้นเชิง [ระบบ 'เดอะมหาเศรษฐี' เริ่มทำงาน...] [ผู้ใช้: คีย์] [สินทรัพย์ปัจจุบัน: 0.00 เครดิต] [ภารกิจแรก: พิสูจน์ความมั่งคั่งที่แท้จริง] [รางวัล: 1,000,000 เครดิต (โอนเข้าบัญชีทันทีเมื่อเงื่อนไขครบถ้วน)] [เงื่อนไข: ทำการใช้จ่ายเงินก้อนแรกที่ได้รับมอบหมายภายใน 60 วินาที ณ จุดหมายปลายทาง] ลมหายใจของผมสะดุดไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยแห้งเหือดเริ่มเต้นแรงด้วยจังหวะที่แตกต่างออกไป เงินล้านแรก... ในยุคที่คนชนชั้นล่างอย่างผมต้องก้มหัวให้พวกผู้จัดการบริษัทเฮงซวยเพื่อแลกกับเศษเงิน ระบบนี้กำลังหยิบยื่นอำนาจที่ผมโหยหามาตลอดชีวิตให้ “จอดตรงนี้ครับพี่” ผมบอกคนขับรถด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะหันไปหาริน “ลงมาครับ” เราสองคนก้าวลงจากรถหน้าอาคารสำนักงานใหญ่ของ 'เอเทอร์เนีย คอร์ปอเรชั่น' ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของโลกเสมือนจริงที่ครองอำนาจเศรษฐกิจโลก ที่นี่คือถิ่นของพวกชนชั้นสูงและเหล่าเกมเมอร์ระดับท็อปที่เหยียดหยามคนอย่างเราเป็นเพียง ‘ขยะ’ “คีย์! เรามาทำอะไรที่นี่? ที่นี่คือเขตห้ามเข้าสำหรับคนไม่มีไอดีระดับพรีเมียมนะ!” รินกระซิบด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเธอเหลือบมองยามร่างยักษ์สองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าทางเข้า ผมไม่ตอบ แต่เดินตรงเข้าไปหาประตูอัตโนมัติที่ล็อคแน่นหนาด้วยระบบรักษาความปลอดภัยไบโอเมตริกซ์ ร่างกายของผมเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณ ระบบในหัวเริ่มแสดงเส้นแสงสีฟ้าเชื่อมโยงข้อมูลไปยังเซิร์ฟเวอร์หลักของอาคาร [ตรวจพบการเข้าถึง... สิทธิ์ระดับสูงสุดถูกเปิดใช้งาน] [เงินจำนวน 1,000,000 เครดิต ถูกโอนเข้าบัญชีชั่วคราว] เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหูของผมพร้อมกับตัวเลขที่กระโดดขึ้นอย่างบ้าคลั่งในหน้าต่างสถานะ ผมหยิบอุปกรณ์สื่อสารรุ่นเก่ากึกของผมขึ้นมา มันไม่ใช่โทรศัพท์ราคาแพง แต่มันคือเครื่องมือที่รินเคยดัดแปลงให้ผมใช้เจาะระบบเกม "คีย์... คุณจะทำอะไร" รินถามด้วยเสียงสั่น พลางคว้าชายเสื้อผมไว้ ผมยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ผมเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนในกระจก รอยยิ้มของผู้กุมกระดานหมาก “เรามาซื้อตั๋วเข้าสู่จุดสูงสุดของเกมนี้ยังไงล่ะครับ” ผมแตะหน้าจอโทรศัพท์ลงบนเครื่องสแกนของอาคาร เสียงติ๊ดสั้นๆ ดังขึ้นพร้อมกับแสงสีแดงที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต ประตูบานยักษ์ที่ไม่มีใครในบริษัทนี้เปิดได้นอกจากผู้ถือหุ้นใหญ่เริ่มเลื่อนเปิดออกช้าๆ ยามทั้งสองคนเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมาจากเบ้า พวกเขารีบถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นสัญลักษณ์ ‘ระดับพระกาฬ’ ปรากฏบนจอแสดงผล “นั่น... นั่นมันรหัสของประธานบริษัทไม่ใช่เหรอ?” ยามคนหนึ่งพึมพำด้วยเสียงที่สั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ผมเดินก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปโดยไม่หันกลับไปมองใครอีก ความรู้สึกของอำนาจที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดมันหอมหวานเสียจนน่าใจหาย รินเดินตามหลังผมมาด้วยความมึนงงและตื่นตะลึง เธอกำลังมองผมราวกับเห็นคนแปลกหน้า “คีย์... นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เงินพวกนั้นมาจากไหน? แล้วทำไมคนพวกนั้นถึงยอมก้มหัวให้คุณ?” ผมหยุดเดินเมื่อถึงล็อบบี้หรูหราที่ประดับด้วยทองคำเปลว ผมหันไปหาเธอ ดวงตาของผมสะท้อนแสงไฟระยิบระยับของคริสตัลแชนเดอเลียร์เหนือศีรษะ “เรื่องเงินน่ะมันเป็นแค่จุดเริ่มต้น ริน” ผมเอ่ยขณะหยิบการ์ดสีดำสนิทที่ระบบเพิ่งเสกออกมาให้ไว้ในมือ “หลังจากนี้ พวกที่เคยเหยียบย่ำเราจะต้องเป็นฝ่ายคุกเข่าลงแทบเท้าเพื่อขอร้องให้เรามองพวกเขาบ้าง” ทันใดนั้น ประตูลิฟต์แก้วด้านหลังผมก็เปิดออก ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับก้าวออกมาพร้อมกับลูกน้องกลุ่มใหญ่ เขาคือ ‘วิชัย’ รองประธานบริษัทผู้ที่เคยฉีกสัญญาจ้างงานของผมและเหยียดหยามผมต่อหน้าคนนับร้อยในวันจันทร์ที่ผ่านมา วิชัยหยุดกึกเมื่อเห็นผม เขาขมวดคิ้วแน่นก่อนจะแสยะยิ้ม “แก... ไอ้ขยะนั่นนี่หว่า? กล้าดียังไงถึงย่างกรายเข้ามาในอาคารของฉัน? รปภ.! จับมันโยนออกไป!” ทว่าก่อนที่ยามคนใดจะได้ขยับตัว เสียงสังเคราะห์จากระบบที่ดังสะท้อนอยู่ในหัวผมก็สั่งการว่า ภารกิจถัดไปของผมได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว [ภารกิจอัปเกรด: ซื้อสิทธิ์ขาดในบริษัทแห่งนี้ภายใน 10 นาที] [สถานะ: เงิน 1,000,000 เครดิตพร้อมจ่ายเพื่อการจองซื้อหุ้นก้อนแรก] ผมแค่นหัวเราะ เดินตรงเข้าไปหาวิชัยที่กำลังทำหน้าเย่อหยิ่ง ผมควักการ์ดสีดำที่ดูไร้ค่าในสายตาเขาออกมาแล้วเคาะลงบนหน้าอกของเขาเบาๆ “เสียใจด้วยนะครับคุณวิชัย” ผมกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก “แต่วันนี้อาคารนี้... ไม่ได้เป็นของคนอย่างคุณอีกต่อไปแล้ว” ผมกดปุ่มบนการ์ดครั้งหนึ่ง เสียงระบบธนาคารโลกประกาศก้องไปทั่วล็อบบี้จนทุกคนต้องหยุดนิ่ง “การโอนเงินจำนวนหนึ่งล้านเครดิตเข้าสู่บัญชีสำรองของฝ่ายบัญชีเพื่อทำรายการซื้อหุ้นด่วน... ดำเนินการเสร็จสิ้น” วิชัยตัวแข็งทื่อ ใบหน้าเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นซีดเผือดในพริบตา เมื่อหน้าจอขนาดใหญ่ที่อยู่กลางล็อบบี้เปลี่ยนภาพจากข่าวเศรษฐกิจเป็นรายชื่อผู้ถือหุ้นรายใหม่ที่ปรากฏชื่อของผมเด่นหราอยู่บนตำแหน่งสูงสุด! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมและคีย์ในตอนนี้นะครับ กิลด์มาสเตอร์เอสหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกไปกับความสะใจนี้ครับ